Ας το παραδεχτούμε, το κάνουμε όλη μας τη ζωή. Όλοι συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους ανθρώπους. Είναι σχεδόν μια αυτόματη ψυχική διαδικασία, ένα μοτίβο σκέψης που μαθαίνουμε από πολύ νωρίς. Κι όμως, είναι μια συνήθεια που αξίζει πραγματικά να σπάσουμε.

Υπάρχουν φράσεις που ακούγονται σαν υποστήριξη αλλά βιώνονται ως απόρριψη. Το «μείνε θετικός» είναι μία από αυτές. Εκφέρεται με τόνο καθησυχαστικό, σχεδόν καλοπροαίρετο.

“Μην επιστρέφεις στο μέρος όπου κάποτε ήσουν ευτυχισμένος. Είναι μια παγίδα νοσταλγίας. Tίποτα δεν θα είναι το ίδιο, ούτε ο τόπος, ούτε οι άνθρωποι, ούτε εσύ ο ίδιος.” (φράση του Robert De Niro)

Λίγα πράγματα θεωρούνται τόσο απωθητικά όσο ο «χρόνιος γκρινιάρης». Κανείς δεν θέλει να του μοιάσει, κανείς δεν τον επιλέγει συνειδητά για παρέα. Κι όμως, αν παρατηρήσουμε προσεκτικά την καθημερινή ζωή, θα δούμε ότι όλοι παραπονιόμαστε. Συχνά, με ευκολία και με εντυπωσιακή δεξιότητα. 

Η στιγμή που κάτι δεν «κολλάει».
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου, παρότι όλα δείχνουν λογικά στη θεωρία, το σώμα αντιδρά διαφορετικά. Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει πάρει μια απόφαση μετά από σκέψη, ανάλυση, συζήτηση και προγραμματισμό, και παρ’ όλα αυτά να νιώθει ένα επίμονο σφίξιμο στο στομάχι.