Το όριο δεν είναι τιμωρία ούτε απειλή. Δεν είναι πράξη ελέγχου, δεν είναι αντίδραση. Δεν είναι «θα δεις τι θα πάθεις». Το όριο είναι ένα «όχι» που προστατεύει. Που οργανώνει την εμπειρία του παιδιού. Που βάζει πλαίσιο για να μπορέσει να νιώσει ασφαλές.

«Αφού μελετά, γιατί δεν αποδίδει;» Είναι μια ερώτηση που απασχολεί συχνά γονείς και εκπαιδευτικούς. Υπάρχουν μαθητές που αφιερώνουν χρόνο στη μελέτη, γνωρίζουν την ύλη, κι όμως στις εξετάσεις μπλοκάρουν, εγκαταλείπουν γρήγορα ή αποδίδουν χαμηλότερα από τις πραγματικές τους δυνατότητες.

Οι δύσκολες στιγμές στην ψυχοθεραπεία δεν σημαίνουν αποτυχία. Συχνά είναι το σημείο όπου χρειάζεται περισσότερη επίγνωση, παρουσία και θεραπευτική επάρκεια.

«Ο Μ. είναι 24 ετών, ζει με τους γονείς του, ολοκληρώνει τις σπουδές του και προσπαθεί να βρει τον δρόμο του στην αγορά εργασίας. Σε πολλούς φαίνεται ότι αργεί να ενηλικιωθεί. Όμως, συνομιλώντας μαζί του, γίνεται αμέσως ξεκάθαρο ότι δεν είναι τεμπέλης.

Η εποπτεία αποτελεί έναν από τους κεντρικούς πυλώνες στην εξέλιξη κάθε νέου ψυχοθεραπευτή. Στα πρώτα βήματα της επαγγελματικής πορείας, η θεωρία συχνά δεν αρκεί για να διαχειριστεί κανείς την ένταση της κλινικής πράξης και οι νέοι θεραπευτές έρχονται αντιμέτωποι με πρωτόγνωρα συναισθήματα, το άγχος του λάθους και τον φόβο της έκθεσης.