Φαντάσου έναν άνθρωπο που αγαπάς. Μην βιαστείς. Άσε τον να έρθει μόνος του.
Ίσως είναι ο πατέρας σου. Ίσως η μητέρα σου. Ίσως ένας φίλος που στάθηκε δίπλα σου σε δύσκολες στιγμές. Ίσως ένας σύντροφος που κάποτε σε κοίταξε σαν να σε έβλεπε ολόκληρο.

Υπάρχει μια επικίνδυνη αυταπάτη γύρω από την ψυχοθεραπεία. Ότι είναι από μόνη της ασφαλής. Ότι αρκεί να μπεις σε ένα δωμάτιο, να καθίσεις απέναντι από έναν «ειδικό» και κάτι μέσα σου θα αρχίσει να διορθώνεται.

Ας το πάρουμε από την αρχή. Ο άνθρωπος δεν είναι πιστός. Αλλά ούτε και άπιστος. Δεν είναι φτιαγμένος ούτε για έναν άνθρωπο, ούτε για πολλούς. Είναι φτιαγμένος για να θέλει. Και αυτό από μόνο του είναι πρόβλημα. Γιατί το «θέλω» δεν είναι σταθερό. Μετακινείται. Αλλάζει. Φθείρεται. Ανανεώνεται. Και καμία θεωρία σχέσεων δεν έχει καταφέρει να το δαμάσει πλήρως.

Υπάρχει μια παράξενη αλήθεια που σπάνια παραδεχόμαστε: καμία ιδέα δεν στέκεται πραγματικά μόνη της. Όσο δυνατή κι αν μοιάζει, όσο καθαρή κι αν παρουσιάζεται, υπάρχει μόνο επειδή κάτι απέναντί της τη διαψεύδει, την αμφισβητεί, τη δοκιμάζει. Μια ιδέα δεν ζει στο κενό. Ζει μέσα σε μια σχέση έντασης με την αντίθεσή της.

Αν υπάρχει ένα αφήγημα που πέρασε σχεδόν αδιαμφισβήτητο από γενιά σε γενιά, είναι αυτό: ότι η λογική είναι το “σωστό” και το συναίσθημα το “πρόβλημα”. Ότι για να πάρεις καλές αποφάσεις πρέπει να αφήσεις στην άκρη αυτό που νιώθεις και να εμπιστευτείς αυτό που σκέφτεσαι.