Το «Χρέος Ευγνωμοσύνης» και Πώς Σιωπηλά Διαμορφώνει την Ταυτότητά Μας
Συχνά συναντώ ανθρώπους που εξωτερικά κάνουν τα πάντα «σωστά». Είναι επιτυχημένοι, υπεύθυνοι, καλοί, γεμάτοι σεβασμό στις οικογένειες τους. Όμως, μέσα τους, κάτι δεν πάει καλά…

Όταν μια οικογένεια «κόβει» τις σχέσεις της, οι πληγές είναι βαθιές και απλώνονται πέρα από όσους συγκρούστηκαν άμεσα, αφήνοντας διάχυτα σημάδια για πολλά χρόνια.

Τι γίνεται όταν κάποιος δεν θέλει να επιστρέψει τα Χριστούγεννα στο σπίτι των γονιών του, αλλά αν δεν το κάνει νιώθει τύψεις;

Υπάρχουν λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ, κι όμως στέκουν ανάμεσά μας σαν σκιές που μακραίνουν με τον χρόνο. Κάθε οικογένεια, κάθε σχέση κουβαλά το δικό της άγραφο υπόλοιπο συναισθημάτων, το βάρος των ανείπωτων. 

Το χιούμορ είναι ένας από τους πιο λεπτούς τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος εκφράζει ή αποφεύγει τα συναισθήματά του. Στις σχέσεις, στην επικοινωνία και ακόμη και στη θεραπεία, το αστείο λειτουργεί άλλοτε ως γέφυρα σύνδεσης κι άλλοτε ως τοίχος προστασίας.