«Πέθανε από καημό.» Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή τη φράση; Στα χωριά, στις γειτονιές, στα οικογενειακά τραπέζια, στα μνημόσυνα. Για μια μάνα που έχασε το παιδί της. Για έναν σύζυγο που έμεινε μόνος μετά από πενήντα χρόνια κοινής ζωής.

Στο περιβάλλον της ύστερης νεωτερικότητας, η ανθρώπινη ύπαρξη έχει επεκτείνει τις λειτουργίες, τις σχέσεις και την ταυτότητά της εντός του ψηφιακού οικοσυστήματος. Η τεχνολογική αυτή επανάσταση, αν και προσέφερε πρωτοφανείς δυνατότητες διασύνδεσης, αναδιαμόρφωσε ριζικά και τη γεωγραφία της κακοποίησης.

Οι ενοχές αποτελούν ένα από τα πιο οικεία αλλά και πιο επώδυνα ανθρώπινα συναισθήματα. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή νιώθουν ότι έκαναν κάτι λάθος, ότι πλήγωσαν κάποιον, ότι δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες των άλλων ή ότι δεν στάθηκαν «αρκετά καλοί» σε έναν ρόλο: ως γονείς, σύντροφοι, φίλοι, επαγγελματίες ή παιδιά.

Η συννοσηρότητα της Ειδικής Μαθησιακής Διαταραχής με Δυσκολία στην Ανάγνωση (Δυσλεξία) και της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής/Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) αποτελεί ένα από τα συχνότερα νευροαναπτυξιακά φαινόμενα της παιδικής και εφηβικής ηλικίας.

Έχετε κοιτάξει ποτέ τα παιδιά σας και σκεφτεί: «Δεν έχω ιδέα τι κάνω». Ή έχετε αμφιβάλλει ποτέ για τις ικανότητές σας ως γονείς, φοβούμενοι ότι ανά πάσα στιγμή οι γύρω σας θα καταλάβουν πως δεν τα καταφέρνετε με την ανατροφή των παιδιών; Αν ναι, πιθανότατα πάσχετε από το λεγόμενο Σύνδρομο του Απατεώνα που βιώνουν πολλοί γονείς.