Τα τελευταία χρόνια ακούμε συνεχώς για την ανάγκη να γίνουμε «η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας».

Υπάρχουν περίοδοι όπου όλα λειτουργούν εξωτερικά με ακρίβεια. Οι ρυθμοί συνεχίζονται, οι ρόλοι υπηρετούνται, οι σχέσεις διατηρούν μια επιφανειακή ισορροπία.

Η ανάγκη μας για αλλαγή ενεργοποιείται όταν διαπιστώνουμε ότι κάποια πράγματα στον εαυτό μας και στην καθημερινότητά μας δεν πηγαίνουν όπως τα θέλουμε ή μας δημιουργούν δυσάρεστες συνέπειες στην ψυχική ή/ και σωματική μας υγεία και στις σχέσεις μας.

Η PSP είναι μία προσέγγιση για την ενσώματη αυτοσχεδιαστική αλληλεπίδραση. Ο στόχος της είναι να υποστηρίξει την ανάπτυξη της ικανότητας του ατόμου να αντιλαμβάνεται πολυεπίπεδα αυτό που συμβαίνει στη δική του υποκειμενική φυσική και ψυχολογική πραγματικότητα, καθώς συντίθεται στιγμή-στιγμή η ροή της προσωπικής του εμπειρίας (η ικανότητα αυτή λέγεται “επίγνωση”).

Η παροιμία «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει» περιγράφει ακριβώς την ικανότητα της γλώσσας να μη μπορέσει να κατανοηθεί, να μην αποδώσει ορθά, να αλλάζει συνεχώς και να μην ενημερώνει για τις αλλαγές και ως εκ τούτου να πληγώνει, να συνθλίβει, να τσακίζει και εν γένει να προκαλεί αρνητικά συναισθήματα στους δέκτες των μηνυμάτων της. 

Η σιωπή των παιδιών που έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης είναι κάτι σύνηθες. Όταν μαθαίνουμε για μια σεξουαλική κακοποίηση παιδιού, συνήθως είναι χρόνια αργότερα, όταν πια ως ενήλικες θα επισκεφτούν το γραφείο κάποιου ειδικού ψυχικής υγείας. Τι έχουμε μάθει λοιπόν για αυτή τη σιωπή;

Απόσπασμα από τα λόγια της Κ. για το «τι είναι αγάπη»:
«Ήμουν πάντα το παιδί που το θαύμαζε όλη η οικογένεια. Το παιδί που αρίστευε, που δεν έδινε δικαιώματα, δεν αντιμιλούσε και πάντα φρόντιζε να μην δυσαρεστεί τους άλλους.

Η σχέση μεταξύ πολιτιστικών δραστηριοτήτων και ψυχικής ευεξίας έχει αρχίσει να αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, τόσο από την επιστημονική κοινότητα όσο και από την κοινωνία γενικότερα.

Η έννοια της ταχύτητας έχει αναχθεί σε προσόν της προσωπικότητας στη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα. Προσόν που συγκεντρώνει υψηλή βαθμολογία από τους απανταχού «ειδικούς» και «σοφούς» του κόσμου μας. Οποιοσδήποτε άλλος ρυθμός εκτός από το «τάχιστα» λογίζεται από ιδιαιτερότητα εως πρόβλημα. Αυτή η αντίληψη έχει απλωθεί σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής και προσωπικής ζωής.

Πόσο απλό αλλά και πόσο σύνθετο ταυτόχρονα είναι για κάποιον να είναι ο εαυτός του και να μπορεί να ζεί ανά πάσα στιγμή αυτό που επιθυμεί. Ο Jacques Lacan με το δικό του ανατρεπτικό λόγο μας έχει τονίσει ότι από την αρχή της ζωής μας αναγκαζόμαστε να αλλοτριωθούμε βάσει της επιθυμίας του άλλου.

Η χοροθεραπεία ή χοροκινητική θεραπεία αποτελεί θεωρία κ μεθοδολογία που χρησιμοποιεί την θεραπευτική διαδικασία (π.χ. σχέση, συναισθηματική ανάπτυξη, συμβολική εμφάνιση εσωτερικών συγκρούσεων), την εξελικτική κίνηση και την κινητική έκφραση.

Η θέση του χιούμορ στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα και λεπτά ζητήματα της κλινικής θεωρίας.

Μία από τις θεμελιώδεις προκλήσεις στην εκπαίδευση των νέων ψυχοθεραπευτών είναι η ανάπτυξη ενός δομημένου κλινικού συλλογισμού: η ικανότητα, δηλαδή, να μην αρκούνται στην απλή καταγραφή των συμπτωμάτων, αλλά να κατανοούν τη λειτουργική και αναπτυξιακή τους σημασία εντός του ευρύτερου ψυχικού κόσμου του θεραπευόμενου.

Η σύγχρονη εποχή χαρακτηρίζεται αλλιώς και ως εποχή του «στιγμιαίου», έχοντας υιοθετήσει την κουλτούρα της αμεσότητας, της γρήγορης επιβράβευσης, της συνεχούς συνδεσιμότητας και της υπερπληροφόρησης.

Τα ζητήματα που προβληματίζουν περισσότερο τους ανθρώπους που αναζητούν ψυχοθεραπευτική υποστήριξη αφορούν -ασυνείδητα στα αρχικά στάδια της θεραπείας- τη διαδικασία ψυχικής ωρίμανσης, δηλαδή την προσωπική εξέλιξη και ωριμότητα του ατόμου, καθώς και τη λειτουργική του συμβίωση στο γάμο, την οικογένεια και τις άλλες του σχέσεις.

Αρκετοί θεραπευόμενοι με ρωτούν τί είναι η ψυχοθεραπεία και πως μπορούν να βοηθηθούν. Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η λέξη σχέση. Η  σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στον θεραπευόμενο και τον θεραπευτή.

Η ψυχοθεραπευτική προσέγγιση των δυσκολιών που παρουσιάζουν τα άτομα με αυτισμό εντάσσεται στη συνολική και σφαιρική διαχείριση των δυσκολιών αυτών, ιδιαίτερα σε άτομα με αυτισμό χαμηλού και μέσου επιπέδου αναγκών.

Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις σχετικά με την ίδρυση νέων τμημάτων Ψυχολογίας, πληθαίνουν οι προβληματισμοί της πανεπιστημιακής κοινότητας για το μέλλον της ψυχολογίας στην Ελλάδα.

Ο Στέλιος Στυλιανίδης, Καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής Παντείου Πανεπιστημίου, ψυχαναλυτής, ομαδικός αναλυτής και η Ιωάννα Κουστένη Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια, Διδάκτωρ Κλινικής Ψυχολογίας, Επιστ. Συνεργάτης Τμήματος Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου & Ελλ. Ανοικτού Πανεπιστημίου, έγραψαν στην AthensVoice για την ψυχοθεραπεία στην Ελλάδα σήμερα.

Στην σημερινή εποχή η Ψυχοθεραπεία δεν αποτελεί προνόμιο λίγων ανθρώπων. Ο σημαντικός αριθμός καταρτισμένων Ψυχοθεραπευτών σε συνδυασμό με τα αυξημένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι καθημερινά και η πληθώρα ψυχοθεραπευτικών προσεγγίσεων που υπάρχουν για να βοηθήσουν τους συμβουλευόμενους έχει οδηγήσει μια σημαντική μερίδα ανθρώπων να οδηγούνται στην πολυθρόνα του Ψυχολόγου.

Στις ιδιαίτερες συνθήκες και περιστάσεις, οι οποίες για λόγους υγείας και προστασίας επιτάσσουν κοινωνική «απόσταση» καλούμαστε να προσαρμοστούμε, επαναπροσδιορίζοντας αρκετές πτυχές της καθημερινότητάς μας. Η ψυχοθεραπεία βασίζεται στην δια ζώσης επικοινωνία και στην εδώ και τώρα παρέμβαση.