Στη ζωή του καθενός – σε κάθε μορφή ζωής – συμβαίνουν απροσδόκητα γεγονότα ή δυσάρεστες αλλαγές στις οποίες έχουμε λίγο ή και καθόλου έλεγχο. Καμία ''ποσότητα'' θεωρίας, θεραπείας, σοφίας, κατανόησης, ασφάλειας, οικογένειας, προσδοκίας, σχεδιασμού, στρατηγικής, φήμης, ομορφιάς, διανόησης, χρημάτων, θετικών σκέψεων, προσωπικότητας, ταλέντου, αφοσίωσης, σκληρής δουλειάς ή καλής τύχης μπορεί να μας εμβολιάσει ή να μας απαλλάξει πλήρως εμάς –ή αυτούς που αγαπάμε – από ατυχίες ή από τις αντιξοότητες της ατυχίας.

Ενσυνειδητότητα: «η επίγνωση που προκύπτει από την εκούσια προσοχή στην παρούσα στιγμή, χωρίς επίκριση» (J.Kabat-Zinn, 2003).

Δύο βιωματικές δράσεις που φέρνουν σε επαφή τη θεραπευτική προσέγγιση Gestalt της Ελλάδας και της Ιαπωνίας, θα πραγματοποιηθούν τον Μάιο του 2026 στην Αθήνα.

Τα αγχώδη και καταθλιπτικά συμπτώματα έχουν αυξηθεί κατά 25% παγκοσμίως...

Οι καλεσμένοι μας, απαντούν πολύ συνοπτικά -αν όχι μονολεκτικά- σε 30+ ερωτήσεις της ομάδας μας. Πρόκειται για προσωπικές αποκαλύψεις ή ακόμη για απαντήσεις σε μια ευρεία θεματολογία σχετικά με την ψυχική υγεία, την ψυχοθεραπεία και την αυτοβελτίωση.

Όλοι μας γνωρίζουμε ανθρώπους από το κοντινό μας, οικογενειακό και φιλικό, περιβάλλον οι οποίοι νοσούν από κάποιο χρόνιο νόσημα, όπως ο καρκίνος.
Το ερώτημα είναι αν μπορεί και κατά πόσο στις περισσότερες των περιπτώσεων αυτών, το οικογενειακό περιβάλλον, να παίξει έναν ιδιαίτερα ενεργό ρόλο και πως πρέπει να συμπεριφερθεί προς τον ασθενή.

Στο δωμάτιο αποκαλύψεων είχαμε σήμερα την Άννα Καρακερέζη, ψυχολόγο, συστημική ψυχοθεραπεύτρια, η οποία απάντησε στα ερωτήματα μας.

Το να ασκείς το επάγγελμα του ψυχοθεραπευτή σίγουρα δεν είναι μια εύκολη επαγγελματική επιλογή. Όπως όλα τα επαγγέλματα έχει τις δυσκολίες, τις προκλήσεις αλλά και τις ανταμοιβές του. Για αυτές τις ανταμοιβές θα ήθελα να προσπαθήσω να μιλήσω σε αυτό το άρθρο. Χρησιμοποιώ στο λόγο μου το α' πληθυντικό, χωρίς να έχω ξεκάθαρη εικόνα για το πόσους συναδέλφους μπορεί να αντιπροσωπεύουν οι απόψεις μου, πιστεύοντας ωστόσο ότι αρκετοί θεραπευτές θα ταυτίζονται με αυτές.

Η παύση δεν έχει θέση στον κυρίαρχο ρυθμό της εποχής. Ζούμε σε ένα πλαίσιο που ενθαρρύνει την κίνηση, την πρόοδο, την αδιάκοπη ανταπόκριση. Η ακινησία παρερμηνεύεται ως αδυναμία, η σιωπή ως έλλειψη, η καθυστέρηση ως απειλή.

Κάνοντας μία σύντομη αναδρομή στο μακρινό παρελθόν, και στον αρχαίο κόσμο, παρατηρούμε ότι ανέκαθεν οι άνθρωποι έβρισκαν τρόπους να εκφράζουν αυτό που νιώθουν και να το μοιράζονται με άλλους. Οι πρωτόγονοι άνθρωποι για παράδειγμα, είχαν κάποια τελετουργικά μέσα από τα οποία ανακούφιζαν τους φόβους τους, παρουσίαζαν τις επιθυμίες τους, τις χαρές τους και τις αλλαγές της ζωής τους.

Κατάθλιψη. Ένα θέμα χιλιοειπωμένο και χιλιοδιαβασμένο που όμως δεν παύει να απασχολεί όλο και μεγαλύτερη μερίδα ανθρώπων. Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε άτομα που πάσχουν από κατάθλιψη, έχουμε άτομα στην οικογένειά μας και στον οικογενειακό μας περίγυρο διαγνωσμένα με κατάθλιψη ή έχουμε περάσει και εμείς οι ίδιοι ή βιώνουμε ακόμα την κατάθλιψη.

Σκοπός. Το κείμενο είναι η απάντηση ενός νοσοκομειακού ψυχολόγου στον νόμο για το ΝΠΔΔ «Πανελλήνιος Σύλλογος Ψυχολόγων», που ψηφίζεται στη Βουλή στις 29.10.2026. Εξετάζει τι κάνουν στην πράξη οι ψυχολόγοι των δημόσιων δομών υγείας και πώς ορίζουν το επάγγελμα οι ευρωπαϊκές χώρες. Με αυτά τα δύο σημεία αναφοράς αξιολογεί τον νόμο και ελέγχει δέκα ισχυρισμούς της δημόσιας συζήτησης.

"Πρέπει να μπορείς να διαχειριστείς την αποτυχία. Τελειώνει η καριέρα μας και εμείς συνεχίζουμε να ζούμε πλούσια, ενώ το εισόδημα έχει τελειώσει. Και κινδυνεύουμε να χάσουμε την περιουσία μας. Παίρνουμε κιλά, συμβαίνουν διάφορα. Τώρα υπάρχει γνώση. Δεν υπάρχουν ταμπού πλέον. Είναι συχνό το φαινόμενο της κατάθλιψης όταν τελειώνεις την καριέρα σου."

Η σχιζοφρένεια και τα παραληρητικά συμπτώματα είναι από τις πλέον συνηθισμένες κλινικές εικόνες στο σύνολο των ψυχιατρικών ασθενών. Παρότι σαν ασθένεια είναι παρεξηγημένη και προκαλεί φόβο στο άκουσμα της, η σχιζοφρένεια είναι από τις πιο συχνές και ευρέως διαδεδομένες παθήσεις και εφόσον αντιμετωπιστεί εγκαίρως και αποτελεσματικά έχει θα λέγαμε μια καλή πρόγνωση για το μέλλον και τη ζωή του ασθενούς και της οικογένειας του.

Η ψυχοθεραπεία είναι μία πρακτική η οποία βασίζεται στη συνεργασία και στη «συμμαχία» μεταξύ ενός θεραπευτή και ενός θεραπευόμενου-πελάτη, προκειμένου να συζητηθούν και να βελτιωθούν σοβαρά θέματα της καθημερινότητας, της προσωπικότητας και της κοινωνικότητας ενός ατόμου.

Κάποτε, όταν η ζωή ήταν πιο άγρια, πιο απειλητική, πιο ασταθής, μάθαμε να κατασκευάζουμε βάρκες. Όχι ξύλινες, αλλά συναισθηματικές. Άλλος έφτιαξε μια βάρκα από άγχος, άλλος από επαγρύπνηση, άλλος από έλεγχο, άλλος από υπερπροστασία.

Τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί δραματικά η κατανάλωση αγχολυτικών/ηρεμιστικών χαπιών, πλήττοντας ακόμη και τις νέες ηλικίες. Το ζάναξ είναι ένα από τα πλέον διαδεδομένα και περισσότερο καταναλώσιμα φάρμακα.

Στην παρουσίαση που ετοίμασα για την φετινή παγκόσμια συνάντηση μελέτης γύρω απο το ζήτημα της ενσυναίσθησης, θα επιχειρήσω μέσα σε λίγο χρόνο να σας κάνω να γευτείτε λίγο απο την μαγεία που έχει η γέννηση της ενσυναίσθησης μέσα απο τη συνειδητοποιηση του σώματος μας. Δουλεύοντας αρκετά χρόνια με τους ανθρώπους θεραπευτικά και εκπαιδευτικά μέσα απο τη σωματική θεραπεία που χρησιμοποιώ, μελέτησα πως η γέννηση και η ανάπτυξη της σχέσης με το ίδιο το σώμα σε υπαρξιακό επίπεδο, αγγίζει την περιοχή της ενσυναίσθησης.

Οι ρίζες της συμβουλευτικής και της ψυχοθεραπείας βρίσκονται στις αρχές του 18ου αιώνα. H διαχείριση των προβλημάτων μέχρι αυτή την περίοδο αυτή γίνεται μέσω μιας θρησκευτικής οπτικής.

Σύμφωνα με τη βασική γνωσιακή αρχή, στις αγχώδεις διαταραχές δεν είναι τα ερεθίσματα (η απειλή) άμεσα υπεύθυνα για την εκδήλωση της διαταραχής (απάντηση), αλλά ο τρόπος με τον οποίο το γνωσιακό όργανο επεξεργάζεται αυτά τα ερεθίσματα.