Η απόρριψη είναι μια βαθιά οδυνηρή πληγή που επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας, αλλά και τον κόσμο γύρω μας. Αποτελεί μια τραυματική εμπειρία, η οποία διασχίζει τον χρόνο, διάφορους πολιτισμούς και γενιές και παρατηρείται από την αρχαιότητα έως και σήμερα και αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ανθρώπινη ψυχή.

Κάποια απογεύματα, η γλώσσα επιστρέφει σαν ανάμνηση. Όχι σαν λέξεις, αλλά σαν ρυθμός, σαν ηχόχρωμα, σαν μια ενσώματη αίσθηση οικειότητας. Εκεί όπου ο λαιμός χαλαρώνει και οι συλλαβές κυλούν χωρίς προσπάθεια, εκεί όπου η ψυχή δεν χρειάζεται να μεταφράζει τον εαυτό της για να γίνει αποδεκτή.

Ίσως η βαθύτερη δύναμη μιας οικογένειας να μην αποκαλύπτεται στις εύκολες περιόδους της ζωής, αλλά στον τρόπο με τον οποίο τα μέλη της παραμένουν συνδεδεμένα όταν έρχονται αντιμέτωπα με τη δυσκολία.

Το καλοκαίρι, με τις ανάσες ξεκούρασης, τις μέρες που κυλούν πιο αργά και τις νύχτες που μοιάζουν πιο ανάλαφρες από ανησυχίες και σκέψεις για την επόμενη μέρα, φέρνει μια πολύτιμη παύση στη ζωή μας.

Ο άνθρωπος εκ φύσεως δημιουργεί, διατηρεί, επηρεάζει και επηρεάζεται από τις σχέσεις. Βασική ανάγκη του αποτελεί η ανάγκη του ανήκειν, πρόκειται για την ανάγκη του να δημιουργεί δεσμούς, να συνδέεται, να αλληλεπιδρά και να συσχετίζεται με άλλους ανθρώπους.

Η μοναξιά δεν αναγγέλλεται. Δεν φοράει ημερολόγιο, δεν ζητά την άδεια της ηλικίας, δεν κοιτάζει αν ο ήλιος λάμπει ή αν πέφτει βροχή. Έρχεται όταν το μέσα μας πάψει να συνομιλεί με το έξω. Μπορεί να βρεθεί στα νιάτα και στα γηρατειά, στην ευτυχία και στη θλίψη, στην πολυκοσμία και στην απομόνωση. Δεν έχει εποχή – έχει πρόσωπο. Το δικό μας.

Η τιμωρητική σιωπή δεν είναι το ίδιο με την υγιή αποστασιοποίηση. Πρόκειται για μια συμπεριφορά όπου το άτομο αρνείται να μιλήσει, να αναγνωρίσει την παρουσία του άλλου ή ακόμη και να διατηρήσει βλεμματική επαφή, χρησιμοποιώντας τη σιωπή ως μέσο αποστασιοποίησης, πίεσης ή τιμωρίας.

Στη σύγχρονη εποχή της αλματώδους εξέλιξης της ιατρικής επιστήμης, μέσα από καινοτόμες μεθόδους, όπως είναι η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στις διαδικασίες διάγνωσης και παρέμβασης, αδιαμφισβήτητα θέτει νέα θεμέλια στις θεραπευτικές προσεγγίσεις.

Το ξέρω από προσωπική πείρα. Αυτό που νιώθεις, φίλε αναγνώστη, δεν είναι λάθος, είναι η κραυγή μιας ψυχής που πνίγεται στο «τώρα».

Ο άνθρωπος που πλησιάζει… αλλά εξαφανίζεται. Τρεις διαφορετικές ματιές της ανθρώπινης ψυχής κάθονταν απέναντι στον ίδιο πυρήνα αγωνίας: την επιθυμία να αγαπηθεί κανείς αληθινά και, ταυτόχρονα, τον τρόμο να φανεί όπως είναι.

Η αθέατη πλευρά της μετανάστευσης και η ζωή ανάμεσα σε δύο χώρες

Η ενσυναίσθηση, είναι μία από τις πιο βαθιές ανθρώπινες ικανότητες. Είναι η δυνατότητα να συντονιστούμε με τον συναισθηματικό κόσμο του άλλου, να αναγνωρίσουμε την εμπειρία του και να ανταποκριθούμε με κατανόηση, χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας.

Η ψυχική ασυνδεσία δεν είναι η απουσία επαφής. Είναι η απουσία αληθινής συνάντησης. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα περιγράφουν μια παράξενη μορφή μοναξιάς.

Η συναισθηματική μη διαθεσιμότητα εμποδίζει την οικειότητα, το μοίρασμα, την υγιή ανάπτυξη των διαπροσωπικών σχέσεων. Πάνω από όλα είναι μία αρνητική και μοναχική κατάσταση ψυχική για το ίδιο το άτομο και έπειτα για τους γύρω ανθρώπους που αλληλεπιδρούν μαζί του. 

Τις τελευταίες δεκαετίες, η συναισθηματική νοημοσύνη έχει αναδειχθεί ως ένας τομέας επιστημονικής έρευνας και ως ένας κρίσιμος παράγοντας ψυχικής ευημερίας, διαπροσωπικής και επαγγελματικής επιτυχίας, και κοινωνικής λειτουργικότητας.

Η μοναξιά, είναι μία εμπειρία, που όλοι την έχουμε ζήσει σε διάφορους τομείς ή φάσεις της ζωής μας, και για κάποιους μοιάζει ανυπόφορη και λίγο τρομακτική. Το να μείνουμε μόνοι, δημιουργεί συναισθήματα άγχους, απογοήτευσης, ακόμα και πανικού, αφού η ανάγκη για σύνδεση ματαιώνεται και η αίσθηση του ότι αυτό θα είναι κάτι μόνιμο επικρατεί.

Ξάπλωσα στην αγαπημένη μου γωνία στον καναπέ κρατώντας το βιβλίο μου. Ο Harry, ένα ημίαιμο κούτσχαρ, που βρήκαμε αδέσποτο πριν από 7 χρόνια, ήρθε δίπλα μου και με κοίταξε με το γεμάτο αγάπη βλέμμα του, περιμένοντας την έγκριση.

Όρια. Μια μικρή λέξη που κουβαλά μέσα της κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτήν. Συχνά παρεξηγημένη ως απόσταση ή ψυχρότητα, όμως στην ουσία της είναι βαθιά πράξη σύνδεσης. 

Οι ανθρώπινες σχέσεις αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες ψυχικής υγείας και ευημερίας. Η ανάγκη για αγάπη, αποδοχή και συναισθηματική εγγύτητα είναι εγγενής στην ανθρώπινη φύση και συνοδεύει τον άνθρωπο από τη γέννησή του μέχρι το τέλος της ζωής του.

Υπάρχουν στιγμές, που μια απλή μυρωδιά ή μια γεύση, μας μεταφέρει αιφνίδια στο παρελθόν. Ένα άρωμα, ένα φαγητό ή η αίσθηση του αέρα, μπορεί να ξυπνήσει αναμνήσεις που είχαμε ξεχάσει, γεμάτες ζωντάνια και συναίσθημα.