Η ψυχολογική ασφάλεια είναι η αίσθηση που έχει το άτομο πως εκεί που βρίσκεται είναι ασφαλής. Όταν αναφερόμαστε σε ψυχολογική ασφάλεια, αυτό σχετίζεται περισσότερο με το αίσθημα παρά με την πραγματική κατάσταση της ασφάλειας, όπως αυτή αναφέρεται ως σωματική ακεραιότητα.

Όπως ο Μορένο, μέσω του ψυχοδράματος, είχε στόχο την «κάθαρση» της ψυχής μέσω της έκφρασης του συναισθήματος, έτσι κι ο Αριστοτέλης πολλά χρόνια νωρίτερα υποστήριξε πως η κάθαρση έρχεται μέσω της αποφόρτισης της έντασης.

Πρόσφατα μου ζητήθηκε να γράψω μια εισαγωγή σε ένα κλασικό βιβλίο για την εποπτεία, το: The Quiet Profession, γραμμένο από την Anne Alonso, μέντορά μου.

Αν κάποιος ανοίξει μια τηλεόραση ή ψάξει τις ειδήσεις στο ίντερνετ θα βρει νέα σχετικά με κάποιο στιγέρο έγκλημα ή κάποια πολεμική σύγκρουση.

Θα περίμενε κανείς στη σημερινή εποχή λόγω της προόδου της τεχνολογίας και του πολιτισμού παγκοσμίως ότι θα έπρεπε να έχουμε ξεπεράσει τέτοιες συμπεριφορές όμως αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει.

Γιατί να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία; Ένα συχνό ερώτημα που κάνουν πολλοί άνθρωποι, όταν τους προτείνουν ή τους παροτρύνουν να ξεκινήσουν συνεδρίες ψυχοθεραπείας.

Το διαζύγιο είναι ένα βαθιά επώδυνο γεγονός, η θέση του οποίου στην κλίμακα των στρεσογόνων καταστάσεων κατατάσσεται αμέσως μετά την απώλεια, δηλαδή τον θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου και οι επιπτώσεις του επηρεάζουν όλα τα μέλη αλλά και το κοινωνικό περιβάλλον της οικογένειας.

Η ηγεσία δεν είναι τίτλος. Δεν είναι θέση, ρόλος ή εξουσία. Δεν είναι αυτός που μιλά πιο δυνατά ούτε εκείνος που επιβάλλεται.

Εάν η στάση του σώματός σας είναι χαλαρή, φυσική, αλλά όχι υποτονική, οι άλλοι συχνά αποκομίζουν την εντύπωση ότι έχετε αυτοπεποίθηση. Αν, πάλι, φαίνεστε μαζεμένοι, η στάση σας μπορεί να ερμηνευτεί ως δείγμα παραίτησης και απογοήτευσης. Αν είστε ευθυτενείς και κάπως άκαμπτοι, οι άνθρωποι μπορεί να θεωρήσουν ότι η στάση σας δηλώνει κυριαρχία. Με άλλα λόγια, απαιτείτε σεβασμό από τους γύρω σας. Ωστόσο, θα μπορούσε επίσης να αποτελεί ένδειξη ότι είστε στρατιωτικός.

Τα τελευταία χρόνια, η έννοια του Mindfulness ή αλλιώς της Ενσυνειδητότητας, συγκεντρώνει όλο και περισσότερη προσοχή. Η πλειοψηφία των ερευνών έχει επικεντρωθεί σε κλινικές μελέτες με σκοπό την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας αυτής της μεθόδου πάνω στη βελτίωση της ψυχικής υγείας.

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) αποτελεί μία από τις συχνότερες νευροαναπτυξιακές διαταραχές, με βασικά χαρακτηριστικά την απροσεξία, την παρορμητικότητα και την υπερκινητικότητα (American Psychiatric Association, 2013).

Τι είναι αυτό άραγε που μας ωθεί να σκεφτούμε αρνητικά για ένα γονέα και τις πρακτικές του; Πόσο συχνά παρατηρείται σε ενήλικες, γονείς ή όχι, να σχολιάζουν το μεγάλωμα των παιδιών κάποιου άλλου ανθρώπου;

Σε αυτό το άρθρο θα συζητήσουμε για τα δυσάρεστα (και όχι αρνητικά, διότι μας είναι εν τέλει χρήσιμα) συναισθήματα τα οποία βιώνουν οι γονείς σε αυτό το ταξίδι της γονεϊκότητας.

Ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή είναι δικαίωμα, το οποίο όχι μόνο κατοχυρώνεται συνταγματικά αλλά το κυριότερο είναι ότι είναι καλό να λειτουργεί ως ηθικός κανόνας όλων των πολιτών ενός κράτους με σεβασμό προς την ανθρώπινη υπόσταση.

Στα περισσότερα σπίτια υπάρχουν σχεδόν πάντα δύο υλικά στο ράφι: οξυζενέ για τις πληγές και ξίδι για το φαγητό. Και τα δύο είναι καθημερινά, οικεία, «αθώα». Κι όμως, αν αυτά τα δύο συναντηθούν στο ίδιο δοχείο, μπορούν να δημιουργήσουν ένα νέο, πιο επιθετικό μείγμα (υπεροξικό/περοξικό οξύ), που είναι ερεθιστικό και δυνητικά επικίνδυνο για τον άνθρωπο.

«Για το καλό των παιδιών», «για να μη στενοχωρηθούν», «για να μη νιώθουν μειονεκτικά έναντι των άλλων παιδιών» αλλά και «για να μη τα χάσουν» είναι μερικοί από τους λόγους που πολλά παντρεμένα ζευγάρια σιωπηρά συναποφασίζουν, όπως λένε, να μην πάρουν διαζύγιο ενώ όμως είναι σίγουροι ότι η ιστορία του γάμου τους έλαβε τέλος. Ωφελεί, όμως, αυτό τελικά τα παιδιά; Και κατά πόσο συμβάλλει στη διατήρηση της ψυχικής ηρεμίας που τόσο έχουν ανάγκη;

Πόσα άτομα γνωρίζουμε που θα μπορούσαν να είνα ευτυχισμένα κι ωστόσο νιώθουν μια διαρκή έλλειψη ικανοποίησης;

Τα παιδιά που διδάσκονται την ενσυναίσθηση παίζουν το ρόλο τους στο να κάνουν τον κόσμο καλύτερο....

Η ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε και να κατανοούμε τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά των άλλων και να ανταποκρινόμαστε με συμπόνοια. Να μπαίνουμε στα «παπούτσια» του άλλου χωρίς όμως να ταυτιζόμαστε. Δεν μπορούμε να ταυτιστούμε και να κάνουμε δικά μας τα προβλήματα των άλλων γιατί θα εξαντληθούμε ψυχικά αλλά μπορούμε να ακούσουμε, να βοηθήσουμε, να συναισθανθούμε και να σταθούμε δίπλα στους αγαπημένους μας ανθρώπους.

Οι Mearns, D. & Cooper, M προτείνουν κάποιους τρόπους που μπορούν να διευκολύνουν μία σε βάθος σχεσιακή συνάντηση με τον θεραπευόμενο. Ακολουθούν οι τρόποι διευκόλυνσης που προτείνουν:

Σε εποχές τραγωδίας και τραύματος, χρειαζόμαστε συμπόνια για να τα καταφέρουμε. Αλλά τι εννοούμε με τη συμπόνια; Διαφέρει από την ευγένεια και την ενσυναίσθηση, αν και αυτοί είναι τρόποι για να είσαι συμπονετικός.