Αρκετά παιδιά είναι απαιτητικά και θέλουν τα πράγματα να γίνονται όπως αυτά τα φαντάζονται. Πολλές φορές γίνονται εγωκεντρικά και δεν δέχονται το « όχι» σαν απάντηση στις απαιτήσεις τους. Εάν η προσωπικότητα του παιδιού είναι ισχυρή και νιώσει ότι υπάρχει «κενό εξουσίας» μπορεί να εκδηλώσει αυταρχικές τάσεις προσπαθώντας να έχει τον έλεγχο τόσο στο σχολείο όσο και στο οικογενειακό του περιβάλλον.

Οι γονείς μπορούν μόνο να διδάξουν στα παιδιά τους αυτά που ξέρουν, αυτά που δέχτηκαν και έμαθαν στη ζωή τους, ειδικά όσα είδαν, άκουσαν και δέχτηκαν στην παιδική τους ηλικία. Οι γονείς σου ποτέ δεν θα μπορέσουν να σου μάθουν αυτά που δεν ξέρουν ή που δεν έζησαν. Όλοι κάνουμε τα πράγματα όσο καλύτερα ξέρουμε. Ακόμα και οι λεγόμενοι «κακοί» άνθρωποι κάνουν τα πράγματα όσο καλύτερα ξέρουν.

Στη σημερινή πραγματικότητα αρκετοί άνθρωποι κατακλύζονται από άγχος. Μια ιδιαίτερη μορφή άγχους είναι οι ψυχαναγκασμοί-καταναγκασμοί. Η διάκριση ανάμεσά τους είναι η εξής: Οι ψυχαναγκασμοί είναι έντονες, επαναλαμβανόμενες σκέψεις-εικόνες που κατακλύζουν το νου και οι οποίες οδηγούν στους καταναγκασμούς, δηλαδή τη μετατροπή της σκέψης σε πράξη προκειμένου να νιώσει κανείς ανακούφιση. 

Μεγαλώνοντας αλλάζουμε, δημιουργούμε νέους στόχους, καινούρια θέλω, συνήθειες και ρουτίνες. Κάπου εκεί ανάμεσα συχνά εισχωρούν -χωρίς πολλές φορές να γίνονται αντιληπτές- σκέψεις, αλλά και συμπεριφορές που στόχο έχουν να σαμποτάρουν τα παραπάνω και μαζί με αυτά και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Θα διαφωνήσεις πολλές φορές στη ζωή σου, με τους γονείς, με τους φίλους, με τον άνθρωπο σου. Η πρώτη αντίδραση όταν διαφωνείς είναι να νευριάσεις, μάθαμε να το κάνουμε αυτό από παιδιά, βλέποντας τους ‘’μεγάλους’’ να διαφωνούν με αυτό τον τρόπο. Με φωνές και με χειρονομίες. Με εντάσεις και υπερβολές.