εσωτερική φωνή

Στην πορεία της ζωής σου πολλοί θα βρεθούν να σου πουν "δεν μπορείς, είναι αδύνατο, δε θα τα καταφέρεις, έχεις άδικο, στα έλεγα εγώ, πόσο λάθος είσαι...". Την ίδια στιγμή μια φωνούλα μέσα σου χαμηλόφωνα, δειλά, ψιθυριστά σου λέει "μην τους ακούς, εμπιστεύσου με, άκου με, δώσε μου μια ευκαιρία...". 

Την έχεις ξανακούσει αυτή τη φωνή και στο παρελθόν, αλλά η αλήθεια είναι οτι την είχες αγνοήσει γιατι προτίμησες να ακούσεις τις εξωτερικές, σημαντικές για σένα φωνές... και να τα διλήμματα και να οι σκέψεις και να τα απανωτά ερωτήματα.

Αλήθεια, ποια φωνή να ακούσω, την εσωτερική ή των άλλων που "ξέρουν αυτοί" και αν αυτοί ξέρουν τι είναι καλό για μένα γιατί όταν τους ακούω εξακολουθώ να μη νοιώθω καλά; εξακολουθώ να νοιώθω οτι έχω προδώσει κάτι πιο προσωπικό, πιο βαθύ, πιο εσωτερικό; γιατί αφού αυτοί οι άλλοι ξέρουν και θέλουν το καλό μου, εγώ νοιώθω οτι με προδίδω ή/και με παραβιάζω;

Ίσως γιατί επιλέγω να ακούσω τη φωνή τους αντι της δικής μου;

Ίσως πάλι γιατί θεωρώ τους άλλους περισσότερο άξιους, σημαντικούς, ανώτερους απο τον δικό μου εσωτερικό εαυτό; 

Ίσως γιατί έχω λαθεμένα μάθει οτι είναι σημαντικό να είσαι αποδεκτός απo τους άλλους, ξεχνώντας την αποδοχή απο τον ίδιο μου τον εαυτό;

Ίσως γιατί η ανάγκη να αγαπήσω και να αγαπηθώ με οδηγεί σε δρόμους που ουσιαστικά δεν είναι δικές μου επιλογές;

Ίσως γιατί δεν έδωσα ποτέ την ευκαιρία στον ίδιο μου τον εαυτό αυτή τη δειλή, ψιθυριστή φωνή να την αφουγκραστώ, να την εμπιστευτώ και τελικά να την υποστηρίξω;

Ίσως γιατί εναγωνίως προσπαθώ να συνδεθώ με τους άλλους, ενώ δεν έχω μάθει να συνδέομαι με τον εαυτό μου και με τα απoθέματά του;

Kαι όμως η φωνούλα δεν παραιτείται, συνεχίζει να μου φωνάζει μέχρι να την ακούσω, να την εμπιστευτώ, να την ακολουθήσω και είναι η πρώτη φορά που με έπεισε να το κάνω, είναι η πρώτη φορά που δεν έχω διλήμματα για το τι να ακολουθήσω, είναι η πρώτη φορά που ξέρω οτι αυτό θέλω, αυτό είμαι, αυτό θα υποστήριξω, ακόμη και αν στο τέλος ακούσω "στα έλεγα εγώ, πόσο λάθος έκανες, πόσο εγωιστής είσαι..".

Είναι η πρώτη φορά που ξέρω οτι η σύνδεση με τον εαυτό μου προηγείται όλων των άλλων συνδέσεων, είναι η πρώτη φορά που ξέρω, χωρίς ενοχές, οτι αυτό λέγεται αγάπη προς τον εαυτό και όχι εγωισμός.

Ίσως γιατί ξέρω οτι στην πραγματικότητα έχω καταφέρει πολυ περισσότερα, ακόμη και αν το κέρδος δεν το βλέπει κανείς άλλος, παρα μόνο εγώ!

Ίσως γιατί είναι η πρώτη φορά που με αγαπώ και με υποστηρίζω, χωρίς να περιμένω να μου το επιτρέψουν οι άλλοι!

Ίσως πάλι γιατί είναι η πρώτη φορά που οι εξωτερικές φωνές υπάρχουν για να μου θυμίζουν οτι, αν η δική μου προσωπική φωνή ειναι βουβή, καμία ευτυχία δεν πρόκειται να μου χτυπήσει την πόρτα!

Συγγραφή Άρθρου

Χριστίνα Πάσχου
Ψυχολόγος - Εκπαιδευόμενη στη Συστημική Συμβουλευτική & Ψυχοθεραπεία.
Όλα τα περιεχόμενα της Πύλης Ψυχολογίας - Psychology.gr προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση περιεχομένου είναι αποδεκτή, μόνο εφόσον τηρούνται όλοι ανεξαιρέτως οι παρακάτω κανόνες. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η Πύλη Ψυχολογίας θα προχωράει σε καταγγελία DMCA, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση. Διαβάστε προσεκτικά το σχετικό πλαίσιο: ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ DMCA.com Protection Status

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Ο κύριος Κορωνοϊός, αυτός ο απρόσκλητος επισκέπτης
κορονοϊός

Χτυπάς άραγε την πόρτα μας, να κάνεις τι; να πετύχεις τι; Ποιος σε έστειλε; έχεις μήπως κάποιο μήνυμα να αφήσεις φεύγοντας; Μήπως κρατάς κανένα δώρο και δεν το βλέπω ο στραβός; Τι να κάνω δεν ξέρω ... αλλά σίγουρα δε μου επιτρέπεται να σου ανοίξω την πόρτα. Αναρωτιέμαι μήπως γίνομαι αγενής, σχώρα με. Αλλά, δε σε ξέρω πώς περιμένεις να σου ανοίξω το σπιτικό μου; Κοιτάω από το ματάκι σαστισμένος, προσπαθώντας να καταλάβω, να θυμηθώ αν σε ξέρω και δε σε αναγνωρίζω.

Γίνε Εσύ ο Γονιός του Εαυτού σου
Γονεϊκή αγάπη

Συχνά οι άνθρωποι στις αφηγήσεις τους αναφέρονται στο παιδικό τους αίτημα για φροντίδα από την πλευρά των γονέων. Συγκεκριμένα, η συναισθηματική και πρακτική φροντίδα, η υποστήριξη, η καθοδήγηση, η αναγνώριση είναι κάποια από τα βασικά αιτήματα των ενηλίκων που ως παιδιά αιτούνται προς τους γονείς τους.

Η κατάσταση ευτυχίας δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη
ευτυχία, διαχείριση

Οι ευχές για χαρά και ευτυχία είναι από τις πιο συνηθισμένες που δεχόμαστε ή κάνουμε σε γιορτές, επετείους ή σε στιγμές της ζωής μας που βιώνουμε αρνητικά συναισθήματα και στενόχωρες καταστάσεις. Φράσεις όπως «πόσο θα θελα να ήμουν ευτυχισμένος», «δεν αντέχω άλλο τη στενοχώρια μου», «η δυστυχία είναι ανυπόφορη» είναι φράσεις οικείες, γνωστές που είτε τις έχουμε ξεστομίσει είτε τις έχουμε ακούσει και τις αφουγκραζόμαστε καθημερινά από τον περίγυρό μας.

Όταν μιλάμε για «καλή μητέρα» εννοούμε την «αυτο-θυσιαζόμενη» μητέρα;
καλή μητέρα

Μητρότητα και μητρική αγάπη

Αδιαμφισβήτητα, η μητρότητα ως έννοια και ως ρόλος εμπεριέχει ή θα έπρεπε να εμπεριέχει όρους ανιδιοτελούς αγάπης, αφοσίωσης, προσφοράς, αποδοχής, ασφάλειας. Πολύ συχνά, η μητρική αγάπη ταυτίζεται με τη θυσία, η προσφορά στο παιδί με τη στέρηση των προσωπικών αναγκών της μητέρας και η αποδοχή του παιδιού με άρνηση του εαυτού της.

Εγγραφή στο Newsletter

Απεχθανόμαστε το Spam! Στην 1η λίστα, θα λαμβάνετε emails από την Πύλη Ψυχολογίας για επιλεγμένα άρθρα ψυχολογίας. Στη 2η λίστα, θα λαμβάνετε προτάσεις βιβλίων ψυχολογίας. Στην 3η λίστα, κάντε εγγραφή μόνο αν είστε επαγγελματίας ψυχικής υγείας.

0
Shares