Η Β. είναι 30 ετών και σε μία από τις συνεδρίες μας μου εξομολογήθηκε μια ιδιαίτερα δύσκολη εμπειρία από τον εργασιακό της χώρο. Εργαζόταν για 5 χρόνια σε μεγάλη εταιρεία, σε θέση διοικητικής υποστήριξης, μέχρι τη στιγμή που άλλαξε η διοίκηση του τμήματος όπου ανήκε. Από τότε, όπως περιέγραψε, η καθημερινότητά της άρχισε σταδιακά να γίνεται όλο και πιο πιεστική.

«Ο Μ. είναι 24 ετών, ζει με τους γονείς του, ολοκληρώνει τις σπουδές του και προσπαθεί να βρει τον δρόμο του στην αγορά εργασίας. Σε πολλούς φαίνεται ότι αργεί να ενηλικιωθεί. Όμως, συνομιλώντας μαζί του, γίνεται αμέσως ξεκάθαρο ότι δεν είναι τεμπέλης.

Όταν ένας γονέας έρχεται αντιμέτωπος με μια διάγνωση για το παιδί του, για παράδειγμα Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος, ΔΕΠ-Υ, νοητική αναπηρία ή μαθησιακές δυσκολίες, ο χρόνος μοιάζει να «παγώνει». Συχνά η ζωή χωρίζεται σε «πριν» και «μετά».