Πόσες φορές έχεις βρεθεί μπροστά στην προοπτική να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο και άγνωστο και ξαφνικά έχεις πανικοβληθεί, πιστεύοντας ότι δεν θα τα καταφέρεις;

Από μικρή ηλικία, πολλοί μεγαλώνουμε με φράσεις όπως «Κλαις; Θα σου δώσω εγώ λόγο να κλάψεις!» ή «Μην κλαις, οι άντρες δεν κλαίνε». Αυτές οι κοινωνικές εντολές εκπαιδεύουν τον άνθρωπο να θεωρεί το κλάμα αδυναμία, ακατάλληλη έκφραση ή σημάδι ευαλωτότητας.

Πόσο συχνά ακούμε ανθρώπους να απευθύνονται στους πενθούντες ή σε άτομα που υποφέρουν, με φράσεις όπως: «Χρειάζεται απλώς χρόνος» ή «ο χρόνος τα γιατρεύει όλα».

Πόσες φορές ξαναπαίζεις στο μυαλό σου μια συζήτηση από χθες για δωδέκατη φορά; Μήπως ο τόνος σου ήταν λάθος; Έπρεπε να πεις λιγότερα, ή να τα πεις αλλιώς ή καθόλου; Μήπως φάνηκες υπερβολικά πρόθυμος;

Οι περισσότεροι άνθρωποι επιθυμούν να πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι δίκαιος. Μας παρηγορεί η ιδέα ότι οι καλές πράξεις ανταμείβονται, οι κακές τιμωρούνται και ότι, τελικά, τα γεγονότα εξελίσσονται σύμφωνα με μια ηθική ισορροπία.