Τι μεταφέρεται από γενιά σε γενιά όταν δεν υπάρχουν λέξεις; Τι μένει στο σώμα όταν οι ιστορίες δεν ειπώθηκαν ποτέ, όταν ο πόνος καλύφθηκε με σιωπή και η επιβίωση έγινε κανόνας;

Η καθημερινότητα είναι ένας ρόλος. Κάθε μέρα αλλάζουμε πρόσωπα χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Άλλοι είμαστε στη σχέση μας, άλλοι όταν μιλάμε στα παιδιά μας.  Άλλοι μπροστά στον προϊστάμενο, άλλοι δίπλα στον συνάδελφο.

Η Ν. μεγάλωσε γνωρίζοντας να κρατά τα θέλω της χαμηλά. Στο σχολείο δεν ζητούσε να συμμετάσχει σε κάτι που ήθελε πολύ.

Υπάρχει μια φράση που δεν θα τη βρεις σε σεμινάρια ούτε σε βιβλία «αυτογνωσίας». Την ακούω όμως όλο και πιο συχνά, χαμηλόφωνα, σχεδόν σαν εξομολόγηση σε σκοτεινό δωμάτιο:

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο αυτογνωσίας του ψυχολόγου - ψυχοθεραπευτή, Δρ. Γρηγόρη Βασιλειάδη.