Ο όρος Fictophilia (φικτοφιλία) είναι σχετικά νέος στην ψυχολογία και χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ερωτική έλξη για έναν φανταστικό χαρακτήρα που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος. Ο χαρακτήρας αυτός μπορεί να ανήκει σε ένα βιβλία, ένα κόμικ, ένα μάνγκα, ένα άνιμε ή μια τηλεοπτική σειρά.

Αν υπήρχε κάποια απόδειξη ότι με το να ανησυχούμε, να αισθανόμαστε απογοητευμένοι, να υπεραναλύουμε, θα μπορούσαμε να αλλάξουμε το δεδομένο και να ελέγχουμε τις καταστάσεις που θέλουμε, τότε θα είχαμε λύσει πράγματι τα προβλήματά μας. 

Το ζήτημα του φόβου είναι από εκείνα που σε όποιο πλαίσιο κι αν αναδυθεί –ακόμα και στο θεραπευτικό- το προσεγγίζουμε με περισσή επιφυλακτικότητα και δισταγμό. Μιλώντας για το φόβο είναι σημαντικό να τον διαχωρίσουμε από τις φοβίες ή λοιπές νευρώσεις, καθώς οι δεύτερες είναι αντιμετωπίσιμες και συχνά αποτελούν εκφράσεις βαθύτερων φόβων, υπαρξιστικής χροιάς, η ρίζα των οποίων δεν έχει να κάνει απλά με παθολογία σε ψυχολογικές διεργασίες αλλά με την ίδια την ανθρώπινη φύση και νομοτέλεια.

Προέλευση της φοβίας για τη δημόσια ομιλία

Μια από τις πιο ιδιαίτερες φοβίες που δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε είναι η φοβία για τη δημόσια ομιλία. Η φοβία για τη δημόσια ομιλία προέρχεται από πολλούς παράγοντες στη ζωή κάποιου. Μπορείτε να φοβάστε τη θέση, το ακροατήριο ή μόνο τον εαυτό σας. Εάν έχετε μιλήσει σε μεγάλο κοινό πριν και έχετε κάνει αρκετά λάθη στην ομιλία σας, θα είστε πιο επιρρεπείς στο φόβο.

Άραγε αντιλαμβανόμαστε όλες τις φορές που προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι αξίζουμε, αν αξίζουμε, πόσο αξίζουμε, τι αξίζουμε και πόσο συχνά εγκλωβιζόμαστε σε αυτό το φαύλο κύκλο;

Στην πορεία της ζωής μας, έχουν υπάρξει φορές που έχουμε νιώσει πως θέλουμε να αποφύγουμε μία κατάσταση, μία σκέψη ή ένα συναίσθημα.

Η ποιήτρια Μέρι Όλιβερ έκανε αυτή την ερώτηση στο ποίημά της Η καλοκαιρινή μέρα: «Πες μου, τι σκοπεύεις να κάνεις με τη μία, άγρια και πολύτιμη ζωή σου;».

Όταν ξέρεις το λάθος… αλλά επιστρέφεις ξανά σε αυτό. Κάνεις ακόμη τα ίδια αυτοκαταστροφικά λάθη; Βγαίνεις ξανά με έναν άνθρωπο που κουβαλά τα ίδια ελεγκτικά χαρακτηριστικά εκείνων που είχες υποσχεθεί πως δεν θα επιλέξεις ποτέ ξανά;

Κατανοώντας τα όρια
Η δημιουργία υγιών ορίων οδηγεί στην αίσθηση ασφάλειας, αγάπης, ηρεμίας και σεβασμού. Είναι μια ένδειξη για το πώς επιτρέπετε στους άλλους να είναι παρόντες για εσάς και εσείς παρόντες για τους άλλους. Όμως δεν σταματάει εκεί.

Αυτό το άρθρο ίσως να μην είναι για όλους. Είναι για όσους τους αρέσει να σκέφτονται λίγο διαφορετικά. Με κριτική σκέψη.

Γιατί το κυνήγι της καλής κριτικής και της αποδοχής απο τους άλλους είναι ένα χαμένο παιχνίδι; Γιατί η προσπάθεια να είμαστε αρεστοί μας φέρνει απογοήτευση, άγχος, ενοχές και ματαιότητα; Είμαστε άραγε αυτά που μας προσδίδουν οι άλλοι; 

Η δημόσια ομιλία είναι ο νούμερο 1 φόβος των ανθρώπων. Αυτό το αναπάντεχο αποτέλεσμα είχε προκύψει σε έρευνα στελεχών (!) στην Αμερική. Νούμερο 1 φόβος το να μιλήσεις μπροστά σε κοινό και νούμερο 2 ο θάνατος. Άρα, σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι θα προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να μιλήσουν μπροστά σε κοινό;

Πόσο εύκολα καταφέρνεις να πεις «όχι»; Και αν το κάνεις πόσες από αυτές τις φορές σε έχουν κατακλύσει μετά σκέψεις του τύπου «Μα έκανα καλά;», «Είναι σωστό που αρνήθηκα;», «Πως θα το πάρει αυτό ο άλλος, και αν θυμώσει ή στεναχωρηθεί;».

Απόρριψη... Μία λέξη, με πολλές συνέπειες, που δημιουργεί πολλές σκέψεις και πολλά περαιτέρω συναισθήματα… φόβους, άγχη...

Πόσες φορές δεν έχουμε μιλήσει για ανθρώπους που μεγάλωσαν σε απορριπτικό περιβάλλον και ανέπτυξαν συμπεριφορές άμυνας, χαμηλή αυτό-εικόνα, φόβο απόρριψης, φόβο εγκατάλειψης, φόβο μοναξιάς.

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι ρυθμοί είναι γρήγοροι, οι απαιτήσεις πολλές και το στρες… σχεδόν αυτονόητο. Πολλές φορές η καθημερινότητα φαίνεται να απαιτεί το μεδούλι μας, για να υπάρξουμε. 

Από την αρχή της ανθρωπότητας η επιθυμία να ευχαριστούμε τους άλλους θεωρείται γυναικείο χαρακτηριστικό και υπάρχει το πολιτισμικό στερεότυπο ότι τα κορίτσια μεγαλώνουν μαθαίνοντας να μη μιλάνε και να βάζουν σε προτεραιότητα τους άλλους.

Σε έναν κόσμο όπου η επικοινωνία φαίνεται πιο εύκολη από ποτέ, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να δυσκολεύονται να εκφράσουν αυτό που πραγματικά αισθάνονται.

Η ανάληψη προσωπικής ευθύνης είναι μία από τις βασικότερες αρχές αυτο-ανάπτυξης. Εάν έχετε διαβάσει μερικά βιβλία αυτοβοήθειας θα το έχετε ήδη ανακαλύψει. Τι σημαίνει όμως ανάληψη προσωπικής ευθύνης;

Οι συναισθηματικοί δεσμοί που δημιουργούμε με τους άλλους είναι το θεμέλιο της επιβίωσης και της εξέλιξης μας. Από τη βρεφική ηλικία αναζητούμε συναισθηματική φροντίδα και ασφάλεια από ένα φροντιστή και έτσι από πολύ νωρίς ανάλογα με το οικογενειακό πλαίσιο στο οποίο μεγαλώνουμε αναπτύσσουμε διαφορετικά μοτίβα συναισθηματικής σύνδεσης που μας καθορίζουν σε όλες τις σημαντικές σχέσεις της μετέπειτα ενήλικης ζωής μας.

Ποιος σας κάνει να θυμώνετε; -Οι άνθρωποι! -Οι συνθήκες γύρω μου! -Φτάνει! Κουράστηκα! -Θέλω επιτέλους να ξεφύγω από όλους και όλα, δεν αντέχω! -Και; Δεν έχω δικαίωμα να θυμώσω;