Αγαπητέ μου,
Ήρθε η στιγμή να σου μιλήσω για τους ανθρώπους που σπάνε τα ταμπού, για τους ανθρώπους που “βγαίνουν” μπροστά και τολμούν όλα όσα εμείς δειλιάζουμε ή αν θέλεις φοβόμαστε να πούμε και να κάνουμε. Όσα εμείς κρυφά ονειρευόμαστε ή φαντασιωνόμαστε για τον εαυτό μας.

Ο εν μέρει παραλαγμένος ο τίτλος από το γνωστό βιβλίο της Ehrardt Ute δίνει τροφή για σκέψη και προβληματισμό σε πολλαπλές διαστάσεις.

Πότε είναι αργά; Πότε αντιλαμβανόμαστε το χρόνο που έχει περάσει ανεπιστρεπτί, όπως κυλάει το νερό στη κοίτη του ποταμού;

Σε ποια στιγμή της ζωής μας συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε να διακρίνουμε την αλήθεια μας; Ότι λειτουργήσαμε σαν το σκαντζόχοιρο…..μαζεύαμε τη ψυχή μας και τις ευαισθησίες μας για να φανούμε άτρωτοι, δυνατοί;

Έχετε σκεφτεί άραγε ποτέ τι είναι αυτό που βλέπουμε όταν αντικρίζουμε την εικόνα μας στον καθρέφτη; Σας έχει απασχολήσει αυτό το ερώτημα;
Τι είναι αυτό πάνω μας που μας αρέσει ή μας απωθεί; Και πως λειτουργεί αυτή η εικόνα μέσα στη ψυχή μας;

Πρώτη τάξη του Δημοτικού Σχολείου! Μελίσσι, ο μαθητόκοσμος, εισβάλει στην αίθουσα για να αρχίσει το καθημερινό αλισβερίσι με τη μάθηση. Ένα πάρε-δώσε από επιτυχίες και σφάλματα, γλυκόπικρες γεύσεις, που δεν οφείλονται πάντα στην κακή προετοιμασία ή την αδιαφορία του παιδιού για τη γνώση που του προσφέρεται.