Είναι ίσως η πιο συνηθισμένη ερώτηση της καθημερινότητάς μας. «Πώς είσαι;» Την ακούμε δεκάδες φορές μέσα στη μέρα και σχεδόν πάντα απαντάμε μηχανικά: «Καλά.» «Μια χαρά.»
«Δεν παραπονιέμαι.» Ή ίσως αφήνουμε έναν μικρό αναστεναγμό που υπονοεί όσα δεν λέγονται. Όμως όσο περισσότερο σκέφτομαι αυτή την ερώτηση, τόσο πιο περίπλοκη μου φαίνεται.

Ζούμε σε μια εποχή που όλοι… προσέχουν (και όλοι προσβάλλονται). Οι δυτικές κοινωνίες του 2026 μοιάζουν ολοένα και περισσότερο να χωρίζονται σε δύο διακριτές κατηγορίες ανθρώπων, εκείνους που κινούνται με τον διαρκή φόβο μήπως προσβάλουν κάποιον και εκείνους που βρίσκονται σε συνεχή ετοιμότητα να προσβληθούν.

Δεν φτάνει να πεις «δεν θα γίνω σαν τους γονείς μου». Αυτό είναι μόνο η αρχή και συχνά, μια παγίδα.

Τα παιδιά μας κάνουν πραγματικά πιο ευτυχισμένους; Ή μήπως έχουμε συνδέσει στο μυαλό μας τα «παιδιά» με την «ευτυχία», όπως τον έρωτα με τον γάμο;

Υπάρχουν στιγμές στην παιδική ηλικία που δεν φαίνονται σημαντικές, δεν αφήνουν εμφανή ίχνη και όμως χαράζονται βαθιά μέσα μας.