Υπάρχουν στιγμές στην παιδική ηλικία που δεν φαίνονται σημαντικές, δεν αφήνουν εμφανή ίχνη και όμως χαράζονται βαθιά μέσα μας.

Αν μπορούσες να προσφέρεις στους ανθρώπους που αγαπάς μία μόνο ευχή, ποια θα ήταν; Η δική μου ευχή είναι να είναι ευτυχισμένοι. Εκ πρώτης όψεως, αυτό ίσως ακούγεται κοινότοπο. Οι περισσότεροι συνδέουν την ευτυχία με ένα συναίσθημα που έρχεται και φεύγει.

Αν το κακό ήταν πραγματικά η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, τότε γιατί ο κόσμος δεν έχει ήδη καταρρεύσει; Από τις γενοκτονίες, μέχρι το κακόβουλο λογισμικό και κάθε μορφή βλάβης ενδιάμεσα, είναι εύκολο να νιώσει κανείς απογοήτευση για τον ηθικό χαρακτήρα και την ευαισθησία των ανθρώπων γύρω του.

Τίποτα δεν κρατάει και όμως ζούμε σαν να κρατάνε όλα. Αποφεύγουμε να μιλήσουμε για την παροδικότητα, γιατί μας ξεγυμνώνει από την ψευδαίσθηση του ελέγχου. Αλλά η πραγματικότητα δεν διαπραγματεύεται. Όπως στο φυσικό σύμπαν, έτσι και στη ζωή μας, όλα τείνουν προς την εντροπία. Είναι νόμος της φύσης. 

Ο Φρίντριχ Νίτσε είπε: «Ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς». Κι όμως, αυτή η φράση δεν επιβιώνει επειδή είναι αληθινή, επιβιώνει γιατί μας βολεύει.