Ετοιμάζεσαι να βγεις από το σπίτι. Βάζεις παπούτσια. Ψάχνεις τα κλειδιά σου. Φεύγεις. Περπατάς το δρόμο, φτάνεις στο αμάξι, ξεκινάς για τη δουλειά. Και τότε εμφανίζεται πάλι εκείνη. «Κλείδωσα τη πόρτα;» «Έβγαλα το σίδερο από τη πρίζα;» «Μήπως να γυρίσω να ελέγξω;» «Και αν δεν έσβησα το σίδερο;» Και όσο απομακρύνεσαι, τόσο η αμφιβολία μεγαλώνει, και άλλο τόσο το άγχος κλιμακώνεται.

Σας ευχαριστούμε θερμά για το μεγάλο ενδιαφέρον, την εμπιστοσύνη και την ανταπόκριση στα σεμινάρια του Μαΐου που διοργανώθηκαν από το Gestalt Synthesis.

Η τεχνητή νοημοσύνη μπήκε κάπως απότομα στη ζωή μας. Μέσα σε λίγο χρόνο πέρασε από τις ειδήσεις και τις τεχνολογικές συζητήσεις στην καθημερινή αγωνία πολλών ανθρώπων. Και δεν συζητιέται πλέον μόνο ως εργαλείο, αλλά ως κάτι που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που δουλεύουμε, μαθαίνουμε, οργανώνουμε τη ζωή μας και, τελικά, αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας στον κόσμο. 

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζουν ακριβώς τη ζωή τους. Την έχουν βάλει σε αναμονή. Δεν θα το πουν. Δεν θα πει κάποιος απλά: «Περιμένω να πεθάνει η μητέρα μου για να ησυχάσω». Ή: «Όταν φύγει ο πατέρας μου, τότε θα μπορέσω να ζήσω». Ακούγεται σκληρό και άδικο. Σχεδόν απάνθρωπο. Και όμως, πίσω από πολλές “αθώες” φράσεις, μπορεί να υπάρχει ακριβώς αυτό.

Ο χρόνος που αντί να μετριέται σε μήνες, μετριέται σε βάρδιες.
Υπάρχουν επαγγέλματα που κουράζουν το σώμα και το πνεύμα και υπάρχουν επαγγέλματα που, σιωπηλά και αργά, αλλάζουν κάτι βαθύτερο: τον τρόπο που ένας άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον χρόνο.