«Ο ιδανικός σύντροφος δεν είναι κάποιος που είναι τέλειος, αλλά κάποιος που ταιριάζει τέλεια σε εμάς».

Πώς γνωρίζουμε, όμως, τι μας ταιριάζει; Πώς θέτουμε τα όριά μας και τις κατάλληλες προδιαγραφές για το άτομο που θα μας συντροφεύσει στη ζωή μας; Και, πώς, μπορούμε και εμείς με τη σειρά μας να γίνουμε ο ιδανικός σύντροφος για… τον σύντροφο που επιλέξαμε;

Οι θεραπευτές έχουν ένα προβάδισμα. Έχουν σπουδάσει πολλά χρόνια, έχουν διαβάσει ένα σκασμό βιβλία και έχουν περάσει άπειρες ώρες μελετώντας τι να κάνουν και πώς να διεξάγουν μία συνεδρία. Οι θεραπευόμενοι θα πρέπει να το μάθουν επί τω έργω, και τους κοστίζει πολύτιμο χρόνο και χρήμα.

Παρακάτω θα βρεις κάποια χρήσιμα σημεία για να αξιοποιήσεις όσο το δυνατόν καλύτερα τη θεραπευτική σου διαδρομή.

Αυτό που σίγουρα δεν ξεχνά η μνήμη, είναι οι ενοχές.

Ενοχές γύρω από αδύνατες επιθυμίες, ενοχές για παρελθοντικές εμπειρίες, ενοχές για τον εαυτό μου, ενοχές γύρω από το «καλό παιδί» που υπόσχομαι να είμαι, για πράγματα που αδικούμαι, για τα «θέλω» και τα «πιστεύω» μου, μπερδεμένα συναισθήματα που εγκλωβίζουν την ελευθερία και την ψυχική ηρεμία.

Μολονότι πολλά άτομα χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους ντροπαλό σε συγκεκριμένες καταστάσεις κάποια στιγμή στη ζωή τους, η ντροπαλότητα είναι ένα χαρακτηριστικό που παρουσιάζει μια σταθερότητα από τα πρώτα χρόνια του δημοτικού μέχρι την εφηβεία αλλά και μέχρι την ενήλικη ζωή.

Ίσως σας είναι δύσκολο να εκφράσετε τις ανάγκες, τις προτιμήσεις και τα συναισθήματά σας στους άλλους, επειδή νιώθετε ότι:

Θέλετε να ξεσκονίσουμε παρέα και να το ευχαριστηθούμε με όλο μας το είναι; Θα είναι ένα ξεσκόνισμα διαφορετικό από το συνηθισμένο μα το ίδιο αποτελεσματικό. Θα αστράψουμε!

Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο.

Έχει διαπιστωθεί από πολλούς ειδικούς στο χώρο της ψυχικής υγείας, ότι η ελληνική οικογένεια όχι μόνο δεν ενθαρρύνει αλλά πολύ συχνά αποτρέπει την ουσιαστική ενηλικίωση των παιδιών.

Η μετάβαση από την ατομικότητα της εργένικης ζωής στη δυαδικότητα μιας σοβαρής δέσμευσης, αποτελεί έναν από τους πιο σύνθετους μετασχηματισμούς στην ενήλικη ζωή.

Η πανδημία έχει αλλάξει ριζικά την καθημερινότητα των περισσότερων από εμάς, διαμορφώνοντας μια καινούργια πραγματικότητα με δυσκολίες και προκλήσεις. Το Δίκτυο Πρόληψης και Έγκαιρης Παρέμβασης του ΚΕΘΕΑ προτείνει έναν δεκάλογο για το πώς μπορούμε να προσαρμοστούμε στη νέα κατάσταση, να αντλήσουμε από τα αποθέματά μας και να υπερβούμε τις αντιξοότητες, φροντίζοντας τον εαυτό μας και τους άλλους.

Η γονεϊκότητα αποτελεί μία από τις πιο δύσκολες "δουλειές" που ένας ενήλικας μπορεί να κάνει, από την στιγμή που δεν υπάρχει καμία προετοιμασία ή εκπαίδευση για κάτι τέτοιο. Τα παιδιά από την ηλικία των 3 ετών και μετά, αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι η φαντασία και η πραγματικότητα είναι δύο διαφορετικά πράγματα και μπαίνουν σε έναν κόσμο με δομή και κανόνες.

Στα διεθνή μέσα, διαβάζουμε συχνά για το πρόβλημα εθισμού παιδιών σε ηλεκτρονικά μέσα. Σύμφωνα με έρευνες, τα περισσότερα παιδιά περνούν 3,6 ώρες καθημερινά μπροστά σε μία οθόνη, ενώ κοιμούνται πολύ λιγότερο από το συνιστώμενο. 

Πολύ όμορφη μοιάζει η συνθήκη του να μιλάει και να εκφράζει κάποιος τα συναισθήματά του. Συναισθήματα χαράς, λύπης, ανησυχίας, ενθουσιασμού αλλά και θυμού.

Το μοντέλο του Circle of Security (ο Κύκλος της Ασφάλειας) αποτελεί μια προσέγγιση που αναπτύχθηκε από τους Bert Powell, Glen Cooper, Kent Hoffman και Bob Marvin μεσα στη δεκαετία του 1990.

Η διεργασία της γονικότητας αναφέρεται στις γενικές μεταβολές της σχέσης γονέα-παιδιού. Τα χαρακτηριστικά που καθορίζουν τη σχέση είναι επίσης αυτά που περιγράφουν τη διεργασία. Είναι το δοχείο που περιέχει τις λεπτομέρειες. Επί παραδείγματι, η διεργασία της σχέσης μεταξύ δύο ανθρώπων -για να χρησιμοποιήσουμε μια διάσταση- μπορεί είτε να βασίζεται στον σεβασμό είτε όχι. Στην πραγματικότητα όμως οι σχέσεις είναι πολυδιάστατες και πολύπλοκες.

Μια σκηνή γνώριμη σε όλους:  Το παιδί είναι 7 χρονών, απορροφημένο στην αγαπημένη του σειρά. Του μιλάς. Καμία αντίδραση. Ξαναλές το όνομά του. Σιωπή. Στην όγδοη φορά, η φωνή σου ανεβαίνει: «Μα με ακούς;».

Σύμφωνα με τη γραμμική αντίληψη του χρόνου, η παιδική ηλικία θεωρείται ως ένα στάδιο ανάπτυξης το οποίο ολοκληρώνεται καθώς διανύουμε την πορεία προς την ενηλικίωση. Στην πραγματικότητα, η προσωπικότητά μας εξελίσσεται διαδοχικά εμπεριέχοντας σε κάθε στάδιο της ζωής μας όλες τις εμπειρίες των προηγούμενων σταδίων.

Είναι αλήθεια ότι το να θέσετε όρια δεν είναι εύκολο. Ο παραλυτικός φόβος του πώς μπορεί να αντιδράσει κάποιος στα όριά μας μπορεί να μας κάνει περισσότερο συγκρατημένους.

Ο Φρίντριχ Νίτσε είπε: «Ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς». Κι όμως, αυτή η φράση δεν επιβιώνει επειδή είναι αληθινή, επιβιώνει γιατί μας βολεύει.

Η εμπειρία του ατόμου που πάσχει από κρίσεις πανικού είναι, αναμφισβήτητα, πολύ δύσκολη.Πολλές φορές βιώνεται σαν ένα τσουνάμι που παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του, αφήνοντάς τον ανήμπορο να αντιδράσει και να έχει τον έλεγχο της κατάστασης. Όμως δεν πρέπει να αγνοούμε το βάρος εκείνων που συντροφεύουν ένα άτομο με κρίσεις πανικού.