Μια συζήτηση με τη Μαρία Γατίδου για τη Βιοθυμική Ψυχοθεραπεία, την Κλινική Ύπνωση και τον τρόπο που το σώμα αποθηκεύει το συναίσθημα.

Ο μύθος του Σισύφου παραμένει επίμονα σύγχρονος. Όχι μόνο επειδή μιλά για την επανάληψη και τη ματαίωση, αλλά επειδή αποτυπώνει με ακρίβεια την εμπειρία του να κουβαλά κανείς ένα βάρος που δεν διάλεξε. Έναν κόπο που μοιάζει αναγκαίος, αλλά ποτέ ολοκληρωμένος.

Στον ελεύθερο χρόνο που μας δίνεται - σπάνιο προνόμιο στη σύγχρονη ζωή - κρύβεται μια βαθιά δυνατότητα: να έρθουμε πιο κοντά στον εαυτό μας.

Λένε πως όποιος βοηθά καλό είναι να έχει βραχεία μνήμη (short-term memory), ενώ όποιος δέχεται βοήθεια οφείλει να έχει μακρά μνήμη (long-term memory).

Το κείμενο που ακολουθεί δεν αμφισβητεί την παιδική μαρτυρία ούτε υποβαθμίζει την πραγματική κακοποίηση. Εστιάζει σε έναν επιστημονικά τεκμηριωμένο μηχανισμό που, όταν δεν ελέγχεται θεσμικά, μπορεί να μετατρέψει την αφήγηση σε μνήμη και να επιβαρύνει τόσο την ψυχική ασφάλεια του παιδιού όσο και τη δικαστική κρίση.