Στην τέχνη, όπως και στην καθημερινή σκέψη, επιβιώνει συχνά η ψευδαίσθηση ότι η πραγματικότητα μπορεί να αποτυπωθεί αντικειμενικά — ότι ένας πίνακας, μια φωτογραφία ή η αφήγηση ενός γεγονότος δύνανται να λειτουργήσουν ως διαφανής αντανάκλαση του εξωτερικού κόσμου.

Η ερώτηση «είσαι καλά;» μοιάζει να έχει χάσει τον ρόλο της ως πραγματικό κάλεσμα. Λειτουργεί περισσότερο ως τύπος, ως φόρμα. Σπάνια συνοδεύεται από γνήσιο ενδιαφέρον, ακόμη σπανιότερα από χώρο για μια ειλικρινή απάντηση. Στην καθημερινή συνδιαλλαγή, «είμαι καλά» είναι αυτό που οφείλει κανείς να απαντήσει – όχι επειδή το νιώθει, αλλά επειδή αυτό επιτρέπεται.

Σε αρκετές περιπτώσεις οι γονείς εναποθέτουν τις προσδοκίες και τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα στα παιδιά τους.

Η σημερινή εποχή χαρακτηρίζεται από την εκλαΐκευση της ψυχολογικής γλώσσας και την ευρεία διάδοσή της μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα podcasts, τις τηλεοπτικές εκπομπές και τους οδηγούς αυτοβοήθειας.

Τα τελευταία χρόνια, η κατανόησή μας γύρω από το τραύμα και τις πρώιμες εμπειρίες έχει εξελιχθεί σημαντικά.

Πολύ πριν αποκτήσει το φαγητό κοινωνική, πολιτισμική ή αισθητική σημασία, είναι εμπειρία σχέσης. Η πρώτη τροφή – το μητρικό γάλα – δεν είναι απλώς βιολογική παροχή.

Γιατί δύο άνθρωποι μπορούν να ζήσουν μια παρόμοια εμπειρία και να βγουν από αυτήν τόσο διαφορετικοί;