Στην αρχή της καριέρας μου ως ψυχοθεραπευτής, κάθε φορά που συνέβαινε να νιώθω έντονα αρνητικά συναισθήματα (π.χ. οργή, εχθρότητα, απέχθεια, απαξίωση, κλπ.) για έναν θεραπευόμενο μου, έτεινα να σκεφθώ πως είμαι κακός κι ανάξιος ψυχοθεραπευτής.
Εξάλλου, σύμφωνα με τον Freud, οι ισχυρές συναισθηματικές αντιδράσεις ενός ψυχοθεραπευτή προς τους ασθενείς του συνιστούσαν ένδειξη της ατελούς του αυτογνωσίας και της ανικανότητας του να διατηρήσει μια συναισθηματικά ατάραχη, ιατρική στάση απέναντι στο άλλο άτομο.

Η ζωή μας είναι ένα ταξίδι γεμάτο αβεβαιότητα και απρόβλεπτες καμπές. Αν και γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο, είναι εντυπωσιακό πώς αντιδρούμε στην αβεβαιότητα. Παρόλο που η αβεβαιότητα είναι αναπόφευκτη, οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουν να αντιδρούν με άγχος και ανησυχία, αντί να το αποδεχτούν.

Έχω διαβάσει πολλά άρθρα και βιβλία που εξυμνούν την προσωπική οριοθέτηση. Πολλά tips για το πώς να μάθει κάποιος να βάζει όρια στους άλλους. Πολλά σχόλια και συμπεράσματα που καταλήγουν ότι η προσωπική οριοθέτηση οδηγεί στην αυτοεκτίμηση. Πράγματι, είναι μεγάλη αλήθεια αυτό.

«Ενοιωσα και κατάλαβα πώς νοιώθει μια γυναίκα που έχει υποστεί βιασμό»

Τα λόγια ενός καλού φίλου, που με εμπιστεύτηκε και μου εκμυστηρεύτηκε τον βιασμό του από την πρώην σύζυγό του.

Βιωματικό το σημερινό άρθρο μου, μιας και ήμουν παρούσα σε ένα περιστατικό, με πρωταγωνιστές, μια κοπέλα και έναν αγενή μεσήλικα.

Το τραύμα, μια εμπειρία που συχνά αφήνει βαθιές ρωγμές στη ψυχή, είναι συνυφασμένο με την απώλεια, τη δυσκολία και τον πόνο.

Η φαινομενολογία της εφηβικής κακοποίησης/παραμέλησης είναι ιδιαίτερα προβεβλημένη και στις χώρες του δυτικού κόσμου, γιατί εκτός των ηθικών και ανθρωπιστικών ενστάσεων που εγείρονται, είναι κυρίως φανερό ότι η εφηβική/παιδική θυματοποίηση ενέχει ισχυρό παράγοντα ανάπτυξης ψυχολογικών προβλημάτων υγείας στην ενήλικη ζωή.

Στην ψυχοθεραπεία μιλάμε συχνά για το άτομο. Τις σκέψεις του, τα συναισθήματά του, τις δυσκολίες που το βαραίνουν. Όμως στην πραγματικότητα κανείς δεν υπάρχει αποκομμένος, αλλά ζούμε μέσα σε σχέσεις, σε αλληλεπιδράσεις, σε συστήματα που μας διαμορφώνουν και τα διαμορφώνουμε.

Η απόσπαση προσοχής είναι μια τακτική που προτιμούν πολλοί άνθρωποι ώστε να απομακρύνουν τη σκέψη τους από την όποια εμπειρία βιώνουν. Η απόσπαση της προσοχής είναι ένα τέχνασμα, και μακροπρόθεσμα η χειραγώγηση των συναισθημάτων μας με αυτόν τον τρόπο δεν μας επιτρέπει να αναπτύξουμε την ικανότητα να γίνουμε πραγματικά ευτυχισμένοι.

Οι αρνητικές σκέψεις αποτελούν μια κοινή και καθολική ανθρώπινη εμπειρία. Φράσεις όπως «δεν είμαι αρκετός/ή», «πάντα αποτυγχάνω», «δεν με αγαπούν όπως είμαι» εμφανίζονται συχνά στον εσωτερικό μας διάλογο και συνοδεύουν το άτομο στην καθημερινότητά του.

Έντονα φώτα, έντονες οσμές, τραχιά υφάσματα ή οι δυνατοί θόρυβοι, σας ενοχλούν εύκολα; Όταν έρχεστε αντιμέτωποι με πολλές εργασίες σε σύντομο χρονικό διάστημα, αισθάνεστε άγχος;

Ο Αυστριακός ψυχίατρος Άλφρεντ Άντλερ ήταν εκείνος που διαμόρφωσε το σύστημα της ατομικής ψυχολογίας, η οποία είναι γνωστή και με την ονομασία «αντλεριανή ψυχολογία». Η ατομική ψυχολογία αντιλαμβάνεται την έννοια της προσωπικότητας και της ζωής του κάθε ατόμου σαν μία ενιαία και αδιάσπαστη ολότητα, όπου κάθε προσωπική αντίληψη, αντίδραση, συμπεριφορά και παρόρμηση συμβάλλει στη διαμόρφωση της γενικής στάσης που υιοθετεί το άτομο απέναντι στη ζωή.

Σε αυτό το άρθρο, θα διαβάσετε: για τη σημαντικότητα της διαφάνειας του ψυχοθεραπευτή, τα είδη αυτοαποκάλυψης και την οπτική διαφορετικών ψυχοθεραπευτικών προσεγγίσεων σχετικά με την αναγκαιότητα της αυτοαποκάλυψης.

Θα διαβάσετε ακόμη, την εμπειρική άποψη για την αυτοαποκάλυψη του θεραπευτή, τριών ειδικών ψυχικής υγείας, συνεργατών του psychology.gr

Στις ανθρώπινες σχέσεις, η έννοια της ενοχής και της χειριστικής συμπεριφοράς φαίνεται να συνδέονται μεταξύ τους.

Διαπιστώνεται καθημερινά ότι ο ναρκισσισμός απαντάται σε μία ευρεία γκάμα συμπεριφορών. Υπάρχουν άτομα που παρουσιάζουν χαμηλά ή μέτρια ποσοστά ναρκισσισμού, χωρίς αυτό να συνιστά διαταραχή. Υπάρχει, όμως, και το άλλο άκρο, ήτοι η πλήρης ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας.

Η επικοινωνία μεταξύ των ζωντανών πλασμάτων του πλανήτη μας είναι μια μορφή διάδρασης απαραίτητη για τις ανάγκες επιβίωσης αλλά και εξέλιξής τους σε ατομική καθώς και σε συνολικότερη διάσταση.

H 23η Απριλίου έχει καθιερωθεί διεθνώς από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου, προς τιμήν των Ισπανών συγγραφέων Ίνκα Γκαρθιλάσο ντε λα Βέγκα και Μιγκέλ ντε Θερβάντες, γνωστού και ως Δον Κιχώτη, αλλά και του Άγγλου δραματουργού Ουίλιαμ Σαίξπηρ που έφυγαν από τη ζωή την ίδια ημέρα, στις 23 Απριλίου 1616.

Τους είδα να μπαίνουν διστακτικά στο γραφείο. Γονείς περίπου στα 50, εμφανώς κουρασμένοι, με βλέμματα χαμηλωμένα. Πίσω από τις πρώτες τους κουβέντες κρυβόταν η ένταση ενός σπιτιού που ζει καθημερινά μέσα στην αβεβαιότητα:

Καμιά συμπεριφορά δεν είναι αυτή που φαίνεται. Βλέπουμε με τα μάτια μας ανθρώπους που διψούν να κλέβουν τις εντυπώσεις, που δείχνουν προκλητικοί, χειριστικοί, που δραματοποιούν σαν θεατρίνοι τις καταστάσεις, και άλλους που κολακεύουν συνεχώς το Εγώ τους. Ποια είναι όμως η άλλη όψη του νομίσματος; Πώς μοιάζει ο πραγματικός εσωτερικός εαυτός τους;

Πώς μπορούμε να αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε στους εαυτούς μας όπως συμπεριφερόμαστε στους φίλους μας.