Το να λες «ο έρωτας είναι διαταραχή» με ύφος ανθρώπου που μόλις αποκάλυψε την κρυφή δομή του σύμπαντος δεν είναι ούτε ριζοσπαστικό, ούτε βαθύ, ούτε επιστημονικό. Είναι απλώς ένας κομψός τρόπος να πεις: «Δεν αντέχω την εγγύτητα, αλλά θέλω να φαίνομαι σοφός.»

1. Η ανάγκη για δεσμό και εξάρτηση είναι μια έμφυτη δύναμη του οργανισμού μας.  Η εξάρτηση που έχει κατηγορηθεί από το πολιτισμό μας σαν ένα παιδικό σύνδρομο που "πρέπει" να ξεπεραστεί στην ενήλικη ζωή είναι κάτι που μας ακολουθεί και έχει αποδειχτεί ότι το αντίθετο είναι μύθος ιδιαίτερα η ανάγκη για αλληλεξάρτηση, συμπαράσταση και αγκαλιά, μας ακολουθεί μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Το "παιδί μέσα μας" δεν είναι πάντα χαρούμενο. Υπήρχαν δυστυχώς στιγμές που οι σημαντικοί άλλοι της ζωής μας, γονείς, δάσκαλοι και γενικά μορφές εξουσίας- μας κακοποίησαν συναισθηματικά.

Η αναπτυξιακή παλινδρόμηση αποτελεί ένα από τα πιο συχνά και συνάμα παρεξηγημένα φαινόμενα που παρατηρούνται κατά την παιδική ηλικία. Οι περισσότεροι γονείς συχνά τη βιώνουν με ανησυχία, καθώς το παιδί φαίνεται να χάνει δεξιότητες που είχε ήδη κατακτήσει, όπως ο έλεγχος της τουαλέτας, η γλωσσική επικοινωνία ή η αυτονομία στον ύπνο.

Ξέρω γιατί προσπαθούμε τους νεκρούς να τους κρατήσουμε ζωντανούς: προσπαθούμε να τους κρατήσουμε ζωντανούς, για να τους κρατήσουμε κοντά μας.

Σύμφωνα με τον γνωστό θεωρητικό της «Θεωρίας του δεσμού» John Bowlby (1907-1990), το ανθρώπινο ον έχει μία έμφυτη τάση να επιδιώκει τη διαπροσωπική επαφή με άλλους ανθρώπους και να επιζητά τη δημιουργία και διατήρηση συναισθηματικών δεσμών, που μπορούν να του παρέχουν ασφάλεια, εμπιστοσύνη και υποστήριξη.

Ένας σημαντικός αριθμός ερευνών έχει δείξει ότι τα βρέφη και τα νεαρά παιδιά που μεγαλώνουν σε ορφανοτροφεία έχουν υψηλό κίνδυνο εμφάνισης χαμηλής λειτουργικότηταςσε ποικίλες περιοχές ανάπτυξης, όπως η σωματική, η γνωστική και η κοινωνικοσυναισθηματική. Ειδικότερα, όσον αφορά τη σωματική ανάπτυξη, παρατηρείται καθυστέρηση σε σημαντικούς δείκτες ανάπτυξης, όπως το βάρος, το ύψος και η περίμετρος του κεφαλιού.

Γιατί κάποιες γυναίκες προτιμούν πολύ μικρότερους άντρες και άλλες μεγαλύτερους; Η επιλογή συντρόφου αποτελεί ένα από τα πιο βαθιά και σύνθετα ανθρώπινα φαινόμενα.

Ο άνθρωπος χρειάζεται συναισθηματικούς δεσμούς με τους «σημαντικούς» άλλους για να είναι σωματικά και ψυχικά υγιής, για να καταφέρει να επιβιώσει. Το συναισθηματικό δέσιμο είναι μια ανάγκη πρωταρχική και τόσο σημαντική, όσο και η ανάγκη για τροφή και ασφάλεια. Η στέρηση της ψυχικής επαφής μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στον θάνατο.

Η γονεϊκή υπερηφάνεια, παράγοντας που ιστορικά συνδέεται με την ενίσχυση της ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης του παιδιού, στη σύγχρονη εποχή της υπερσυνδεσιμότητας διατρέχει κίνδυνο να μετατραπεί σε εργαλείο αυτοπροβολής.

«Δεν είναι ανάγκη να σ’αγαπούν για να αγαπάς. Αλλά είναι απαραίτητο το να αγαπάς» Οδυσσέας Ελύτης

Η αγάπη αποτελεί μια επιλογή, δεν πρόκειται για κάτι βεβιασμένο, ούτε υπάρχει κάτι που θα αναγκάσει κάποιον να τη νιώσει. Αφορά σε μια σταθερή κατάσταση, δεν έχει το παροδικό του έρωτα, ούτε το απότομό του, ούτε έχει και όλη την εγρήγορση που προσφέρει ο τελευταίος.

Το διαζύγιο είναι μια από τις πιο σύνθετες ψυχολογικά εμπειρίες που μπορεί να βιώσει μια οικογένεια. Σε πολλές περιπτώσεις, ένας γονιός αποφασίζει να παραμείνει κοντά στο παιδί όχι από προσωπική επιλογή, αλλά από φόβο, ενοχή ή αίσθηση ευθύνης.

Η θεωρία και η έννοια της προσκόλλησης σχετίζεται με τη συναισθηματική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στο βρέφος και το κύριο πρόσωπο φροντίδας, που συνήθως είναι αυτό της μητέρας. 

Ο θάνατος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και μοιάζει –κατά κάποιο τρόπο- να έχουμε την ανθεκτικότητα να τον ξεπερνάμε και να προχωράμε τη ζωή μας μετά από απώλειες που βιώνουμε. Μέσα από τη διαδικασία του πένθους είμαστε σε θέση να επανέλθουμε στην πρότερη ζωή μας και να προσαρμοστούμε στις όποιες αλλαγές επιφέρει αυτή η απώλεια.

Ο ερχομός ενός παιδιού στη ζωή, είναι κάτι ευχάριστο και μοναδικό. Κανείς δε θα πίστευε, ότι ταυτόχρονα είναι και τόσο τραυματικό για το ίδιο αλλά και για τη μητέρα του.

Όλοι γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι ορισμένες φορές να πούμε αυτό που πραγματικά νιώθουμε… Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί αν ο σύντροφός μας μάς καταλαβαίνει… Πόσο φορές έχουμε αναρωτηθεί αν ο σύντροφός μας κατανοεί και συναισθάνεται αυτό που νιώθουμε εμείς… Πόσες φορές έχουμε εκνευριστεί με τον εαυτό μας μη μπορώντας να εκφράσουμε με λέξεις αυτό που πραγματικά νιώθουμε κι όχι αυτό που σκεφτόμαστε…

Οι εξαρτήσεις συμπεριλαμβάνουν ένα εύρος παθήσεων που αφορούν σε εξάρτηση από ουσίες ή από συμπεριφορές και αποτελούν παθήσεις, με τις οποίες ερχόμαστε συχνά αντιμέτωποι στην ψυχιατρική πράξη.

Η επιλεκτική αλαλία αποτελεί μια κατάσταση που συχνά παρερμηνεύεται. Το παιδί μπορεί να φαίνεται «να μη μιλά», στην πραγματικότητα όμως διαθέτει λόγο, επαρκή γλωσσική ικανότητα και σαφή ανάγκη για επικοινωνία.

Η θεωρία του John Bowlby για τους συναισθηματικούς δεσμούς (attachments) άνοιξε έναν νέο δρόμο στην κατανόηση της σχέσης γονιού-παιδιού και της σημασίας της για την ψυχολογική ανάπτυξη.

Ένα σύνηθες ερώτημα στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας αλλά και στη ζωή γενικότερα είναι αν ο άνθρωπος και η προσωπικότητά του μπορούν να αλλάξουν. Υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις σχετικά με το αν η προσωπικότητα του ανθρώπου σταματά να αναπτύσσεται κάποια στιγμή στη ζωή ή αν συνεχίζει να διαμορφώνεται και να αλλάζει με βάση τα βιώματα αλλά και τις επιθυμίες του ατόμου.