Τι δεν είναι ναρκισσισμός; Όταν ένας όρος εισχωρεί στη δημόσια σφαίρα, αποκτά βαρύτητα – αλλά συχνά αρχίζει να υστερεί σε ακρίβεια. Έτσι συμβαίνει και με τον ναρκισσισμό. Εύκολα μετατρέπεται σε ψυχολογική ετικέτα για κάθε συμπεριφορά που δεν μας ικανοποιεί: φιλοδοξία, αυτάρκεια, προστασία ορίων, επιμέλεια στην εμφάνιση. Όμως η ψυχική πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη.

Όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί ποιος είναι ο ουσιαστικός ρόλος του έρωτα στη ζωή μας. Ο καθένας από μας, σύμφωνα με τα βιώματά του, έχει αναπτύξει συγκεκριμένες απόψεις όσον αφορά το μεγάλο αυτό φιλοσοφικό ερώτημα. Πώς ορίζεται όμως τελικά ο έρωτας και πώς μας επηρεάζει;

H oμάδα του Psychology.gr έχει συγκεντρώσει μια λίστα βιβλιών που δίνουν απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα και μας βοηθούν να κατανοήσουμε τις εκφάνσεις του έρωτα σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Η θεραπευτική παρουσία ορίζεται εν μέρει ως η διαδικασία πρόσκλησης ολόκληρου του εαυτού στη συνάντηση με έναν πελάτη, να είμαστε ολοκληρωτικά στη στιγμή σε πολλαπλά επίπεδα, σωματικά, συναισθηματικά, γνωστικά, πνευματικά και σχεσιακά.

Σε ποιόν να πω τον πόνο μου, αφού κανείς δεν με ακούει; Γιατί κανείς δεν με καταλαβαίνει;
Και κάπως μας τα φέρνει η ζωή και έρχονται στιγμές που αισθανόμαστε εγκλωβισμένοι, διχασμένοι μεταξύ επιλογών, πονεμένοι, αγχωμένοι, αποστασιοποιημένοι ή δυστυχισμένοι και κατακλυζόμαστε από αυτήν την έντονη ανάγκη να εκφράσουμε σε κάποιον άνθρωπο τη θέση μας, τα συναισθήματά μας.

Θέλω να κάνω το καλύτερο για το παιδί μου. Θέλω να είναι ευτυχισμένο, δυνατό, ανεξάρτητο, ισορροπημένο. Θέλω να έχει αυτοπεποίθηση, να θέτει στόχους και να τους κατακτά, να είναι κοινωνικά καλλιεργημένο, να αγαπά τον εαυτό του, να δρα με ελευθερία και σεβασμό προς το ίδιο και τους συνανθρώπους του. Θέλω, θέλω, θέλω…

Η τραγική υπόθεση του 15χρονου Χριστόφορου φέρνει στην επιφάνεια μια τρομακτική αλήθεια: τα «challenges» δεν είναι παιχνίδια που πήγαν στραβά, αλλά εργαλεία ψυχολογικής χειραγώγησης που μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στον θάνατο. Οι επιτήδειοι δρουν με μια σχεδόν «κλινική» ακρίβεια, στοχεύοντας στην παράλυση και κατάρρευση της ψυχοσύνθεσης του εφήβου.

Burn out, λοιπόν, και κάνουμε μία προσπάθεια σε αυτό το άρθρο να το σκεφτούμε λίγο διαφορετικά, να το συσχετίσουμε με την πανδημία και να σκεφτούμε όχι μόνο πώς μας επηρεάζει αλλά και τον τρόπο που μπορεί να επηρεάσει το μέλλον μας.

Η αντίληψη που έχουμε για τον κόσμο και ό,τι μας περιβάλλει, καθορίζεται εν πολλοίς από τον τρόπο που σκεφτόμαστε.

Στη διαδικασία της προσωπικής αλλαγής υπάρχει ένα σημείο που συχνά παραβλέπουμε, παρότι είναι το πιο καθοριστικό και το πιο επίπονο: το μεταίχμιο ανάμεσα σε μια εγκαθιδρυμένη συμπεριφορά και στη στιγμή που αρχίζει πραγματικά η αλλαγή.

Υπάρχουν φορές στη ζωή μας που αντιμετωπίζουμε μια πολύ δύσκολη κατάσταση και θέλουμε έναν άνθρωπο να μιλήσουμε. Σε τέτοιες στιγμές, τι είδους άνθρωπο επιλέγετε; Έναν φίλο που είναι ευφυέστερος και πιο εύγλωττος; Ή κάποιον που θα σας συμπαρασταθεί και θα σας ακούσει ειλικρινά; Προσωπικά θα επέλεγα το δεύτερο.

Ένα τέρας μοιάζει ο θυμός. Ένα θηρίο που απειλεί να κατασπαράξει σε ανυποψίαστο χρόνο κι εμάς και τoυς αγαπημένους μας και από το οποίο συχνά μοιάζει αδύνατον να απαλλαγούμε. «Η αιτία του θυμού είναι η προσκόλληση στις επιθυμίες μας» λένε οι μύστες της Ανατολής και η οπτική τους δεν είναι πολύ μακριά από την σύγχρονη ψυχολογία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η σύγχρονη εποχή της ψηφιακής συνδεσιμότητας έχει μεταμορφώσει ριζικά το τοπίο των ανθρώπινων σχέσεων.

Φανταστείτε να βρίσκεστε σε μια συνεδρία, κατακλυσμένοι από θυμό ή άγχος, και ξαφνικά να μπορείτε να «βγείτε» για λίγο από τον εαυτό σας και να αναρωτηθείτε:

Το βασικό συστατικό των συντροφικών σχέσεων είναι η αγάπη που έχει τις ρίζες της στην επικοινωνία. Την ονομάζω «ουσιαστική αγάπη». Αφορά σε μια αλληλεπίδραση και ανταλλαγή σαφών μηνυμάτων, στην κατανόηση, την αποδοχή, την υπευθυνότητα, τη συνειδητή επιλογή, την ενσυναίσθηση.

Πόσες φορές δεν έχει ειπωθεί σε μια συντροφική σχέση η φράση «Δεν υπάρχει επικοινωνία» και πόσες φορές έχει γίνει ουσιαστική κίνηση προς μια τέτοια κατεύθυνση;

Η ψυχοθεραπεία ως μια διαλεκτική διεργασία θα πρέπει να είναι συνυφασμένη με τα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα του καιρού της και να κινητοποιεί όχι μόνο το συναίσθημα αλλά και την διανόηση του θεραπευόμενου.

Το σύνδρομο του καλού παιδιού αναφέρεται τόσο στην «εικόνα» ενός ανθρώπου όσο και σε κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα.Ως παράδειγμα αυτής της εικόνας του καλού παιδιού: Ένα καλό παιδί δεν φωνάζει, δεν κάνει φασαρία και δεν ενοχλεί. Κάθεται ήσυχα στη θέση του και αφήνει τους μεγάλους να μιλήσουν. Ένα καλό παιδί δεν παραπονιέται, δεν δυσαρεστείται και δεν αντιμιλά.

Η ψυχική υγεία και η ποιότητα ζωής είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένες και δεν δύναται να υπάρξει η μία χωρίς την άλλη. Αυτό θα διαπιστώσουμε αν δούμε τον ορισμό που δίνουν για την ψυχική υγεία ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Τα τελευταία χρόνια, η κατανόησή μας γύρω από το τραύμα και τις πρώιμες εμπειρίες έχει εξελιχθεί σημαντικά.

Τα νευρικά κύτταρα ανταλλάσσουν μεταξύ τους πληροφορίες με τη μορφή της μετάδοσης ερεθισμών από τις νευρικές ίνες. Από τα μισά του 20ού αιώνα και μετά εμφανίστηκε η έννοια της «νευροπλαστικότητας».

I was feeling insecure. You might not love me anymore. I was shivering inside… I didn't mean to hurt you. I'm sorry that I made you cry… I'm just a jealous guy.”