Στις μέρες μας, ακούμε συχνά, την εξής φράση: «δεν έχω ανάγκη να επισκεφθώ ψυχολόγο, εγώ τα λέω στους φίλους μου» ή «η παρέα μου, είναι ο καλύτερος ψυχολόγος». Είναι μια αντίληψη, η οποία εκφράζεται με περίσσεια ευκολία που την κάνει να φαίνεται λογική, στην αρχή τουλάχιστον, ενώ δεν είναι καθόλου.

Σχέση: Ο τρόπος με τον οποίο δύο στοιχεία συνδέονται μεταξύ τους. Οι δεσμοί μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων ή κοινωνικών ομάδων. Ο ερωτικός δεσμός, το ειδύλλιο. Η επαφή, η επικοινωνία.

Η αλήθεια είναι ότι όταν δύο άνθρωποι ξεκινούν μία σχέση, ο καθένας έχει ήδη συγκεκριμένες προσδοκίες από τον άλλον.

Κάποιες φορές βιώνουμε τον Άλλον (έναν οποιονδήποτε «έτερο» που συναντούμε και αλληλεπιδρούμε) ως προδότη. Πάντοτε μας ξεφεύγει, έρχεται και φεύγει, απαιτεί να εισπράξει από εμάς την εκπλήρωση των επιθυμιών του ή αρνείται να εκπληρώσει τις δικές μας, χωρίς να κατανοούμε ακριβώς (ή και καθόλου) γιατί ή πώς τα κάνει όλα αυτά, γιατί αυθαίρετα μας εγκαταλείπει ή μας δωρίζει την παρουσία του.

Όλοι μέσα μας έχουμε μια πυξίδα. Γεννιόμαστε με αυτήν. Είναι μια πυξίδα που δείχνει έναν δρόμο. Αυτόν της ζωής. Λέει ζήσε. Καμιά πυξίδα δεν είναι από κατασκευής της χαλασμένη. Όλες τους δουλεύουν σωστά απ’ τη στιγμή που έρχεται κάποιος στη ζωή.

Πώς ξέρω αν μια σκέψη είναι σωστή ή βλακεία; Να την κρατήσω ή να την απορρίψω; Τελικά απάντηση δεν έχω. Μετέωρη νιώθω.

Όσοι έχουν γενικευμένη αγχώδη διαταραχή (ΓΑΔ) βομβαρδίζονται συνεχώς από ένα σύνολο αρνητικών σκέψεων και εικόνων που επιτείνουν και σταδιακά κορυφώνουν το άγχος τους.

Με τίποτα και κανέναν να τους κατακρίνει, υποθέτουμε ότι είναι οι τέλειοι γονείς. Καθώς ο κόσμος μας διευρύνεται πέρα από το σπίτι μας, αναπτύσσουμε την ανάγκη να διατηρήσουμε αυτή την εικόνα της τελειότητας ως μια άμυνα ενάντια στα μεγάλα άγνωστα που συναντάμε. Εφόσον πιστεύουμε ότι οι γονείς μας είναι τέλειοι, αισθανόμαστε προστατευμένοι. - Susan Forward, Toxic Parents

Πολύ συχνά ακούμε ανθρώπους να αναρωτιούνται για ποιο λόγο να μπουν σε μία ψυχοθεραπευτική διαδικασία και να μιλήσουν με κάποιον «ξένο» αφού, όπως λένε οι ίδιοι, έχουν φίλους που τους αγαπούν και θα τους ακούσουν με προσοχή. Και ναι, μέχρι ένα σημείο ίσως η σκέψη του μοιράσματος ενός προβλήματος με έναν αγαπημένο άνθρωπο να είναι πιο ασφαλής από την αναζήτηση ενός θεραπευτή. Είναι όμως το ίδιο;

Διανύουμε τις πρώτες εβδομάδες του 2019 και όπως κάθε νέο ξεκίνημα έτσι κι η έναρξη του καινούριου έτους συχνά αποτελεί έναυσμα για νέους στόχους, μια ευκαιρία για νέα αρχή. Συνήθως όμως αυτή η φαινομενικά θετική σκέψη ενέχει μια μεγάλη παγίδα. Η παγίδα αυτή έγκειται στην υπερβολή που μπορεί να μας διακατέχει σε σχέση με τα πράγματα που θέλουμε να αλλάξουμε και να κατακτήσουμε.

Στα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα παρατηρήθηκε μια παγκόσμια επιδημία κακής ψυχικής υγείας και σχετικών ασθενειών. Παρά το γεγονός όμως ότι η κατάθλιψη είναι η διαταραχή που τείνει, από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, να συσχετίζεται περισσότερο με τα προβλήματα ψυχικής υγείας, δεν είναι το πρώτο πρόβλημα ψυχικής υγείας που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι.

Ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου είναι ένα πολύ οδυνηρό γεγονός στη ζωή των παιδιών.
Το πένθος αφορά μόνο τον θάνατο;
Όχι αφορά όλες τις απώλειες και τους αποχωρισμούς από σημαντικά πρόσωπα και καταστάσεις όπως ένα δύσκολο διαζύγιο.

Οι εμπειρίες που έχουμε ως παιδιά και ως έφηβοι μπορεί να παίξουν καθοριστικό ρόλο στο να διαστρεβλώσουν την εικόνα που έχουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό.

Η αυτοεκτίμηση προκύπτει σταδιακά μέσα από τα βιώματα και τις εμπειρίες που αποκτούμε και μέσα από τη σχέση μας με τους ‘’σημαντικούς άλλους’’ για εμάς που πιθανόν είναι η μητέρα μας, ο πατέρας μας, τα αδέλφια μας, ίσως και κάποιοι φίλοι μας και συνομήλικοι μας.

Οι ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

Εγγραφή στο Newsletter

Ενημερωθείτε για τα άρθρα της εβδομάδας, για σεμινάρια και άλλες δράσεις που αφορούν αποκλειστικά την Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία.

Ενδιαφέροντα