Αν το κακό ήταν πραγματικά η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, τότε γιατί ο κόσμος δεν έχει ήδη καταρρεύσει; Από τις γενοκτονίες, μέχρι το κακόβουλο λογισμικό και κάθε μορφή βλάβης ενδιάμεσα, είναι εύκολο να νιώσει κανείς απογοήτευση για τον ηθικό χαρακτήρα και την ευαισθησία των ανθρώπων γύρω του.

Τίποτα δεν κρατάει και όμως ζούμε σαν να κρατάνε όλα. Αποφεύγουμε να μιλήσουμε για την παροδικότητα, γιατί μας ξεγυμνώνει από την ψευδαίσθηση του ελέγχου. Αλλά η πραγματικότητα δεν διαπραγματεύεται. Όπως στο φυσικό σύμπαν, έτσι και στη ζωή μας, όλα τείνουν προς την εντροπία. Είναι νόμος της φύσης. 

Ο Φρίντριχ Νίτσε είπε: «Ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς». Κι όμως, αυτή η φράση δεν επιβιώνει επειδή είναι αληθινή, επιβιώνει γιατί μας βολεύει.

Υπάρχει μια γνωστή ελληνική παροιμία που λέει ότι «πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι», υπονοώντας ότι ο χαρακτήρας και οι βαθιά ριζωμένες συνήθειες είναι σχεδόν αδύνατο να αλλάξουν.

Γιατί όσο περισσότερη ψυχολογία βλέπουμε, τόσο χειρότερα νιώθουμε; Ζούμε σε μια εποχή όπου η ψυχολογική γλώσσα είναι παντού. Όροι της θεραπείας έχουν κατακλύσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.