Ζούμε σε μια εποχή που όλοι… προσέχουν (και όλοι προσβάλλονται). Οι δυτικές κοινωνίες του 2026 μοιάζουν ολοένα και περισσότερο να χωρίζονται σε δύο διακριτές κατηγορίες ανθρώπων, εκείνους που κινούνται με τον διαρκή φόβο μήπως προσβάλουν κάποιον και εκείνους που βρίσκονται σε συνεχή ετοιμότητα να προσβληθούν.

Δεν φτάνει να πεις «δεν θα γίνω σαν τους γονείς μου». Αυτό είναι μόνο η αρχή και συχνά, μια παγίδα.

Τα παιδιά μας κάνουν πραγματικά πιο ευτυχισμένους; Ή μήπως έχουμε συνδέσει στο μυαλό μας τα «παιδιά» με την «ευτυχία», όπως τον έρωτα με τον γάμο;

Υπάρχουν στιγμές στην παιδική ηλικία που δεν φαίνονται σημαντικές, δεν αφήνουν εμφανή ίχνη και όμως χαράζονται βαθιά μέσα μας.

Αν μπορούσες να προσφέρεις στους ανθρώπους που αγαπάς μία μόνο ευχή, ποια θα ήταν; Η δική μου ευχή είναι να είναι ευτυχισμένοι. Εκ πρώτης όψεως, αυτό ίσως ακούγεται κοινότοπο. Οι περισσότεροι συνδέουν την ευτυχία με ένα συναίσθημα που έρχεται και φεύγει.