Ακρόαση άρθρου......

google news icon Πρόσθεσε το Psychology.gr στις προτιμώμενες πηγές σου στη Google
Με αυτό τον τρόπο, θα βλέπεις περισσότερα νέα άρθρα ψυχολογίας και ψυχικής υγείας που δημοσιεύονται στο PSYCHOLOGY.GR

Το στρες αποτελεί μια σύνθετη ψυχοβιολογική διαδικασία με σημαντικές επιδράσεις στη συνολική υγεία και λειτουργικότητα.

Στο πλαίσιο αυτού του άρθρου πραγματοποίησα συζήτηση με την Α., η οποία έχει διαγνωστεί με αγχώδη διαταραχή και βρίσκεται σε παράλληλη φαρμακοθεραπεία (sertraline (Zoloft) και alprazolam (Xanax) και γνωσιακή-συμπεριφορική ψυχοθεραπεία.

Η εμπειρία της προσφέρει μια ενδιαφέρουσα εικόνα για την αντίληψη του στρες από θεωρητικά μοντέλα της ψυχολογίας της υγείας, όπως το συναλλακτικό μοντέλο των Lazarus και Folkman, η θεωρία γνωσιακής αξιολόγησης, το βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο και το Γενικό Σύνδρομο Προσαρμογής του Selye.

Στόχος μου είναι να εξετάσω πώς η ίδια αντιλαμβάνεται το στρες, με ποιους τρόπους αυτό επηρεάζει την καθημερινή της ζωή και ποιες μεθόδους ή τακτικές αξιοποιεί για να το αντιμετωπίσει.

Συζητώντας με την Α., μου περιέγραψε το στρες ως μια διαρκή εσωτερική ένταση, συχνά ανεξάρτητη από εξωτερικά γεγονότα. Αναφέρει ότι το άγχος «γεννιέται» κυρίως από τις σκέψεις της, οι οποίες συχνά είναι καταστροφικές ή δυσλειτουργικές.

Το συναλλακτικό μοντέλο εξηγεί αυτή τη διαδικασία, εξηγώντας πως το στρες δεν προέρχεται από το γεγονός καθαυτό, αλλά από την υποκειμενική του αξιολόγηση (Lazarus · Folkman, 1984).

Στην πρωτογενή αξιολόγηση, η Α. συχνά ερμηνεύει καθημερινές καταστάσεις ως απειλητικές, ακόμη και όταν δεν υπάρχει αντικειμενικός κίνδυνος.

Στη δευτερογενή αξιολόγηση, αισθάνεται ότι δεν διαθέτει επαρκείς πόρους για να αντιμετωπίσει την κατάσταση, γεγονός που επιδεινώνει την εμπειρία του στρες. Αυτή η διαδικασία συνδέεται με το φαινόμενο της καταστροφολογίας, το οποίο εντοπίζεται συχνά στην κλινική εικόνα των αγχωδών διαταραχών και ευθυγραμμίζεται με ευρήματα της γνωσιακής θεωρίας.

Η Α. περιέγραψε σειρά σωματικών συμπτωμάτων, όπως ταχυκαρδίες, αϋπνία, γαστρεντερικές ενοχλήσεις και μυϊκή ένταση. Η αντίδραση αυτή συνδέεται με την ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος και του άξονα υποθαλάμου, υπόφυσης, επινεφριδίων, ο οποίος σχετίζεται με την έκκριση κορτιζόλης.

THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ONLINE ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Μια ολοκληρωμένη εμπειρία σύνδεσης Ειδικών Ψυχικής Υγείας και Θεραπευόμενων | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου...

Το Γενικό Σύνδρομο Προσαρμογής του Selye (1956) εξηγεί πώς το σώμα περνά τη φάση του συναγερμού, όπου εκδηλώνονται έντονα συμπτώματα, στη φάση της αντίστασης, κατά την οποία προσπαθεί να προσαρμοστεί, και τελικά στη φάση της εξάντλησης, όταν η έκθεση στο στρες γίνεται χρόνια.

Η περιγραφή της Α. συνδέεται με τη δεύτερη και τρίτη φάση, καθώς το χρόνιο άγχος την οδηγεί σε εξουθένωση, μειωμένη ενέργεια και δυσκολία συγκέντρωσης. Το στρες επιβεβαιώνεται έτσι ως μια διαδικασία με ισχυρές ψυχοφυσιολογικές προεκτάσεις, στοιχείο που αναδεικνύει τον βιοψυχοκοινωνικό του χαρακτήρα.

Το στρες επηρεάζει σημαντικούς τομείς της ζωής της. Στον τομέα της εργασίας και της καθημερινής παραγωγικότητας αναφέρει ότι δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί και χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσει απλές εργασίες.

Έρευνες έχουν δείξει ότι το χρόνιο στρες επηρεάζει αρνητικά τη μνήμη εργασίας, την προσοχή και τη λήψη αποφάσεων (McEwen, 2007). Επιπλέον, το στρες επιδρά και στις κοινωνικές της σχέσεις. Περιγράφει ότι αποσύρεται από κοινωνικές δραστηριότητες όταν το άγχος είναι έντονο, φοβούμενη ότι δεν θα μπορέσει να λειτουργήσει ομαλά. Αυτό συνάδει με μελέτες που δείχνουν ότι το στρες έχει άμεση σύνδεση με την απομόνωση στο κοινωνικό κομμάτι, η οποία όμως με τη σειρά της ενισχύει την ψυχική δυσφορία.

Στο συναισθηματικό επίπεδο βιώνει κύκλους έντονου άγχους, στιγμιαίας ανακούφισης και εκ νέου επιδείνωσης. Σύμφωνα με τα μοντέλα της CBT, η αποφυγή μπορεί να προσφέρει προσωρινή μείωση του άγχους, αλλά μακροπρόθεσμα ενισχύει την αγχώδη αντίδραση. Επιπλέον, το στρες επηρεάζει τον ύπνο, την όρεξη και άλλες καθημερινές συνήθειες, διαταράσσοντας τη σωματική και ψυχολογική της ευεξία.

ΠΡΟΣΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΣΙΑΚΟ ΤΡΑΥΜΑ
Εγκαιρη εγγραφή: έως 30 Ιουλίου 2026 | Διοργάνωση: PSYVERSITY
Τα σεμινάρια απευθύνονται σε Επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας που έχουν ενδιαφέρον να εξειδικευθούν στη θεραπεία του ψυχικού τραύματος υπό το πρίσμα της Προσωποκεντρικής Προσέγγισης στην Θεραπεία.

Οι στρατηγικές αντιμετώπισης που εφαρμόζει μπορούν να ταξινομηθούν με βάση το μοντέλο των Lazarus και Folkman σε τακτικές που έχουν ως κέντρο το πρόβλημα αλλά και στο συναίσθημα. Η φαρμακοθεραπεία, υπό την παρακολούθηση ψυχιάτρου, αποτελεί μια βιολογική παρέμβαση που εστιάζει στη μείωση της έντασης των συμπτωμάτων. Η sertraline λειτουργεί ως αντικαταθλιπτικό και αγχολυτικό SSRI, ενώ το alprazolam χρησιμοποιείται για τη βραχυπρόθεσμη διαχείριση κρίσεων άγχους.

Η ψυχοθεραπεία CBT αποτελεί θεμελιώδη στρατηγική επικεντρωμένη στο πρόβλημα. Μέσα από τη διαδικασία αυτή μαθαίνει να αναγνωρίζει και να τροποποιεί δυσλειτουργικές σκέψεις, να εφαρμόζει τεχνικές χαλάρωσης, να εκτίθεται σταδιακά σε αγχογόνες καταστάσεις και να κατανοεί πώς οι γνωσίες επηρεάζουν το συναίσθημά της.

Η CBT έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί μια από τις αποτελεσματικότερες παρεμβάσεις για τη θεραπεία αγχωδών διαταραχών (Beck,2011). Παράλληλα, εφαρμόζει προσωπικές στρατηγικές, όπως ασκήσεις αναπνοής, mindfulness και διατήρηση σταθερής καθημερινής ρουτίνας. Η ενσυνειδητότητα έχει αποδειχθεί ότι μειώνει την ενεργοποίηση του HPA άξονα και βελτιώνει τη συναισθηματική ρύθμιση (Kabat-Zinn, 2003). Επιπλέον, δίνει ιδιαίτερη σημασία στην κοινωνική υποστήριξη, καθώς η επικοινωνία με μέλη της οικογένειας λειτουργεί για εκείνη ως προστατευτικός παράγοντας.

Σύμφωνα με τη θεωρία της κοινωνικής υποστήριξης, τα υποστηρικτικά δίκτυα συμβάλουν στη μείωση των αρνητικών επιπτώσεων του στρες και ενισχύουν την ψυχική ανθεκτικότητα.

Παρότι οι στρατηγικές αυτές είναι αποτελεσματικές, παρατηρείται ότι ορισμένες μορφές αντιμετώπισης, όπως η αποφυγή ή η υπερβολική εξάρτηση από καθησυχαστικές σκέψεις, μπορεί μακροπρόθεσμα να ενισχύσουν το άγχος. Η συνέπεια στην ψυχοθεραπεία και η σταδιακή έκθεση θεωρούνται κρίσιμες για την επίτευξη βιώσιμης βελτίωσης.

Συμπερασματικά, η περίπτωση της Α. επιβεβαιώνει τον πολυπαραγοντικό χαρακτήρα του στρες και τη στενή σύνδεσή του με γνωσιακούς, βιολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Τα μοντέλα της Ψυχολογίας της Υγείας προσφέρουν ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο κατανόησης της εμπειρίας της, από τη γνωσιακή αξιολόγηση μέχρι τις σωματικές αντιδράσεις και τις συνέπειες στην καθημερινότητα.

Ο συνδυασμός φαρμακοθεραπείας, CBT και προσωπικών τεχνικών αντιμετώπισης αποδεικνύεται αποτελεσματικός, ενώ η κοινωνική υποστήριξη ενισχύει περαιτέρω την προσαρμογή της.

Συνολικά, η ανάλυση αναδεικνύει την αξία της βιοψυχοκοινωνικής προσέγγισης στην αντιμετώπιση του στρες και τη σημαντικότητα του να συμμετέχει ενεργά το άτομο στη διαδικασία της θεραπείας.

Από την προσωπική μου οπτική, το στρες και η αγχώδης διαταραχή αποτελούν πολύπλοκες καταστάσεις που δεν περιορίζονται μόνο σε ψυχολογικά ή σωματικά συμπτώματα, αλλά επηρεάζουν συνολικά τη ζωή ενός ατόμου. Παρατηρώντας την εμπειρία της Α., κατανοώ πόσο σημαντική είναι η συνδυαστική προσέγγιση στη διαχείριση του άγχους: η φαρμακοθεραπεία, όπως η χρήση της sertraline και του alprazolam, προσφέρει ανακούφιση από τα έντονα συμπτώματα, ενώ η γνωσιακή-συμπεριφορική ψυχοθεραπεία την βοηθά να κατανοεί και να τροποποιεί τις δυσλειτουργικές σκέψεις της.

Επιπλέον, η ενεργή συμμετοχή της σε προσωπικές στρατηγικές, όπως ασκήσεις αναπνοής, mindfulness και η στήριξη από την οικογένεια, φαίνεται να ενισχύει την ψυχική της ανθεκτικότητα.

Η εμπειρία της δείχνει ότι η αποτελεσματική αντιμετώπιση του στρες απαιτεί τόσο ιατρική ποστήριξη όσο και ενεργητική αυτοδιαχείριση, και αναδεικνύει τη σημασία της βιοψυχοκοινωνικής προσέγγισης στην καθημερινή ζωή ενός ατόμου με αγχώδη διαταραχή.  


Βιβλιογραφία

Beck, J. S. (2011). Cognitive behavior therapy: Basics and beyond (2nd ed.). Guilford Press.
Kabat-Zinn, J. (2003). Mindfulness-based interventions in context: Past, present, and future. Clinical Psychology: Science and Practice, 10(2), 144–156.
Lazarus, R. S., & Folkman, S. (1984). Stress, appraisal, and coping. Springer.
McEwen, B. S. (2007). Physiology and neurobiology of stress and adaptation: Central role of the brain. Physiological Reviews, 87(3), 873–904.
Selye, H. (1956). The stress of life. McGraw-Hill

 

Συγγραφή - Επιμέλεια Άρθρου

Σοφία Γουδέλη Τσαμουρλίδου

goudeli sofiaΨυχολογία - Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου

THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ONLINE ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ
Μια ολοκληρωμένη εμπειρία σύνδεσης Ειδικών Ψυχικής Υγείας και Θεραπευόμενων | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου...