Η κατάθλιψη, είναι μία από τις πιο γνωστές και μία από τις πιο κοινές ασθένειες που άνθρωποι με διαταραχές διάθεσης μπορεί να έχουν. Αφορά τόσο στο σώμα, όσο και στη ψυχή.

Γιατί δεν είμαι καλά; Τι είναι αυτό που έχω; Μήπως σπάει το φράγμα του φυσιολογικού; Πώς μου προέκυψε; Γιατί να το παθαίνω; Θα μπορέσω να το διαχειριστώ; Η αλήθεια είναι ότι ο πόνος στη ζωή είναι ένα μέρος της ψυχής από τον οποίο γινόμαστε σοφότεροι.

Ο ρόλος αποτελεί εκείνο το κοινωνικά καθορισμένο υπόστρωμα επί του οποίου το κάθε άτομο χτίζει τις δικές του σχέσεις και βιώνει την ένταξή του στον ανθρώπινο κόσμο.

Η χρήση της κάνναβης στους εφήβους αποτελεί τα τελευταία χρόνια ένα από τα πλέον συζητημένα ζητήματα δημόσιας υγείας. Η αυξανόμενη κοινωνική αποδοχή της ουσίας, η νομιμοποίησή της σε αρκετές χώρες και η αντίληψη ότι πρόκειται για μια «ήπια» ή «ακίνδυνη» επιλογή έχουν αλλάξει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο οι νέοι αντιμετωπίζουν τη χρήση της.

Μιλώντας για φόβο ή άγχος εγκατάλειψης αναφερόμαστε την διάχυτη και έντονη πεποίθηση που διακατέχει κάποιον ότι οι άνθρωποι που τον αγαπούν και είναι δίπλα του ή ακόμα και αυτοί που μπορεί να τον γνωρίσουν στο μέλλον, θα τον εγκαταλείψουν.

Η σκέψη ότι ο άλλος θα απομακρυνθεί από κοντά τους, γεννά έντονα συναισθήματα άγχους και ανασφάλειας, μεταφράζεται ως προσωπική απόρριψη και το άτομο την δικαιολογεί στην βάση της προσωπικής του αναξιότητας.

Το άγχος αποτελεί μια φυσιολογική άμυνα του οργανισμού απέναντι σε διάφορες απειλές ή απαιτητικές καταστάσεις. Σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο, το άγχος μπορεί να ενισχύσει την προσοχή και την επαγρύπνηση, επιτρέποντας στο άτομο να ανταποκριθεί πιο αποτελεσματικά σε στρεσογόνες καταστάσεις (1).

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής- Υπερκινητικότητα είναι μια χρόνια νευροαναπτυξιακή διαταραχή η οποία επηρεάζει κυρίως τη συμπεριφορά.

Όταν αναφέρομαι στη διαίσθηση, απογοητεύω μερικούς, επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι η διαισθητική ή συμβολική όραση δεν είναι χάρισμα, αλλά ικανότητα που βασίζεται στην αυτοεκτίμηση.

Η αναζήτηση της αληθινής ευτυχίας σε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο είναι πολύπλοκη. Η επιθυμία για ευημερία συχνά φέρνει αντιφατικά αποτελέσματα, καθώς η εστίαση σε ιδανικές καταστάσεις μπορεί να απομακρύνει από την πραγματική ουσία του ανθρώπου.

Στον τομέα της ανθρώπινης λήψης αποφάσεων, τα άτομα κάποιες φορές επιλέγουν συνειδητά επιλογές που αναγνωρίζουν ως λανθασμένες ή μη ιδανικές. Αυτό το παράδοξο, που επηρεάζεται συχνά από γνωστικές, κοινωνικές και συναισθηματικές πιέσεις, αντανακλά την περίπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ γνώσης και συμπεριφοράς.

Η στιγμή που αρχίζεις να χάνεσαι χωρίς να το καταλάβεις. Κάποια στιγμή, μέσα σε μια σχέση, συμβαίνει κάτι που δεν φαίνεται εύκολα — αλλά σε επηρεάζει βαθιά. Και τότε, σχεδόν ανεπαίσθητα, αρχίζεις να προσέχεις τον εαυτό σου λίγο περισσότερο απ’ όσο συνήθως. Όχι επειδή το αποφάσισες, αλλά γιατί κάτι μέσα σου ανησυχεί.

Πώς η ανάγκη για κατανάλωση συνδέεται με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, την ψυχική δυσφορία και τη συναισθηματική ρύθμιση; Μια νέα τσάντα, ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα αντικείμενο που δεν χρειαζόμαστε αλλά “μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα”. Για λίγα λεπτά η διάθεση ανεβαίνει, μέχρι να επιστρέψει το γνώριμο κενό.

Γιατί όσο περισσότερη ψυχολογία βλέπουμε, τόσο χειρότερα νιώθουμε; Ζούμε σε μια εποχή όπου η ψυχολογική γλώσσα είναι παντού. Όροι της θεραπείας έχουν κατακλύσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.