Κρίσεις πανικού...ένα συχνό εμπόδιο στην καθημερινότητα πολλών ανθρώπων, μία αιτία για να είμαστε δυσλειτουργικοί, μία αιτία για να κινητοποιούνται σκέψεις, αισθήματα αβοηθησίας, ανασφάλειας, απόγνωσης, αναξιότητας και φόβοι.

Πλήττεται η αυτοεικόνα μας, νιώθουμε ανίκανοι να διαχειριστούμε καταστάσεις, νιώθουμε ότι δεν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και όταν αρχίζουμε μετά από κόπο να το κάνουμε, νιώθουμε ενοχές και προσπαθούμε να αποδεικνύουμε μόνιμα την αξία μας στους άλλους...

Πολλές φορές αναρρωτιόμαστε: τι είναι φόβος; γιατί φοβάμαι; πώς θα καταλάβω εάν αυτό που έχω είναι φοβία; θεραπεύεται;

Αυτά τα ερωτήματα, λοιπόν, πρόκειται να απαντηθούν παρακάτω.
Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή απειλής.

Οι άνθρωποι ζούμε επικίνδυνα καταπιεστικά. Όποτε αφήνουμε τα μάτια μας να υγραίνονται βιαζόμαστε να μεταφράσουμε αυτοκαταστροφικά τη φύση μας. Τρέχουμε να τα σκουπίσουμε, να καθαρίσουμε άλλη μια στιγμή αδυναμίας αποτυγχάνοντας να δούμε πως στην ουσία αυτή ήδη καθαρίζει εμάς.

Για την πλειοψηφία το κλάμα είναι κατ’ εξοχήν ένδειξη λύπης, δυσφορίας, απόγνωσης και άλλων αρνητικών συναισθημάτων και τα δάκρυα προπομπός αυστηρά του κακού, του στραβού, του ανεπιθύμητου.

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή λίγο πριν ή λίγο μετά την έλευση του νέου χρόνου, στο μυαλό μας γυρίζουν λίστες. Λίστες και υποσχέσεις με πράγματα που πρέπει οπωσδήποτε να κάνουμε και άλλα που πρέπει να μην ξανακάνουμε. Κάθε χρόνο σβήνουμε γράφουμε, σε ημερολόγια, σε κινητά ή απλώς στο μυαλό μας ό,τι επιθυμούμε να πετύχουμε και ό,τι πρέπει να θυμόμαστε να μην κάνουμε ξανά.

Αναμφίβολλα, η τέχνη αποτελούσε ανέκαθεν το Άγιο Δισκοπότηρο του υποσυνειδήτου που μόλις το τελετουργικό της δημιουργίας έχει ολοκληρωθεί μπορεί κιόλας να επιφέρει τη θεραπεία. Σπουδαία ονόματα στο καλλιτεχνικό στερέωμα είχαν διαγνωσθεί με ψυχικές διαταραχές. Για παράδειγμα, ο Vincent Van Gogh ζωγράφιζε με πάθος, μεταξύ άλλων, τους έναστρους ουρανούς. Για εκείνον έμοιαζε η αγάπη να υπάρχει σε ό,τι αντίκρυζε.