Οι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας.
Πιστεύω στις ιστορίες. Είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούμε νόημα στη ζωή μας και το νόημα είναι ο τρόπος με τον οποίο κατανοούμε και συμφιλιωνόμαστε με το παρελθόν μας. Ένα σημαντικό κομμάτι της ψυχικής ευημερίας είναι να μάθουμε να αφηγούμαστε στον εαυτό μας ιστορίες μέσα στις οποίες αναγνωρίζουμε τη δύναμη, το θάρρος και την ανθεκτικότητά μας.

«Πέθανε από καημό.» Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή τη φράση; Στα χωριά, στις γειτονιές, στα οικογενειακά τραπέζια, στα μνημόσυνα. Για μια μάνα που έχασε το παιδί της. Για έναν σύζυγο που έμεινε μόνος μετά από πενήντα χρόνια κοινής ζωής.

«Δεν πιστεύεις στα ζώδια; Τότε γιατί σε περιγράφουν τόσο καλά;», «Δεν πιστεύω πραγματικά στα ζώδια… αλλά κάθε φορά που διαβάζω το δικό μου, σκέφτομαι: “Ναι, αυτό είμαι εγώ.”» Αυτό μου είπε κάποτε ένας Τοξότης.

Όταν ξέρεις το λάθος… αλλά επιστρέφεις ξανά σε αυτό. Κάνεις ακόμη τα ίδια αυτοκαταστροφικά λάθη; Βγαίνεις ξανά με έναν άνθρωπο που κουβαλά τα ίδια ελεγκτικά χαρακτηριστικά εκείνων που είχες υποσχεθεί πως δεν θα επιλέξεις ποτέ ξανά;

Είναι ίσως η πιο συνηθισμένη ερώτηση της καθημερινότητάς μας. «Πώς είσαι;» Την ακούμε δεκάδες φορές μέσα στη μέρα και σχεδόν πάντα απαντάμε μηχανικά: «Καλά.» «Μια χαρά.»
«Δεν παραπονιέμαι.» Ή ίσως αφήνουμε έναν μικρό αναστεναγμό που υπονοεί όσα δεν λέγονται. Όμως όσο περισσότερο σκέφτομαι αυτή την ερώτηση, τόσο πιο περίπλοκη μου φαίνεται.