Ο συνδεόμενος με τα ναρκωτικά θάνατος είναι ένα περίπλοκο φαινόμενο το οποίο περιλαμβάνει τόσο τους θανάτους από υπερβολική δόση ναρκωτικών όσο και τους έμμεσα συνδεόμενους με τη χρήση ναρκωτικών θανάτους, π.χ. λόγω νοσημάτων που μεταδίδονται μέσω της κοινής χρήσης εξοπλισμού για ενέσιμη χρήση ναρκωτικών, όπως το AIDS και η ηπατίτιδα, καθώς και λόγω ατυχήματος, βίαιης συμπεριφοράς και αυτοκτονίας υπό την επήρεια ναρκωτικών.

Η θεωρία προσωπικότητας του Carl Rogers διαμορφώθηκε σταδιακά, μέσα από την δουλειά του ως κλινικός ψυχολόγος. Πήρε την μορφή της μέσα από την σύνθεση εμπειριών θεραπείας με πελάτες, από πειραματικές διαδικασίες αλλά και από την βαθιά γνώση και τον σεβασμό που ο ίδιος ο Rogers έτρεφε προς τις αρχές της φαινομενολογικής φιλοσοφίας.

Η «επιμήκυνση» της νεότητας, της περιόδου που η ζωή μας βρίσκεται στο μεταίχμιο της ουσιαστικής ενηλικίωσης και της οικογενειακής σιγουριάς, φαίνεται πως αποτελεί κοινή τάση της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας.

Για την κατάχρηση οπιούχων η επιλεγμένη φαρμακολογική παρέμβαση ήταν η θεραπεία υποκατάστασης με μεθαδόνη, και τα τελευταία χρόνια με βουπρενορφίνη. Οι φαρμακολογικοί παράγοντες που ανακόπτουν την επίδραση της μορφίνης και της ηρωίνης, για παράδειγμα η ναλτρεξόνη, χρησιμοποιούνται σπανίως.

Οι συστηματικές διαγνωστικές μελέτες αναφέρουν ότι περίπου το 80 % των ασθενών με διάγνωση εξάρτησης από ναρκωτικά εμφανίζει επίσης ψυχιατρική συννοσηρότητα. Η συννοσηρότητα δεν μπορεί να διαγνωσθεί εύκολα και τόσο οι ψυχιατρικές ομάδες όσο και οι υπηρεσίες θεραπείας των ουσιοεξαρτήσεων συχνά δεν κατορθώνουν να την εντοπίσουν στους ασθενείς.