Υπήρξε μια περίοδος όπου η συζήτηση για τη γονική αποξένωση περιστρεφόταν σχεδόν αποκλειστικά γύρω από έναν μεγάλο, φορτισμένο όρο. Το «σύνδρομο». Έναν όρο που μπήκε δυναμικά στον δημόσιο και επιστημονικό διάλογο, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε μεγάλη ένταση, αμφισβήτηση και σύγχυση.

Η γονική αποξένωση αποτελεί ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα πεδία της σύγχρονης ψυχολογίας και της ψυχοδικαιικής πρακτικής. Η έννοια χρησιμοποιείται ευρέως για να περιγράψει περιπτώσεις στις οποίες ένα παιδί απορρίπτει έναν γονέα, χωρίς εμφανή επαρκή αιτιολόγηση. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταλήξει σε ενιαίο ορισμό, ούτε σε κοινά αποδεκτά κριτήρια αξιολόγησης.

Το κείμενο που ακολουθεί δεν αμφισβητεί την παιδική μαρτυρία ούτε υποβαθμίζει την πραγματική κακοποίηση. Εστιάζει σε έναν επιστημονικά τεκμηριωμένο μηχανισμό που, όταν δεν ελέγχεται θεσμικά, μπορεί να μετατρέψει την αφήγηση σε μνήμη και να επιβαρύνει τόσο την ψυχική ασφάλεια του παιδιού όσο και τη δικαστική κρίση. 

Η γονική αποξένωση δεν είναι ετικέτα, είναι δυναμική σχέσης με πραγματικές συνέπειες στο παιδί.

Η γονική αποξένωση, όπως αναφέρεται σε αυτό το κείμενο, δεν αφορά σε «σύνδρομο» ούτε σε διαταραχή του παιδιού. Αφορά στο κοινωνικό φαινόμενο. Πρόκειται για τις συστηματικές και χειριστικές συμπεριφορές ενός γονέα που αποξενώνουν το παιδί από τον άλλον γονέα. Δεν είναι περιθωριακό ζήτημα. Είναι μια πραγματικότητα που βιώνεται από χιλιάδες οικογένειες στην Ελλάδα.