Η κοινωνία μας, έχει μάθει ως ένα βαθμό να ανέχεται και να διαιωνίζει κάποια στερεότυπα που προωθούν την επιθετικότητα και τη λεκτική ή ψυχολογική βία. Στη δουλειά, είναι αναμενόμενο, να «μου κάνουν καψόνια» αφού είμαι «ο νέος». Το αφεντικό μου είναι υβριστικό και προσβλητικό αλλά «έτσι φέρεται σε όλους».

«Η Ψυχοθεραπεία δεν είναι υποκατάστατο της ζωής αλλά μια γενική πρόβα για την ζωή. Με άλλα λόγια, παρόλο που η ψυχοθεραπεία απαιτεί μια στενή σχέση, η σχέση δεν είναι σκοπός – είναι μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού» Ιrvin Yalom

Η ψυχολογική ασφάλεια είναι η αίσθηση που έχει το άτομο πως εκεί που βρίσκεται είναι ασφαλής. Όταν αναφερόμαστε σε ψυχολογική ασφάλεια, αυτό σχετίζεται περισσότερο με το αίσθημα παρά με την πραγματική κατάσταση της ασφάλειας, όπως αυτή αναφέρεται ως σωματική ακεραιότητα.

Όλοι μας έχουμε συναντήσει ανθρώπους που, ενώ ηλικιακά βρίσκονται στην ενήλικη ζωή, μοιάζουν να λειτουργούν σαν να βρίσκονται ακόμη σε μια προηγούμενη φάση της.

Τα μικρά παιδιά αναζητούν συνεχώς την προσοχή των γονιών τους. Θα το κάνουν με εκπληκτικούς τρόπους, όπως προσφέροντας καινούργιες σκέψεις, πράξεις και κυρίως λέξεις. Πράγματι, οι επιλογές τους μπορεί να είναι αστείες και εντυπωσιακές.

Οι ενοχές αποτελούν ένα από τα πιο οικεία αλλά και πιο επώδυνα ανθρώπινα συναισθήματα. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή νιώθουν ότι έκαναν κάτι λάθος, ότι πλήγωσαν κάποιον, ότι δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες των άλλων ή ότι δεν στάθηκαν «αρκετά καλοί» σε έναν ρόλο: ως γονείς, σύντροφοι, φίλοι, επαγγελματίες ή παιδιά.

Οι άνθρωποι μπαίνουν στο γονεϊκό ρόλο με πολλή χαρά και προσμονή, χωρίς όμως να μπορούν να προβλέψουν τις δυσκολίες που έχει το μεγάλωμα ενός παιδιού.

Πολύ συχνά, άνθρωποι που προσέρχονται στο γραφείο ενός ψυχοθεραπευτή ξαφνιάζονται από τον αριθμό των ορίων που τίθενται προκειμένου να προστατεύσουν την ιδιαίτερη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ θεραπευτή- θεραπευόμενου.

Μέχρι ενός σημείου έχεις δίκιο. Τα μηνύματα της μη αυτοέκφρασης που έλαβες στην παιδική ήταν πολλαπλά και καταλυτικά. Ξέρεις, μερικές φορές κυριαρχεί μια σύγχυση ανάμεσα στη θέση των ορίων του σεβασμού προς τους άλλους και την ελεύθερη έκφρασης του εαυτού.

Κάπως έτσι μεγάλωσα και εγώ. Οι γονείς έκαναν τον καλύτερό τους σύμφωνα με την πληροφόρηση που είχαν τότε, με τις εμπειρίες τους και τις πεποιθήσεις τους.

Όταν λέμε πως ένας άνθρωπος ή μια κατάσταση μας εμπνέει, προσωπικά για μένα σημαίνει πρόοδος. Πρόοδος στη δουλειά, στις σχέσεις με τους γύρω μου, στη σχέση με τον εαυτό μου. Ένας άνθρωπος για παράδειγμα αποτελεί έμπνευση, διότι μου ξυπνά ιδέες και συναισθήματα που με οδηγούν στην εξέλιξη και μου δίνει την ευκαιρία να γνωρίσω την καλύτερη πτυχή του εαυτού μου.

Η ψυχολογία των παιδιών αναδεικνύει πως η γονεϊκή συμπεριφορά επηρεάζει άμεσα την ψυχική τους ευημερία. Οι γονείς παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της συναισθηματικής μας ταυτότητας και των σχέσεων μας.

Είναι γεγονός ότι η αντιλαμβανόμενη ή ενθυμούμενη απόρριψη από τους γονείς μπορεί να επηρεάσει αισθητά τη μετέπειτα ψυχολογική προσαρμογή του ατόμου και να αποτελέσει προγνωστικό παράγοντα για την ικανότητα προσαρμογής των παιδιών στο μέλλον, κυρίως όσον αφορά στις ενήλικες διαπροσωπικές σχέσεις (Rohner, 2010).

Το ζήτημα αυτό έγινε αντικείμενο μελέτης πολλών επαγγελματιών ψυχικής υγείας, οι οποίοι προσπάθησαν να διερευνήσουν τα αίτια διαμόρφωσης συγκεκριμένων χαρακτηριολογικών και συμπεριφορικών μοτίβων αλλά και να διαμορφώσουν αντίστοιχες θεραπευτικές προσεγγίσεις.

Ως σχολική κοινωνική λειτουργός, έχω κάνει αυτή τη δύσκολη συζήτηση με τους γονείς, που αφορά στη χρήση της τεχνολογίας και των κοινωνικών δικτύων, πολλές φορές.

«Κάποια μέρα θα συνειδητοποίησεις ότι είσαι ο χειροτέχνης κι όχι το χειροτέχνημα, ο ονειρευτής και όχι το όνειρο, ο δημιουργός και όχι το δημιούργημα. Τότε δεν θα μπορείς πια να εξαρτάσαι.» Dreamer

Κι έναν άνθρωπο να βοηθήσαμε, είναι σημαντικό, τονίζει ο αντιπεριφερειάρχης Δημόσιας Υγείας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Χρήστος Μήττας αναφερόμενος στις τηλεφωνικές γραμμές ψυχολογικής υποστήριξης που λειτούργησαν για την αντιμετώπιση της Covid-19. Στην πραγματικότητα, οι γραμμές αυτές, αφενός βοήθησαν χιλιάδες ανθρώπους, αφετέρου αποτέλεσαν καλό πιλότοσε περίπτωση που χρειαστεί να ενεργοποιηθούν και πάλι, αναλόγως με την εξέλιξη της πανδημίας.

Υπάρχει κάτι σχεδόν ειρωνικό στη σύγχρονη εποχή: δεν υπήρξαν ποτέ τόσα βιβλία, τόσοι ειδικοί, τόσα σεμινάρια, τόσα podcasts και τόσα «εργαλεία αυτογνωσίας». Και όμως, ποτέ ο άνθρωπος δεν πάλευε τόσο πολύ να αλλάξει πραγματικά.

Δυσλειτουργικές συμπεριφορές ονομάζονται οι μορφές συμπεριφοράς, οι οποίες συνήθως προκαλούν προσωπική δυσφορία, ψυχολογική αναπηρία, δυσλειτουργία ή παραβιάζουν τις κοινωνικές νόρμες (Kring, Davison, Neale & Johnson, 2010).

Στο παρόν άρθρο, λοιπόν, γίνεται μια προσπάθεια να κατανοήσει ο αναγνώστης τον ρόλο που διαδραματίζουν τα δευτερογενή οφέλη και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το άτομο, όσον αφορά στους τρόπους με τους οποίους η εκάστοτε δυσλειτουργική συμπεριφορά, εφόσον δημιουργηθεί, διατηρείται και ανθίσταται στην αλλαγή.

Τον Μάρτιο το Believe In You επιστρέφει με 3 πρωτότυπα σεμινάρια. Μπορείτε να τα παρακολουθήσετε σε μοναδική τιμή προσφοράς για να διαπιστώσετε πώς συνδέονται μεταξύ τους, αν και φαινομενικά δεν έχουν σχέση.

Ερευνητές διαπίστωσαν ότι πάνω από 25% των παιδιών που έχουν βιώσει το διαζύγιο των γονιών τους έχουν προσαρμοστεί πολύ καλά. Ο σημαντικότερος λόγος για το ότι αυτά τα παιδιά αντεπεξέρχονται με επιτυχία, ενώ άλλα όχι, είναι ότι τα συγκεκριμένα παιδιά έχουν γονείς που συνεργάζονται ο ένας με τον άλλον ή γονείς που δε συμπαθούν ή δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον, αλλά έχουν τη λογική να προφυλάσσουν τα παιδιά από τους γονικούς καβγάδες.

Είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε στο Psychology, τον Κλινικό Ψυχολόγο και Καθηγητή ψυχολογίας Ηλία Κουρκούτα, με τον οποίο συζητήσαμε για το διαζύγιο, τον καθοριστικό ρόλο του γονεϊκού προτύπου για τις ενήλικες σχέσεις των παιδιών, τον τρόπο ανακοίνωσης ενός διαζυγίου στα παιδιά, τις συγκρουσιακές οικογενειακές σχέσεις και την εμπλοκή των παιδιών σε αυτές καθώς και πολλά άλλα σε μια εξαίσια και αναλυτική συνέντευξη!