Με αφορμή τον πόλεμο που εξελίσσεται αυτή την στιγμή σε μια γειτονική χώρα, την Ουκρανία, θα αναφερθούμε στις ψυχολογικές βλάβες που μπορεί να αφήσει μια τέτοια κατάσταση στους ανθρώπους που τη βιώνουν και είναι μάρτυρες αυτής της φρίκης.

Burn out, λοιπόν, και κάνουμε μία προσπάθεια σε αυτό το άρθρο να το σκεφτούμε λίγο διαφορετικά, να το συσχετίσουμε με την πανδημία και να σκεφτούμε όχι μόνο πώς μας επηρεάζει αλλά και τον τρόπο που μπορεί να επηρεάσει το μέλλον μας.

Δεν επικοινωνούμε πια. Αντιμαχόμαστε σαν να πρέπει να κερδίσει κάποιος από τους δύο στο τέλος. Νιώθω ότι δεν με καταλαβαίνει, νιώθω μόνος στη σχέση, ένας φαύλος κύκλος που με πληγώνει και με φέρνει σε αδιέξοδο.

Η δημιουργία και διατήρηση μιας αρμονικής συντροφικής σχέσης είναι ένα όνειρο για πολλούς. Συμβαδίζει με την πεποίθηση ότι υπάρχει κάπου εκεί έξω, ένα άτομο που αποτελεί το ιδανικό συμπλήρωμά μας, το «άλλο μας μισό». Υπάρχει όμως αυτό το άτομο; Και εάν υπάρχει τι χαρακτηριστικά έχει, εάν τελικά έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Κάθεσαι και κοιτιέσαι στον καθρέπτη (ή κοιτάζεις έναν παγετώνα όπως στη φωτό). «Ποιος είμαι;» σκέφτεσαι. Η απάντηση δεν έρχεται από την άλλη μεριά. Και εκεί γεννιέται η αγωνία. «Πρέπει να βρω ποιος είμαι. Αλλιώς δε θα μπορώ να ηρεμήσω».

Ήταν κάποτε παλιά, πολύ παλιά, τότε που οι άνθρωποι δε μετρούσανε τα χρόνια και τις μέρες όπως τις γνωρίζουμε τώρα, έξω απο τον χρόνο που μας φυλακίζει σήμερα, ένας μεγάλος γλύπτης μοναδικός στο είδος του.

Κι αυτό, γιατί, αυτά που έφτιαχνε με ένα πραγματικά θείο ταλέντο, ήταν τόσο πρωτότυπα και έδειχναν τόσο αληθινά, που τον έκαναν ξακουστό και διάσημο για την ιδιαίτερη και ξεχωριστή ομορφιά τους θαμπώνοντας το μάτι και τη σκέψη με την εκφραστικότητα που είχανε...

Ένα από τα παλαιότερα και ευρέως χρησιμοποιούμενα ερωτηματολόγια προσωπικότητας είναι το Πολυφασικό Ερωτηματολόγιο Προσωπικότητας της Μινεσότα (ψυχομε - MMPI), το οποίο επινοήθηκε από τον Hathaway και τον McKinley, το 1939.

Σε αρκετές περιπτώσεις οι γονείς εναποθέτουν τις προσδοκίες και τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα στα παιδιά τους.

Το κρασί είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό ποτό. Είναι πολιτισμός, ιστορία, εμπειρία και πάνω απ’ όλα συναίσθημα. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, το κρασί συνοδεύει στιγμές γιορτής, εκδηλώσεων, οικογενειακών τραπεζιών, επαγγελματικών συναντήσεων, διασκέδασης και χαλάρωσης.

Αλήθεια, τι θεωρούμε σήμερα μεγάλο τι μικρό, όταν σκεφτόμαστε, όταν πράττουμε, όταν εκτιμούμε καταστάσεις, όταν χαρακτηρίζουμε ανθρώπους, όταν στιγματίζουμε υποστάσεις, προσδιορίζουμε τον εαυτό μας και διαχειριζόμαστε έτσι ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας;

Το 1911 ο ψυχίατρος Jacob Levi Moreno πραγματοποίησε στη Βιέννη τα πρώτα πειράματα αυθόρμητου θεάτρου που τον οδήγησαν στην εκπόνηση μιας νέας τεχνικής έκφρασης και θεραπείας, το ψυχόδραμα.

«Κάθε τόσο, να απομακρύνεσαι για λίγο, μικρή ανάπαυλα να κάνεις, ώστε στην εργασία σου να επιστρέφεις, η κρίση σου πιο στέρεη να 'ναι. Αν εργάζεσαι ακατάπαυστα, θα σου κοστίσει τη δύναμη της κρίσης. Ξεμάκρυνε λοιπόν για λίγο, επειδή από εκεί το έργο σαν να μικραίνει είναι, και ένα βλεφάρισμα και μόνο σχεδόν ολάκερο το βλέπεις, και τότε πιο εύκολο είναι να προσέξεις κάποια έλλειψη αρμονίας ή δυσαναλογία» Λεονάρντο Ντα Βίντσι (1452-1519)

Υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν σαν να τους έχει ανατεθεί μια σιωπηλή αποστολή. Δεν είναι απαραίτητα τα πιο ήσυχα ούτε τα πιο υπάκουα· είναι όμως εκείνα που διαισθάνονται νωρίς ότι κάτι στο οικογενειακό περιβάλλον τους είναι εύθραυστο.

Συχνά ο Θυμός τριγυρνούσε στη Φύση. Κάποια μέρα ο δρόμος του τον έφερε στο Δάσος της Ανεμέλιας. Του τράβηξε την προσοχή το άκουσμα ενός παράξενου χαχανητού, το ακολούθησε ενοχλημένος και την είδε να χορεύει. Ήταν η πρώτη φορά που την αντίκριζε. Γοητεύτηκε από την ανάλαφρη και φωτεινή αύρα της.

Αν είσαι το πρώτο παιδί μιας οικογένειας και τυχαίνει να είσαι και κορίτσι, ξέρεις μάλλον από πρώτο χέρι πως ο ρόλος σου στην οικογένεια έχει υπάρξει κάπως διαφορετικός από αυτόν των αδερφών σου.

Ως ποιο βαθμό η συμμόρφωση θα επηρεάσει αρνητικά την ψυχική υγεία του παιδιού, θα εξαρτηθεί από την έκτασή της.

Τυχόν υπερβολική συμμόρφωση καταλήγει σε απώλεια της ατομικότητας του ανθρώπου, σε άκριτη υποταγή του στους άλλους και σε απάρνηση των προσωπικών του επιθυμιών. Το παιδί γίνεται ένα υποτακτικό, άβουλο, ετερο-καθοριζόμενο άτομο.

Στα πλαίσια της ενότητας "Οι ψυχοθεραπευτές στο ντιβάνι", η ομάδα του Psychology.gr επικοινώνησε με συνεργάτες-Ειδικούς Ψυχικής Υγείας θέτοντας το ερώτημα αν το φύλο του ψυχοθεραπευτή αποτελεί κριτήριο επιλογής για κάποιον που ενδιαφέρεται να ξεκινήσει το ψυχοθεραπευτικό του ταξίδι.

Το χιούμορ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των διαπροσωπικών σχέσεων και αποτελεί συνδετικό κρίκο μεταξύ των ομάδων όπου επιλέγουμε να είμαστε μέλη. Δεδομένου αυτού, δε μπορεί να μην αποτελεί σημαντικό συστατικό της εκπαιδευτικής διαδικασίας και να συνδράμει στη διαδικασία της μάθησης και της στενής σύνδεση των μελών που εμπλέκονται σε αυτή.

Το χιούμορ αποτελεί αντικείμενο μελέτης της ανθρώπινης συμπεριφοράς που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον κλάδο της θετικής ψυχολογίας, η οποία επιδιώκει μια αποδέσμευση από την ψυχοπαθολογία και τις αρνητικές συμπεριφορές, καθώς επιχειρεί να αναδείξει τα θετικά στοιχεία που συνθέτουν την προσωπικότητα των ατόμων και να ενισχύουν τις «δυνάμεις» (strengths) τους, σε μια συνολική προσπαθεια προαγωγής της ευημερίας και της ανθεκτικότητας των ατόμων.

Οι Joseph και συνεργάτες (1995) δεν επικεντρώθηκαν μόνο στις γνωστικές διεργασίες που εμπλέκονται στη διαταραχή μετά από τραυματικό στρες, αλλά διερεύνησαν και ένα ευρύτερο σύνολο παραγόντων που επηρεάζουν την ανάπτυξη και την πορεία της διαταραχής.