Συναντηθήκαμε διαδικτυακά με την ψυχολόγο - ψυχοθεραπεύτρια, Γεωργία Ρανούτσου και μιλήσαμε μαζί της για το άγχος και τη νευροβιολογία πίσως από τις αγχώδεις διαταραχές.

Μια συζήτηση με τη Μαρία Γατίδου για τη Βιοθυμική Ψυχοθεραπεία, την Κλινική Ύπνωση και τον τρόπο που το σώμα αποθηκεύει το συναίσθημα.

Μετά τη πρώτη ανακοίνωση της πανδημίας της νόσου coronavirus 2019 (COVID-19 SARS-CoV-II) διανύουμε τη περίοδο απολογισμού της. Τα τελευταία τρία χρόνια βιώσαμε μια άνευ προηγουμένου αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο οργανωνόμαστε κοινωνικά, στην καθημερινότητά μας και βρεθήκαμε αντιμέτωποι με νέες συνθήκες στις οποίες η προσαρμογή αποδείχτηκε απαιτητική και δύσκολη.

Αν ανοίξεις την τηλεόραση σε ένα οποιοδήποτε lifestyle μαγκαζίνο ή αν ξεφυλλίσεις ένα manual αυτοβοήθειας που υπόσχεται να «αναστήσει» τη λίμπιντο σου, θα πέσεις πάνω στο ιερό τοτέμ της σύγχρονης ποπ ψυχολογίας: «Η οικειότητα σκοτώνει το σεξ».

Σήμερα υπάρχει μια τάση έρευνας και διερεύνησης των επιδράσεων της ψυχοθεραπείας στην ανθρώπινη εγκεφαλική λειτουργία.

Τα μαθηματικά μπορεί να είναι δύσκολα, και ειδικά για τα άτομα με υψηλά επίπεδα μαθηματικού άγχους τα μαθηματικά συνδέονται με υψηλή ένταση, ανησυχία, φόβο. Αλλά τι κρύβεται πίσω από τον φόβοπου οφείλεται στο μαθηματικό άγχος;

Η δύναμη της αναπνοής:  Η αναπνοή είναι μία από τις πιο ισχυρές και κεντρικές διαδικασίες του ανθρώπινου ψυχοσώματος, είτε αυτό είναι καλό ή κακό. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καθηλωμένοι σε συνήθη μοτίβα αναπνοής που υπονομεύουν τη ζωτικότητά τους, τη συναισθηματική τους αμεσότητα, τις φιλοδοξίες και τους υψηλότερους στόχους τους.

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) - διεθνώς Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) - είναι μια από τις συχνότερες νευροβιολογικές διαταραχές της παιδικής ηλικίας, η οποία συνεχίζεται, κατά ένα σημαντικό ποσοστό, και στην ενήλικη ζωή.

Η ψυχολογική χειραγώγηση δεν είναι απλώς ένα κοινωνικό φαινόμενο. Είναι μια διαδικασία που επηρεάζει τη νευροβιολογία του εγκεφάλου, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο εξάρτησης και εθισμού.

Σε μία ημέρα 24 ωρών, η λειτουργία του σώματός μας έχει διακυμάνσεις. Οι γνώσεις μας για το βαθιά χαραγμένο μέσα μας βιολογικό ρολόι πληθύνονται, σε σημείο που ορισμένοι γιατροί θέλουν να το χρησιμοποιήσουν ως όπλο απέναντι σε πολλές ασθένειες.

Το νευρικό μας σύστημα δεν αντέχει την απορρύθμιση χωρίς ελπίδα. Δεν αντέχει το ερέθισμα χωρίς επιστροφή. Δεν αντέχει την έκθεση χωρίς αγκύρωση. Ο εγκέφαλος είναι ένα όργανο σχέσης, δομημένο εξελικτικά για να ρυθμίζεται εντός ασφαλών δεσμών (Schore, 2003).

Τα τελευταία χρόνια, η κατανόησή μας γύρω από το τραύμα και τις πρώιμες εμπειρίες έχει εξελιχθεί σημαντικά.

Πολλοί άνθρωποι έχουν βιώσει τουλάχιστον μία φορά το εξής τρομακτικό φαινόμενο: ξυπνούν μέσα στη νύχτα, το μυαλό τους είναι σε εγρήγορση, αλλά δεν μπορούν να κουνήσουν ούτε ένα δάχτυλο.