Αν υπάρχει ένα αφήγημα που πέρασε σχεδόν αδιαμφισβήτητο από γενιά σε γενιά, είναι αυτό: ότι η λογική είναι το “σωστό” και το συναίσθημα το “πρόβλημα”. Ότι για να πάρεις καλές αποφάσεις πρέπει να αφήσεις στην άκρη αυτό που νιώθεις και να εμπιστευτείς αυτό που σκέφτεσαι.

Τι έχει τελικά σημασία; Το ταξίδι ή ο προορισμός; Είναι από εκείνες τις ερωτήσεις που δεν γίνονται για να απαντηθούν μια φορά. Επιστρέφουν κάθε φορά που κουραζόμαστε. Κάθε φορά που φτάνουμε κάπου και δεν νιώθουμε όπως περιμέναμε. Κάθε φορά που βρισκόμαστε στη μέση μιας διαδρομής και αναρωτιόμαστε αν αξίζει.

Αν σου ζητούσα να μου πεις τι θέλεις, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να δυσκολευόσουν. Όχι γιατί δεν θέλεις τίποτα. Αλλά γιατί έχεις μάθει να μην το ρωτάς.

Το να λες «ο έρωτας είναι διαταραχή» με ύφος ανθρώπου που μόλις αποκάλυψε την κρυφή δομή του σύμπαντος δεν είναι ούτε ριζοσπαστικό, ούτε βαθύ, ούτε επιστημονικό. Είναι απλώς ένας κομψός τρόπος να πεις: «Δεν αντέχω την εγγύτητα, αλλά θέλω να φαίνομαι σοφός.»

Αν ανοίξεις την τηλεόραση σε ένα οποιοδήποτε lifestyle μαγκαζίνο ή αν ξεφυλλίσεις ένα manual αυτοβοήθειας που υπόσχεται να «αναστήσει» τη λίμπιντο σου, θα πέσεις πάνω στο ιερό τοτέμ της σύγχρονης ποπ ψυχολογίας: «Η οικειότητα σκοτώνει το σεξ».