Χθες κοιμήθηκες ξημερώματα, είχες μεγάλη υπερένταση! Έκλεινες τα μάτια σου σφιχτά μήπως ο εγκέφαλος πάρει το σήμα του και φέρει την νύστα που τόσο επιθυμούσες αλλά μάταια. Τελικά μάλλον πρέπει να πάρεις απόφαση πως η παύση στη σκέψη σου δεν θα έρθει με αυτό τον τρόπο. Το ίδιο σου το είναι σου φωνάζει απεγνωσμένα: «Καμία άλλη ιδέα»;».

Ένα νέο αίτημα των εργαζόμενων και παράλληλα σημαντικός παράγοντας για τη διατήρηση της ψυχικής τους υγείας είναι η εναρμόνιση της προσωπικής και επαγγελματικής ζωής. Η ιδιαίτερα αυξημένη είσοδος των γυναικών στην εργασία άλλαξε ριζικά τη δομή της οικογένειας με αποτέλεσμα την επιβάρυνση των ρόλων και στα δύο φύλα.

Όρια .. μια λέξη, τόσο απλή, αλλά και τόσο σημαντική, εκτός από χρήσιμη και απαραίτητη στη ζωή μας. Στις μέρες μας γίνεται όλο και περισσότερο συζήτηση περί ορίων στην εργασία.

«Στην ισχυρότερη ενόρμηση μας, στον τύραννο μέσα μας, υποτάσσεται όχι μόνο το λογικό μας αλλά και η συνείδησή μας» (F.Nietzsche)
Το φαινόμενο του bullying στο περιβάλλον της εργασίας (Εργασιακή Ψυχολογική Κακομεταχείριση) περιλαμβάνει έκθεση σε συστηματικές προσβολές ή προσβλητικές παρατηρήσεις, επίμονη κριτική, ψυχολογική ή/και φυσική επίθεση. Ως "bullying" αναφέρεται κυρίως σε Αγγλόφωνες έρευνες, ως "mobbing" σε Σκανδιναβικές και Γερμανικές.

Σύμφωνα με την υπαρξιακή προσέγγιση, η ανάγκη των ανθρώπων να δώσουν νόημα στη ζωή τους μέσω της εργασίας συμβάλλει στην άρνηση της παραδοχής ότι ως θνητά όντα, καλούμαστε να έρθουμε αντιμέτωποι με το γεγονός του θανάτου.

Η υπερπροσπάθεια των ατόμων και των κοινωνιών που καταβάλλεται τις τελευταίες δεκαετίες με στόχο την οικονομική ευμάρεια αλλά και την κοινωνική ανέλιξη έφερε ως αποτέλεσμα την ψυχολογική και σωματική εξουθένωση μεγάλου μέρους του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού.

«Δεν θέλω να πάω στη δουλειά» – μία σκέψη που όλοι έχουμε κάνει κάποια στιγμή (ή εποχή) της ζωής μας.

«Η ανταπόδοση από τη δουλειά πρέπει να είναι η ικανοποίηση που σας δίνει η δουλειά καθώς και η ανάγκη του κόσμου για τη δουλειά αυτή. Σ’ αυτή την περίπτωση, ο κόσμος είναι παράδεισος, ή όσο πιο κοντά στον παράδεισο μπορεί να φτάσει κανείς. Σε αντίθετη περίπτωση, έχοντας μια δουλειά που απεχθάνεστε, που σας κάνει και βαριέστε και που ο κόσμος δεν την χρειάζεται, η ζωή είναι κόλαση.» Γουίλιαμ Ε. Μπ. Ντιμπουά

Όταν η πίεση στο χώρο εργασίας φτάνει σε υπερβολικά επίπεδα και διαρκεί για πολύ χρόνο, οι άνθρωποι διαπιστώνουν την ύπαρξη μιας απειλής για την ευημερία ή τα συμφέροντά τους και στη συνέχεια, βιώνουν συναισθήματα όπως φόβο, θυμό ή άγχος.  

Η Εργασιακή/Οργανωτική Ψυχολογία (Industrial/Organizational -I/O Psychology) είναι η επιστημονική έρευνα της εργασίας και η εφαρμογή αυτής της επιστήμης στο εργασιακό περιβάλλον το οποίο αποτελείται από άτομα, ομάδες και οργανισμούς. Η επιστημονική μεθοδολογία εφαρμόζεται για να ερευνηθούν ζητήματα κριτικής σχετικότητας ατόμων, επιχειρήσεων και της κοινωνίας.

"Είμαι καταδικασμένη σε μια αιωνιότητα καταναγκαστικής εργασίας. Κανένας καθορισμένος στόχος δεν με ικανοποιεί. Η επιτυχία γεννά μόνο έναν νέο στόχο". Bette Davis, The Lonely Life.

Μπορεί το φαινόμενο της εργασιακής εξουθένωσης (burnout) ή ακόμη και των «άστεγων με τα κοστούμια» -στελεχών επιχειρήσεων που δουλεύουν μέχρι πολύ αργά το βράδυ και καταρρέουν από την κούραση στον δρόμο της επιστροφής στο σπίτι- να έχει ταυτιστεί περισσότερο με οικονομίες όπως αυτή της Ιαπωνίας, αλλά φαίνεται ότι η διαχείριση του εργασιακού άγχους, το οποίο δεν αποκλείεται να αποτελεί και πρόδρομο του burnout, βρίσκεται πολύ ψηλά στα ζητήματα, που απασχολούν και τους Ελληνες εργαζόμενους.

Στον χώρο εργασίας, η αδικία δεν εμφανίζεται πάντοτε με έντονο ή θεαματικό τρόπο. Συχνά εκδηλώνεται πιο αθόρυβα ως η αίσθηση ότι οι κανόνες δεν εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο για όλους, ότι οι αποφάσεις δεν εξηγούνται επαρκώς, η αναγνώριση δεν κατανέμεται δίκαια και ότι ο σεβασμός δεν είναι αυτονόητος.

Μπήκε ο Ιούλιος και οι θερμοκρασίες όλο και ανεβαίνουν, η σκέψη όλων τρέχει σε εκείνες τις μέρες που θα κατέβουν οι βαλίτσες από τα πατάρια και θα ξεχυθούμε σε παραλίες, θα κολυμπήσουμε σε βαθυγάλανα νερά, θα φάμε σε ταβερνάκια, θα ξεκουραστούμε και θα δροσιστούμε από παγωμένες λεμονάδες…

Η έννοια της σταδιοδρομίας στις μέρες μας έχει πάψει προ πολλού να θυμίζει μια ευθύγραμμη πορεία με προκαθορισμένους σταθμούς και ένα σαφές τέλος.

Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι νέοι εκφράζουν το διάχυτο αίσθημα απογοήτευσης, ματαίωσης και υπαρξιακής κόπωσης. Δεν πρόκειται απλώς για δυσφορία απέναντι σε προσωρινές δυσκολίες, αλλά για τη βαθύτερη εμπειρία εγκλωβισμού, σε ένα κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο, που φαίνεται να περιορίζει τις δυνατότητες εξέλιξης.

Οι περισσότεροι/ες από εμάς έχουμε βρεθεί σε εργασιακά περιβάλλοντα όπου είχαμε να συνεργαστούμε με συναδέλφους/ισσες που είχαν να διεκπεραιώσουν μια εργασία, την οποία την ολοκλήρωναν κυριολεκτικά τελευταία στιγμή. Ίσως, σε κάποιες περιπτώσεις να είμαστε και εμείς αυτός ο τύπος του/ης συνεργάτη/ιδας.

Τελικά τι ονομάζουμε επιτυχία σήμερα; Μια έννοια τόσο ασαφής που παίρνει σχήμα κάθε φορά από τα σημεία των καιρών, τα στερεότυπα και την εκάστοτε κουλτούρα. Ο ορισμός που αποδίδεται σήμερα στην επιτυχία ξεφεύγει σε πολλές περιπτώσεις από το «ανθρωπίνως δυνατόν» και κατατάσσεται περίτρανα στις αρνητικές επιπτώσεις της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού σε μια εποχή που μαστίζεται από οικονομική και από κοινωνική κρίση.

Εργασιακή ικανοποίηση είναι τα θετικά συναισθήματα που βιώνουν οι εργαζόμενοι για την εργασία τους και η οποία αποτελεί απόρροια μιας θετικής αξιολόγησης των συστατικών της.  Με πιο απλά λόγια, αναφέρεται στο κατά πόσο αρέσει στο άτομο η δουλειά του καθώς και οι διαφορετικές πτυχές της. 

Στο παρόν άρθρο επιχειρούμε να εξετάσουμε τις βασικές πτυχές της εργασιακής κουλτούρας της γενιάς Ζ, τους λεγόμενους Zoomers πώς επηρεάζουν ήδη αλλά και πώς θα επηρεάσουν το μέλλον της εργασίας, έχοντας στον αντίποδα τους NEETS, μια ομάδα σε οικειοθελή αδράνεια.