Υπάρχουν φορές που δεν ζούμε ακριβώς το παρόν μας. Ζούμε τη σκιά του.  Μια παλιά αγάπη. Μια παλιά πληγή. Μια παλιά φωνή που ακόμη μιλά μέσα μας, παρότι ο άνθρωπος που την είχε μπορεί να έχει φύγει εδώ και χρόνια. 

Η αίσθηση ανημποριάς είναι δύσκολη και οδυνηρή. Είναι φυσικό να κάνουμε προσπάθειες να αποκτήσουμε τον έλεγχο των περιστάσεων για να την περιορίσουμε. Στις πολιτείες που πλήττονται από τυφώνες οι κάτοικοι χτίζουν συνήθως υπόγεια καταφύγια.

Η διεθνής βιβλιογραφία καθιστά την υπογονιμότητα ως μία από τις πιο στρεσογόνες συνθήκες στη ζωή ενός ατόμου και τη συγκρίνει με το πένθος, τον καρκίνο και το διαζύγιο (Holter et al., 2006).

Το ζήτημα του φόβου είναι από εκείνα που σε όποιο πλαίσιο κι αν αναδυθεί –ακόμα και στο θεραπευτικό- το προσεγγίζουμε με περισσή επιφυλακτικότητα και δισταγμό. Μιλώντας για το φόβο είναι σημαντικό να τον διαχωρίσουμε από τις φοβίες ή λοιπές νευρώσεις, καθώς οι δεύτερες είναι αντιμετωπίσιμες και συχνά αποτελούν εκφράσεις βαθύτερων φόβων, υπαρξιστικής χροιάς, η ρίζα των οποίων δεν έχει να κάνει απλά με παθολογία σε ψυχολογικές διεργασίες αλλά με την ίδια την ανθρώπινη φύση και νομοτέλεια.

Εν αρχή ην ο έρωτας, όλα είναι ρόδινα, τα ελαττώματα του είναι ελάχιστα και ασήμαντα, ίσως μάλιστα να μας φαίνονται και χαριτωμένα, εν πάσει περιπτώσει εστιάζουμε πολύ περισσότερο στα θετικά. Νιώθουμε πως επί τέλους βρήκαμε τον άνθρωπο με τον οποίο φαίνεται να ταιριάζουμε απόλυτα, που μας καταλαβαίνει, τον θαυμάζουμε και μας κάνει να νιώθουμε ξεχωριστοί, σημαντικοί, ευτυχισμένοι. «Αυτήν τη φορά» λέμε «δεν θα κάνω τα ίδια λάθη, θα παλέψω ώστε η σχέση να προχωρήσει και να ανθίσει».

Η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα, που όλοι οι άνθρωποι βιώνουν κάποια στιγμή στη ζωή τους. Ο τρόπος, που κάθε άνθρωπος το αντιμετωπίζει, διαφέρει ανάλογα με το περιβάλλον που κινείται και τα βιώματα του. Αισθήματα κενού, απομόνωσης, απελπισίας και εγκατάλειψης ορίζουν τη μοναξιά και απειλούν το άτομο. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ο φόβος να μη μείνουμε μόνοι μας οδηγεί σε αυτοκαταστροφικές σχέσεις;

Τι πραγματικά πληγώνει τα παιδιά και πώς η συναισθηματική αποκατάσταση τα προστατεύει; Στην κλινική πράξη συναντώ συχνά γονείς που εκφράζουν έντονη ανησυχία για τις συγκρούσεις που συμβαίνουν μπροστά στα παιδιά τους. «Μαλώσαμε δυνατά», «Υψώσαμε τον τόνο», «Μας άκουσε» κ.α.

Το διαζύγιο είναι ένα πολύ δύσκολο στάδιο για όλη την οικογένεια. Είναι μία μεγάλη αλλαγή η οποία φέρνει μαζί μία σειρά απωλειών και πολλές δυσκολίες ειδικά τον πρώτο καιρό, για όλα τα μέλη. Ακόμα και το πιο ομαλό διαζύγιο θα έχει αντίκτυπο σε όλα τα μέλη της οικογένειας. Όλοι οι εμπλεκόμενοι έρχονται αντιμέτωποι με αλλαγές και απώλειες και καλούνται να προσαρμοστούν σε μία νέα κατάσταση.

Νιώθεις μερικές φορές να εγκλωβίζεσαι σε έναν βαθύ συναισθηματικό κόσμο γεμάτο αμφιθυμία; Νιώθεις ότι τα συναισθήματά σου είναι τόσο έντονα που μοιάζει αδύνατο να τα διαχειριστείς και αν αφεθείς να τα εκφράσεις φοβάσαι ότι δεν τα αντέξεις; Παρατηρείς ότι πάνω στα δύσκολα συναισθήματα οδηγείσαι σε συμπεριφορές παρορμητικές; 

Η πιο αόρατη εξάντληση είναι συχνά εκείνη που κρύβεται πίσω από τη λειτουργικότητα.«Κουράστηκα να είμαι η δυνατή». Η συνεδρία είχε ξεκινήσει όπως σχεδόν όλες οι προηγούμενες. Μπήκε ήρεμη. Συγκροτημένη. Από εκείνους τους ανθρώπους που στην πρώτη ματιά μοιάζουν να τα διαχειρίζονται όλα καλά.

Θα λέγαμε ότι, το να σχετιζόμαστε με ανθρώπους σε ένα πολύ κοντινό επίπεδο είναι κάτι το θαυμάσιο και θα έπρεπε να είναι πυλώνας ηρεμίας και αρμονίας σε έναν κόσμο πολύπλοκο και ανταγωνιστικό, μια θάλασσα υποχρεώσεων και καθηκόντων που εκρέουν από την πολλαπλότητα του ρόλου που έχει ο σύγχρονος άνθρωπος.

Η ζήλια αποτελεί ένα από τα πιο συχνά και παράλληλα παρεξηγημένα συναισθήματα που εμφανίζονται στις ανθρώπινες σχέσεις. Συνδέεται συχνά με ανασφάλεια, φόβο εγκατάλειψης και ανάγκη για επιβεβαίωση, όμως πίσω από αυτή κρύβεται μια βαθύτερη ψυχολογική λειτουργία: η ανάγκη για ασφάλεια και σύνδεση, καθώς και η επιθυμία για επιβεβαίωση.

Η ζήλια, θεωρητικά, είναι ένα ανθρώπινο, φυσιολογικό συναίσθημα που απορρέει από τις ανθρώπινες επιθυμίες. Μέσα σε μια σχέση, οι σύντροφοι συχνά δικαιολογούν τις αντιδράσεις και τις σκηνές ζηλοτυπίας ως φυσιολογικές ενδείξεις ενδιαφέροντος και αγάπης, που ενισχύουν την εγγύτητα. Κάποια άτομα μάλιστα κολακεύονται από τέτοιου είδους συμπεριφορές.

Ο έρωτας, όπως είναι αναμενόμενο, μας είναι επιθυμητός. Όταν είμαστε ερωτευμένοι ακόμα και χωρίς ανταπόκριση πολλά από τα χαρίσματα του ατόμου που μας έλκει τα θεωρούμε αυτονόητα.

Στη σύγχρονη καθημερινότητα, πολλοί άνθρωποι βιώνουν μια έντονη συναισθηματική αναστάτωση ακόμη και απέναντι σε γεγονότα που αντικειμενικά δεν θεωρούνται ιδιαίτερα σοβαρά. Ένα απλό σχόλιο, μια μικρή καθυστέρηση, μια διαφωνία ή μια αλλαγή προγράμματος μπορεί να προκαλέσουν έντονο άγχος, θυμό, φόβο ή συναισθηματική απορρύθμιση.

Σε αυτό το άρθρο, θα διαβάσετε για τον τρόπο με τον οποίο ο φόβος λειτουργεί ως μηχανισμό επιβίωσης, για τα 5 σημαντικότερα είδη φόβου καθώς επίσης για την χειραγώγηση μέσω του φόβου

Η κατάθλιψη έχει πολλά πρόσωπα. Μπορεί τυπικά να μας έρχεται στο μυαλό η φιγούρα ενός μοναχικού ανθρώπου, που απομονώνεται στον εαυτό του σε ένα σκοτεινό περιβάλλον. Δεν ισχύει όμως πάντα αυτό.

Μπλέκεστε επανειλημμένα σε σχέσεις με ανθρώπους που δυσκολεύεστε να αφήσετε; Νιώθετε ότι δεν σας καταλαβαίνουν ή δεν ενδιαφέρονται για εσάς όσο θα θέλατε; 

Η συναισθηματική μη διαθεσιμότητα εμποδίζει την οικειότητα, το μοίρασμα, την υγιή ανάπτυξη των διαπροσωπικών σχέσεων. Πάνω από όλα είναι μία αρνητική και μοναχική κατάσταση ψυχική για το ίδιο το άτομο και έπειτα για τους γύρω ανθρώπους που αλληλεπιδρούν μαζί του. 

Έχει παρατηρηθεί ότι πολλοί άνθρωποι αντιδρούν με μεγάλη συναισθηματική ένταση στο ενδεχόμενο μιας πραγματικής ή φανταστικής εγκατάλειψης. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που στη σκέψη πως κάποιος σημαντικός άλλος θα τους εγκαταλείψει καταλαμβάνονται από έντονο άγχος, απόγνωση ή αντίθετα αποστασιοποιούνται με στόχο να παραμείνουν ασφαλείς.