Το τελευταίο διάστημα, όπως όλοι γνωρίζουμε, η ανησυχία των πολιτών παγκοσμίως έχει φτάσει σε υψηλά επίπεδα. Οι ταχύτατες εξελίξεις και τα κοινωνικά περιθώρια που καθημερινά στενεύουν, λόγω του γνωστού κορωνοϊού, είναι δύσκολο να αφήσουν κάποιον αδιάφορο. Είναι, λογικό επόμενο τόσο το άγχος όσο και η αγωνία, λοιπόν, να «κυριαρχούν» στις ζωές όλων αυτή την περίοδο, αν και σχετικά με αυτό, όπως θα δούμε στη συνέχεια, φέρουμε κυρίως εμείς οι ίδιο την ευθύνη.

Αποτελεί κοινό τόπο πως τα περιστατικά κακοποίησης έχουν πληθύνει ραγδαία, με συνέπεια η παιδική ή ενήλικη κακοποιητική συμπεριφορά να έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις τόσο σε παγκόσμια σφαίρα όσο και εγχώρια, ενώ συχνά γίνεται λόγος για τους αναρίθμητους ορισμούς, οι οποίοι προσπαθούν να εξηγήσουν αυτό το φαινόμενο.

Η επιστημονική και ακαδημαϊκή κοινότητα πρέπει να δώσει περισσότερη προσοχή σε ένα αφανή αλλά υπαρκτό «σαμποτέρ», στο «σύνδρομο του απατεώνα» (imposter syndrome), που μπορεί να υποσκάψει την ψυχική υγεία και την επαγγελματική σταδιοδρομία αρκετών ανθρώπων.

Όπως κάθε μήνα, έτσι και τώρα, σας παρουσιάζουμε τα πιο δημοφιλή βιβλία ψυχολογίας για επαγγελματίες ψυχικής υγείας, για το μήνα που πέρασε.

Η χρήση της κάνναβης στους εφήβους αποτελεί τα τελευταία χρόνια ένα από τα πλέον συζητημένα ζητήματα δημόσιας υγείας. Η αυξανόμενη κοινωνική αποδοχή της ουσίας, η νομιμοποίησή της σε αρκετές χώρες και η αντίληψη ότι πρόκειται για μια «ήπια» ή «ακίνδυνη» επιλογή έχουν αλλάξει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο οι νέοι αντιμετωπίζουν τη χρήση της.

Η υπεργενίκευση αφορά έναν τύπο γνωστικών διαστρεβλώσεων, κατά τον οποίο το άτομο θεωρεί ότι μια αρνητική έκβαση μιας εμπειρίας  θα επαναλαμβάνεται συνεχώς και σε άλλες εμπειρίες.

Ο Αβραάμ Μάσλοου ήταν Αμερικανός ψυχολόγος ο οποίος έμεινε γνωστός για τη θεωρία ιεράρχησης των αναγκών που υποστηρίζει ότι υπάρχουν πέντε επίπεδα αναγκών, από τα οποία εξαρτάται όλη σχεδόν η συμπεριφορά μας.

Η καθημερινότητα στις σύγχρονες πόλεις είναι συνυφασμένη με το άγχος. Συχνά νιώθουμε να κατακλυζόμαστε από άγχος στη δουλειά, στο δρόμο, στις κοινωνικές συναναστροφές. Ένα πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσουμε ότι βιώνουμε άγχος.

Το άγχος έχει χαρακτηρισθεί ως την σύγχρονη ασθένεια των ανθρώπων που βιώνουν έντονα συναισθηματικά την καθημερινότητά τους μέσα από διάφορα αδιέξοδα που δημιουργούνται.

Ο γρήγορος ρυθμός της σύγχρονης ζωής των μεγαλουπόλεων, το έντονο άγχος που διαβρώνει την ικανότητα των ανθρώπων να αντιμετωπίζουν τις καθημερινές εργασίες τους, εμφανίζοντας δυσκολίες προσαρμογής, σε ένα μεγάλο βαθμό μέσα από διαρκείς αλλαγές που συντελούνται σε όλους τους τομείς, οδηγούν σε τεράστια ψυχοσωματικά συμπτώματα.

Το μητρικό άγχος πριν και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ενδέχεται να επηρεάζει την εγκεφαλική λειτουργία του βρέφους και να το καθιστά ευάλωτο στο άγχος μελλοντικά, σύμφωνα με νέα έρευνα που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου "King's College".

Έχουμε συναντήσει φιλόδοξους ανθρώπους που θέτουν υψηλούς στόχους, αγωνίζονται σκληρά για να τους πετύχουν και αφιερώνουν χρόνο και χρήμα σε μια προσπάθεια να φτάσουν όσο γίνεται πιο κοντά στην πραγματοποίηση τους.

Όμως, όταν τελικά έρχεται η πολυπόθητη στιγμή της ολοκλήρωσης όχι μόνο δεν νιώθουν υπερήφανοι για όλη την προσπάθεια που κατέβαλλαν, απεναντίας βιώνουν μια ανυποχώρητη αίσθηση κενού και μια διαρκή αίσθηση απουσίας νοήματος για τη ζωή.

Η ψυχική υγεία αποτελεί έναν από τους πλέον κρίσιμους δείκτες κοινωνικής ευημερίας και συλλογικής συνοχής. Παρά τις σημαντικές εξελίξεις της ψυχιατρικής επιστήμης, η ψυχική νόσος εξακολουθεί να περιβάλλεται από στερεότυπα, προκαταλήψεις και μηχανισμούς στιγματισμού, οι οποίοι επιδρούν αρνητικά όχι μόνο στον άνθρωπο που νοσεί, αλλά και στο οικογενειακό και κοινωνικό του περιβάλλον.

Το στρες αποτελεί μια σύνθετη ψυχοβιολογική διαδικασία με σημαντικές επιδράσεις στη συνολική υγεία και λειτουργικότητα.

Η πανδημία του κορωνοϊού έχει κυριαρχήσει τα τελευταία δύο χρόνια στις ζωές όλων μας. Η πανδημία συνοδεύτηκε από απώλειες σε πολλαπλά επίπεδα: ανθρώπινης ζωής πάνω από όλα αλλά και κοινωνικής, καθώς και οικονομικής φύσεως.

Καθώς αυξάνεται ο αριθμός των πλήρως ή έστω εν μέρει εμβολιασμένων σε πολλές χώρες -μεταξύ των οποίων η Ελλάδα- γίνεται αντιληπτό ότι αρκετοί άνθρωποι δυσκολεύονται να ξαναγυρίσουν στην κοινωνική ρουτίνα των προπανδημικών δραστηριοτήτων και των σχέσεων τους.

Ως τρόμος (τρέμουλο) ορίζεται η ακούσια ρυθμική ταλάντωση ενός μέλους του σώματος. Παράγεται από τις εναλλασσόμενες συσπάσεις μυών που δρουν ανταγωνιστικά σε μία άρθρωση, όταν οι ρυθμιστικοί μηχανισμοί του νευρικού συστήματος διαταραχθούν.

Οι ηλικιωμένοι αποτελούν μία ευάλωτη ηλικιακή ομάδα, καθώς τείνουν να έρχονται αντιμέτωποι με διάφορες μορφές απώλειας στην ύστερη ενήλικη ζωή τους, γνωστική, σωματική, οικονομική, κοινωνική. Οι απώλειες αυτές συχνά οδηγούν στην κοινωνική απομόνωση, η οποία με την σειρά της δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη καταθλιπτικών συμπτωμάτων (Fokkema, De Jong Gierveld, Dykstra, 2012).

Όλοι ανησυχούμε για την υγεία μας και φροντίζουμε για τη διατήρηση αυτής. Ωστόσο, αρκετοί άνθρωποι έχουν τόσο έντονη ανησυχία για την υγεία τους ώστε φτάνουν σε σημείο ακόμη και να δυσλειτουργούν στη καθημερινότητά τους.

Πολλές φορές αναρρωτιόμαστε: τι είναι φόβος; γιατί φοβάμαι; πώς θα καταλάβω εάν αυτό που έχω είναι φοβία; θεραπεύεται;

Αυτά τα ερωτήματα, λοιπόν, πρόκειται να απαντηθούν παρακάτω.
Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής.

Το χειρότερο άγχος είναι το άγχος να μην αγχωθείς. Ο χειρότερος φόβος είναι ο φόβος του φόβου μας. Όταν πια το άγχος και οι φόβοι μας γίνουν υπερβολικά και ανεξέλεγκτα, είναι χειρότερα ακόμη και από τα ίδια τα συμπτώματα που βιώνουμε και μάλιστα πολλές φορές αυτά τα συναισθήματα μπορούν από μόνα τους να προκαλέσουν μια κρίση άγχους ή μια κρίση πανικού.