Τα χρόνια διδάσκουν πολλά που οι μέρες ποτέ δεν ξέρουν -Ραλφ Γουάλντο Έμερσον. Σχεδόν όλοι μας έχουμε βιώσει κάτι παρόμοιο με τα ακόλουθα σενάρια:

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε εκ φύσεως την τάση να συγκρινόμαστε με τους άλλους. Μετράμε συνεχώς την κοινωνική θέση των ανθρώπων, τα επίπεδα σεβασμού και προσοχής που απολαμβάνουν και παρατηρούμε τυχόν διαφορές ανάμεσα σ’ αυτά που έχουμε και σ’ εκείνα που έχουν. 

«Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) καθιέρωσε την 15η Ιουνίου ως «Παγκόσμια Ημέρα Ενημέρωσης κατά της Κακοποίησης Ηλικιωμένων», γεγονός το οποίο αποτελεί αφενός μεν μία ακόμη σημαντική ευκαιρία ανάδειξης ενός παγκόσμιου προβλήματος, όπως αυτό της κακοποίησης ηλικιωμένων, αφετέρου δε, άλλη μία εξαιρετική ευκαιρία ευαισθητοποίησης όλων των πολιτών απέναντι σε αυτό, σε κάθε σύγχρονη ανθρώπινη κοινωνία» αναφέρει το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ).

Δεν ήταν δα και λίγο αυτό που περάσαμε και θα συνεχίσουμε να περνάμε…Ο κορωνοϊός κατάφερε να κατευθύνει και να ελέγξει είτε άμεσα, είτε έμμεσα τις δραστηριότητες των ανθρώπων. Η διείσδυση αποτελεί βασικό διακριτικό του, που μας έκανε όλους να νιώθουμε «ανελεύθεροι και εξουσιασμένοι». Κινητοποίησε ολόκληρους πληθυσμούς ανά τον κόσμο και κατόπιν περιφρόνησε και ανάδειξε την μετριότητα του σύγχρονου ανθρώπου.

Ο όρος αισιοδοξία ή οπτιμισμός προέρχεται από τη λατινική λέξη optimum, που σημαίνει «καλύτερο». Ένα άτομο χαρακτηρίζεται ως αισιόδοξο, καθόσον παρουσιάζει προσδοκίες για θετικά αποτελέσματα σε ποικίλες καταστάσεις (Bruininks & Malle, 2005), ενώ ένα απαισιόδοξο άτομο προβάλλει ως επί το πλείστον αρνητικές προσδοκίες.