Είναι ίσως η πιο συνηθισμένη ερώτηση της καθημερινότητάς μας. «Πώς είσαι;» Την ακούμε δεκάδες φορές μέσα στη μέρα και σχεδόν πάντα απαντάμε μηχανικά: «Καλά.» «Μια χαρά.»
«Δεν παραπονιέμαι.» Ή ίσως αφήνουμε έναν μικρό αναστεναγμό που υπονοεί όσα δεν λέγονται. Όμως όσο περισσότερο σκέφτομαι αυτή την ερώτηση, τόσο πιο περίπλοκη μου φαίνεται.

Τα παιδιά αρχίζουν να αναπτύσσουν την προσωπικότητά τους μόλις «δουν το φώς της ημέρας». Γονείς με περισσότερα από ένα παιδιά, γνωρίζουν ότι αυτό που λειτούργησε στο πρώτο παιδί ενδέχεται να μην λειτουργήσει καθόλου στο δεύτερο και σε κάθε επόμενο παιδί, υποδηλώνοντας ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι ακριβώς ίδιος με κάποιον άλλο.

Η αναζήτηση της αληθινής ευτυχίας σε ένα μεταβαλλόμενο κόσμο είναι πολύπλοκη. Η επιθυμία για ευημερία συχνά φέρνει αντιφατικά αποτελέσματα, καθώς η εστίαση σε ιδανικές καταστάσεις μπορεί να απομακρύνει από την πραγματική ουσία του ανθρώπου.

«Είσαι ο μέσος όρος των πέντε ατόμων με τα οποία περνάς τον περισσότερο χρόνο.» Αυτή η φράση ανήκει στον Jim Rohn, έναν απο τους κορυφαίους Αμερικανούς συγγραφείς βιβλίων προσωπικής ανάπτυξης.

Γεννιόμαστε μέσα σε μια σχέση. Ακόμη και κατά την εμβρυϊκή ζωή, αρχίζουμε να δημιουργούμε δεσμό με το πρόσωπο που μας κυοφορεί. Ακούμε τον χτύπο της καρδιάς του, τρεφόμαστε μέσω του ομφάλιου λώρου, αναγνωρίζουμε τη φωνή του. Το σώμα μας μαθαίνει από νωρίς τι σημαίνει ασφάλεια και σύνδεση.