Ζούμε σε μια εποχή που όλοι… προσέχουν (και όλοι προσβάλλονται). Οι δυτικές κοινωνίες του 2026 μοιάζουν ολοένα και περισσότερο να χωρίζονται σε δύο διακριτές κατηγορίες ανθρώπων, εκείνους που κινούνται με τον διαρκή φόβο μήπως προσβάλουν κάποιον και εκείνους που βρίσκονται σε συνεχή ετοιμότητα να προσβληθούν.

Η κλινική διαχείριση περιστατικών όπου ένα παιδί ή ένας έφηβος εγκλωβίζεται σε μια ακραία γονική σύγκρουση —και ειδικότερα στο φαινόμενο της γονικής αποξένωσης— συνιστά μία από τις πιο απαιτητικές προκλήσεις για κάθε ψυχοθεραπευτή.

Τα Γονίδια δεν Καταργούν το Ρόλο του Γονέα. Μου φαίνεται πως μέρα με τη μέρα ακούμε ότι ολοένα και περισσότερες πτυχές της ανθρώπινης φύσης συνδέονται με τα γονίδια.

Η ψυχολογική πίεση των εξετάσεων, ο φόβος της αποτυχίας και η ανάγκη αποδοχής στην εφηβεία. Φτάνοντας στο τέλος της σχολικής περιόδου, πλησιάζουν για τους μαθητές και οι εξετάσεις, είτε οι ενδοσχολικές, είτε οι Πανελλαδικές.

Ίσως η βαθύτερη δύναμη μιας οικογένειας να μην αποκαλύπτεται στις εύκολες περιόδους της ζωής, αλλά στον τρόπο με τον οποίο τα μέλη της παραμένουν συνδεδεμένα όταν έρχονται αντιμέτωπα με τη δυσκολία.