Πριν την έλευση της ψηφιακής εποχής, η εξερεύνηση του σχηματισμού και της έννοιας του Εαυτού αναγόταν, κατά βάση, στην πρόσωπο με πρόσωπο αλληλεπίδραση.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας γίγαντας, ο οποίος είχε έναν ανθισμένο κήπο, όπου έπαιζαν τα παιδιά του χωριού. Τα δέντρα καλούσαν τα παιδάκια: "Ελάτε να παίξετε μαζί μας χαρούμενα παιδάκια!".

Μας κάνει η ψυχοθεραπεία πιο εγωιστές; Μια διαφορετική οπτική: Ο εγωκεντρισμός ως αναπτυξιακό στάδιο της θεραπευτικής διαδικασίας και όχι τελικός προορισμός.

O έρωτας είναι ένα συναίσθημα το οποίο μπορεί να αναζωογονήσει και να ανανεώσει κάθε κύτταρο της ύπαρξής μας. Όταν ερωτευόμαστε τότε έχουμε το αίσθημα της παντοδυναμίας γιατί αισθανόμαστε ότι όλος ο κόσμος τα δένδρα, τα λουλούδια, η θάλασσα, οι άνθρωποι γύρω μας ομορφαίνουν.

Η καρδιά πάλλεται, χτυπά συνεχώς όχι μονάχα για να μας κρατά στη ζωή μα κυρίως για να μας θυμίζει πως κάθε χτύπος της είναι μια υπενθύμιση να ερωτευτούμε, να αγαπήσουμε, να ζήσουμε αληθινά. Ο αληθινός έρωτας γεννιέται πρώτα στην καρδιά, χτυπάει στο κέντρο της ύπαρξής μας.

Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα, το οποίο πραγματικά μπορεί να οδηγήσει την ανθρώπινη ψυχή από την γη στον ουρανό. Στον έρωτα οι ψυχές και οι καρδιές επικοινωνούν με ένα δικό τους μοναδικό και ανεπανάληπτο τρόπο.

Στην ψυχοθεραπευτική συνεδρία, συχνά νιώθουμε την πίεση να «κατανοήσουμε».

Η ευτυχία είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μας. Μελετάται εδώ και χιλιάδες χρόνια, μέχρι και σήμερα, από επιστήμονες και φιλοσόφους. Έχει πολλές ερμηνείες και μπορεί να σημαίνει διαφορετικά πράγματα για τον καθένα μας.

Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα αναγέννησης, το οποίο μπορεί να ξυπνήσει μέσα μας καθετί δυνατό, καθετί όμορφο και παραδεισένιο. Όταν δύο άνθρωποι συναντιούνται και νιώθουν αυτό το μοναδικό συναίσθημα της έλξης και της απαράμιλλης ψυχικής επικοινωνίας επιθυμούν να συνδεθούν και να πορευτούν μαζί.

Ο άνθρωπος είναι εξελικτικά προσανατολισμένος να δημιουργεί σχέσεις με τους άλλους και να εντάσσεται σε ομάδες, ώστε να καλύψει τις βιοτικές, συναισθηματικές και ψυχολογικές του ανάγκες. Οι J. Bowlby (θεωρία του δεσμού) και D. Winnicott (Θεωρία των αντικειμενότροπων σχέσεων), μέσα από τις μελέτες τους σε βρέφη, ανέδειξαν την εξελικτική βάση της δημιουργίας στενών συναισθηματικών και φροντιστικών δεσμών και της αίσθησης του «ανήκειν».

Το πόσο γενναιόδωρος και πρόθυμος να βοηθήσει τους άλλους, νιώθει κάποιος, εξαρτάται και από το πόσο καλά κοιμάται τα βράδια, υποστηρίζουν Αμερικανοί επιστήμονες.

Τα χρόνια διδάσκουν πολλά που οι μέρες ποτέ δεν ξέρουν -Ραλφ Γουάλντο Έμερσον. Σχεδόν όλοι μας έχουμε βιώσει κάτι παρόμοιο με τα ακόλουθα σενάρια:

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε εκ φύσεως την τάση να συγκρινόμαστε με τους άλλους. Μετράμε συνεχώς την κοινωνική θέση των ανθρώπων, τα επίπεδα σεβασμού και προσοχής που απολαμβάνουν και παρατηρούμε τυχόν διαφορές ανάμεσα σ’ αυτά που έχουμε και σ’ εκείνα που έχουν. 

Κατά την διάρκεια της πανδημίας μια ακόμα δυσκολία που κλήθηκαν όλοι οι εργαζόμενοι να αντιμετωπίσουν ήταν η προσαρμογή σε συνθήκες νέες, οι οποίες απαιτούσαν ταχεία προσαρμογή και εξέλιξη.

Eίναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίσουμε τα στοιχεία της προσωπικότητας ενός άνδρα - πρότυπου. Η κάθε γυναίκα από τη στιγμή που μεγαλώνει, από μικρό κοριτσάκι δηλαδή, ανάλογα με τα βιώματα και τις εμπειρίες που λαμβάνει από την οικογένειά της, διαμορφώνει και το ιδανικό πρότυπο του συντρόφου.

Όπως αναφέρω στο βιβλίο μου Βιωματικός οδηγός ψυχοθεραπείας «Οι ιστορίες των ανθρώπων είναι ιστορίες ανθρώπων που επιχειρούν την αυτονομία και την ενηλικίωση. Υπό αυτή την έννοια η ενηλικίωση είναι ένα εγχείρημα προς την αυτοπραγμάτωση και την κοινωνικοποίηση, το οποίο εγχειρείται πάντοτε στο φάσμα των επιρροών από την οικογένεια καταγωγής, καθώς και της απόπειρας για προσωπική διαφοροποίηση από αυτή.

Βασικές πληροφορίες
Μια τεράστια έκρηξη ανάπτυξης συμβαίνει στον εγκέφαλο των παιδιών όταν είναι πολύ μικρά. Το 90-95% του μεγέθους του εγκεφάλου μέχρι τα 6 έτη έχει ήδη αναπτυχθεί!

Κάθε φορά που κλείνει η πόρτα του θεραπευτικού δωματίου και κάθομαι στην καρέκλα μου, η ίδια σιωπηλή ερώτηση αντηχεί μέσα μου: «Ποιος είμαι εγώ εδώ μέσα αυτή τη στιγμή;». Δεν είμαι ένας ουδέτερος καθρέφτης, ούτε ένας αυθεντικός επιστήμονας που κατέχει την κρυμμένη αλήθεια για τη ζωή του ανθρώπου που κάθεται απέναντί μου.

Οι προσδοκίες των γιορτών είναι ένα κεφάλαιο μέσα στον καθένα μας, άλυτο, άτυπο και συχνά ανικανοποίητο ή σε άμεση συσχέτιση με την ψυχική μας κατάσταση, με το άγχος, με τη θλίψη και με τις αλλαγές που συμβαίνουν στη ζωή μας.

Δουλειά του γονιού είναι να λειτουργεί ως πρότυπο καλής συμπεριφοράς. Να συμπεριφέρεται στο παιδί του και στους άλλους με ενσυναίσθηση και ευγένεια, ώστε να ωθήσει το παιδί να υιοθετήσει αυτή τη συμπεριφορά. Εκτός όμως από αυτό, υπάρχουν τέσσερις δεξιότητες που όλοι πρέπει να αναπτύξουμε για να κοινωνικοποιηθούμε σωστά και να έχουμε μια κατάλληλη για όλους συμπεριφορά.