Κάποτε, όταν η ζωή ήταν πιο άγρια, πιο απειλητική, πιο ασταθής, μάθαμε να κατασκευάζουμε βάρκες. Όχι ξύλινες, αλλά συναισθηματικές. Άλλος έφτιαξε μια βάρκα από άγχος, άλλος από επαγρύπνηση, άλλος από έλεγχο, άλλος από υπερπροστασία.

Ψυχολογικοί Μηχανισμοί και Αόρατες Πληγές στην Ενήλικη Ζωή
Η μητρότητα τυπικά περιγράφεται με λέξεις όπως «στοργή», «προστασία» και «ανιδιοτέλεια». Όμως, στη σκιά αυτών των ιδανικών εικόνων, υπάρχουν περιπτώσεις όπου η μητέρα υιοθετεί έναν διαφορετικό ρόλο: αυτόν του μόνιμου θύματος.

Στη διαδικασία της προσωπικής αλλαγής υπάρχει ένα σημείο που συχνά παραβλέπουμε, παρότι είναι το πιο καθοριστικό και το πιο επίπονο: το μεταίχμιο ανάμεσα σε μια εγκαθιδρυμένη συμπεριφορά και στη στιγμή που αρχίζει πραγματικά η αλλαγή.

Το reparenting (γονική υποκατάσταση) αποτελεί μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία ή μια πρακτική αυτοφροντίδας κατά την οποία το άτομο παρέχει στον εαυτό του τις ασφαλείς, στοργικές και υποστηρικτικές εμπειρίες που μπορεί να μην έλαβε ως παιδί.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει κανείς μπροστά του. Κανείς να του πει τι να κάνει, κανείς να του δείξει πώς θα συνεχίσει. Είναι οι στιγμές που το δικό του μονοπάτι δεν μοιάζει με των άλλων· οι στιγμές που γίνεται αναγκαστικά ο πρώτος σε κάτι.