Διαβάζοντας ένα βιβλίο τις τελευταίες μέρες στους γιους μου σκεφτόμουν πολύ την έννοια της αυτό εκτίμησης, της αυτοπεποίθησης, του άγχους, της θλίψης, των δύσκολων στιγμών που συχνά βιώνουμε, αλλά και των συμμάχων που έχουμε δίπλα μας σε αυτές τις στιγμές.

Σε αυτό το άρθρο θα εξετάσουμε ορισμένα ψυχολογικά μοτίβα, τα οποία εμφανίζονται συχνά στην ψυχοθεραπεία και προκαλούν μεγάλο πόνο και δυσκολίες στους ανθρώπους.

Οι ερευνητές υποστηρίζουν πως σχεδόν όλοι κάνουμε σκέψεις εμμονικού χαρακτήρα. Σκέψεις με συνήθως παράνομο ή απαγορευμένο περιεχόμενο τις οποίες προσπαθούμε να αποτινάξουμε είτε αποφεύγοντάς τις είτε αναπτύσσοντας μηχανισμούς για την απώθησή τους.

Οι καταστάσεις άγχους είναι γεγονότα που διαταράσσουν την κατάσταση ισορροπίας του οργανισμού μας. Το άγχος αποτελεί μια μορφή αντίδρασης του οργανισμού μας σε θετικά κι αρνητικά γεγονότα. Τα γεγονότα που διαταράσσουν την καθημερινή μας ρουτίνα και προσαρμογή ονομάζονται αγχογόνες καταστάσεις.

Είναι γνωστές οι συνέπειες της συναναστροφής με ανθρώπους που χαρακτηρίζονται από ένα συνεχή αρνητισμό, που γκρινιάζουν για το παραμικρό γύρω τους, που παραμένουν οργισμένοι για μεγάλα διαστήματα και, κυρίως, που δεν έχουν σχεδόν ποτέ να πουν μια καλή κουβέντα για τον κόσμο γύρω τους.

Από τα καλύτερα βιβλία Αυτοβελτίωσης, οι Τρεις Αποτυχίες, είναι ένα βιβλίο που μπορείς να διαβάσεις ξανά και ξανά και κάθε φορά παίρνεις και από κάτι καινούργιο.

Τα Χριστούγεννα είναι συνήθως συνώνυμα της χαράς, των εορτών, και της κοινωνικής σύνδεσης. Ωστόσο, για πολλούς ανθρώπους, η περίοδος αυτή μπορεί να είναι γεμάτη στρες, πίεση και συναισθηματικές δυσκολίες.

Η απολύτως επιβεβλημένη απομόνωση στο σπίτι, η αποφυγή των κοινωνικών επαφών και η τακτική τήρηση μέτρων υγιεινής και αυτοπροστασίας λόγω της εξάπλωσης του κορονοϊού έχουν αναπόφευκτες ψυχολογικές παρενέργειες σε ορισμένους ανθρώπους. Η ένταση της μοναξιάς και των ψυχαναγκαστικών συμπεριφορών, όπως το αδιάκοπο πλύσιμο των χεριών, είναι δύο από αυτές τις επιπτώσεις.

Μία από τις πιο σημαντικές και μοναδικές συνεισφορές του Βίλχελμ Ράιχ είναι η αντιμετώπιση των συγκινησιακών διαταραχών την οποία ονόμασε ψυχιατρική οργονοθεραπεία. Δεν στηρίζεται στη χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων και άτομα τα οποία προηγουμένως λάμβαναν τέτοιου είδους φάρμακα και επέλεξαν αυτή τη μέθοδο θεραπείας, κατάφεραν σχεδόν πάντα να τα σταματήσουν — ακόμα και μετά από μακρόχρονη και εκτεταμένη χρήση τέτοιων σκευασμάτων.

Οι γιατροί συχνά συμβουλεύουν τους ασθενείς τους να μην ψάχνουν στο διαδίκτυο για να κάνουν διάγνωση των συμπτωμάτων τους, επειδή μπορεί να μπερδευτούν ή να τρομοκρατηθούν χωρίς λόγο.

Μετράμε πλέον αρκετές ημέρες κοινωνικής απομάκρυνσης - κι ας έχουμε την ψευδαίσθηση πως τα κοινωνικά δίκτυα και η τεχνολογία μας κρατούν κοντά. Και όλο αυτόν τον καιρό βομβαρδιζόμαστε από ειδήσεις και πληροφορίες που μας προτρέπουν να απομονωθούμε χάριν των ηλικιωμένων και των ατόμων που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες. Τι σημαίνει, όμως, αυτό για τους ανθρώπους που απομακρύνουμε από κοντά μας; Τι σημαίνει για τα άτομα της τρίτης ηλικίας;

Όταν οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις μας γίνονται για εμάς καθημερινό μαρτύριο…

"Να ελέγξω τα μάτια της κουζίνας εάν είναι κλειστά, όμως αυτό χρειάζεται να το κάνω 8 φορές αλλιώς δε νοιώθω καλά"
"Να πλύνω τα χέρια μου 5 φορές, επαναλαμβάνοντας με λεπτομέρεια την κάθε διαδικασία"
"Να σφουγγαρίσω το πάτωμα 3 φορές"
"Να ελέγξω αρκετές φορές εάν κλείδωσα την εξώπορτα του σπιτιού μου"

Σε μια κοινωνία που εξυμνεί τη συνεχή παραγωγικότητα, την εγρήγορση και την ταχύτητα, η ηρεμία θα έπρεπε λογικά να αποτελεί τον επιδιωκόμενο προορισμό, το ασφαλές καταφύγιο μετά από μια κοπιαστική περίοδο.

Εάν το είχαμε μπροστά μας πιθανόν θα μας έλεγε: "Ξέρετε πόσο δύσκολο για μένα είναι να είμαι σε μια κοινωνική εκδήλωση; Καταρχάς, αισθάνομαι ότι είμαι το επίκεντρο της προσοχής και ότι οι γύρω με παρατηρούν συνέχεια. Είμαι σε ετοιμότητα στο εάν σχολιάσουν αρνητικά κάθε μου κίνηση, κάθε τι που θα πω". 

Ο COVID –19 φονικός ιός ή μια ευκαιρία για πιο ουσιαστική ζωή; Με αφορμή ένα νυχτερινό τηλεφώνημα αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο. Ένα τηλεφώνημα που με κεραυνοβολούσε με ερωτήσεις ξαφνιάζοντας με. Eρωτήσεις όπως: O ιός θα μας σκοτώσει όλους; Και εγώ τι θα μπορούσα να απαντήσω; Μήπως κρατάω τις αποφάσεις στα χέρια μου; Σίγουρα ο ιός έχει πανικοβάλλει κάθε νηφάλια σκέψη και έχει επηρεάσει κάθε οξυδερκή νου… αλλά ας μην φτάνουμε στα άκρα.

Συναντηθήκαμε διαδικτυακά με την ψυχολόγο - ψυχοθεραπεύτρια, Γεωργία Ρανούτσου και μιλήσαμε μαζί της για το άγχος και τη νευροβιολογία πίσως από τις αγχώδεις διαταραχές.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θυμούνται πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσαν πραγματικά χαλαροί, γιατί η ένταση έχει γίνει το σταθερό υπόβαθρο της καθημερινότητάς τους. Δεν πρόκειται απλώς για μια δύσκολη περίοδο, αλλά για έναν τρόπο λειτουργίας μέσα στον οποίο το άγχος δεν εμφανίζεται περιστασιακά — παραμένει μόνιμο.

Είχα ένα τεράστιο, ανεξήγητο άγχος. Προσπαθούσα για χρόνια να γίνω μητέρα, και τώρα, μετά από πολλές προσπάθειες επιτέλους τα κατάφερα να μείνω έγκυος! Αλλά αντί να χαρώ, πλημμύρισε ξαφνικά η ζωή μου από άγχος! Η ζωή μου και ο ύπνος μου έγινε ένα μαρτύριο… Υπέφερα γιατί ανησυχούσα συνεχώς μήπως πάει κάτι στραβά με την εγκυμοσύνη μου.

Υπάρχουν άνθρωποι που για χρόνια έχουν άγχος. Δεν κοιμούνται καλά. Έχουν ταχυκαρδίες, σφίξιμο στο στομάχι, κρίσεις πανικού. Μπορεί να έχουν κάνει εξετάσεις, να έχουν ψάξει τι τους συμβαίνει, να έχουν προσπαθήσει να το διαχειριστούν.

Το άγχος μπορεί γενικά να οριστεί ως ένα δυσάρεστο αίσθημα αορίστου κινδύνου που επίκειται και εκφράζεται γενικά και απροσδιόριστα. Όπως γνωρίζουμε, το άγχος εκδηλώνεται με ένα ευρύ φάσμα έντασης και σοβαρότητας. Εχει βρεθεί ότι μέτρια επίπεδα άγχους αυξάνουν την απόδοση.