Η ευτυχία είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μας. Μελετάται εδώ και χιλιάδες χρόνια, μέχρι και σήμερα, από επιστήμονες και φιλοσόφους. Έχει πολλές ερμηνείες και μπορεί να σημαίνει διαφορετικά πράγματα για τον καθένα μας.

Κάθε φορά που κλείνει η πόρτα του θεραπευτικού δωματίου και κάθομαι στην καρέκλα μου, η ίδια σιωπηλή ερώτηση αντηχεί μέσα μου: «Ποιος είμαι εγώ εδώ μέσα αυτή τη στιγμή;». Δεν είμαι ένας ουδέτερος καθρέφτης, ούτε ένας αυθεντικός επιστήμονας που κατέχει την κρυμμένη αλήθεια για τη ζωή του ανθρώπου που κάθεται απέναντί μου.

Η παραδοσιακή ακαδημαϊκή διδασκαλία της συμβουλευτικής και της ψυχοθεραπείας υποθέτει ότι ο κλάδος μας μοιάζει με οποιοδήποτε άλλο γνωστικό αντικείμενο είτε αυτό είναι ιστορία, μηχανολογία ή ψυχολογία.

«Δεν πιστεύεις στα ζώδια; Τότε γιατί σε περιγράφουν τόσο καλά;», «Δεν πιστεύω πραγματικά στα ζώδια… αλλά κάθε φορά που διαβάζω το δικό μου, σκέφτομαι: “Ναι, αυτό είμαι εγώ.”» Αυτό μου είπε κάποτε ένας Τοξότης.

Η ψυχική ασυνδεσία δεν είναι η απουσία επαφής. Είναι η απουσία αληθινής συνάντησης. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα περιγράφουν μια παράξενη μορφή μοναξιάς.