διαζύγιο και παιδιά

Ο Νίκος πηγαίνοντας σπίτι ένιωθε αμηχανία και φόβο γιατί οι γονείς του θέλησαν να του μιλήσουν για κάτι σοβαρό όταν θα τέλειωνε το σχολείο. Προσπάθησε να σκεφτεί τι θα ήταν αυτό.. αλλά τίποτα.. Μέχρι που άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και αντίκρισε τους γονείς του σοβαρούς, χωρίς να μαλώνουν.. του έκαναν μια αγκαλιά και του εξήγησαν πως θα χωρίσουν γιατί δεν μπορούν να είναι μαζί και αγαπημένοι.

Τι να ένιωσε άραγε ο Νίκος μετά από αυτή την ανακοίνωση;

  • Στεναχώρια, για την οικογένειά του
  • Άρνηση, ότι ο χωρισμός θα γίνει πραγματικός
  • Θυμός, προς όλες τις κατευθύνσεις ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό
  • Κατάθλιψη, απάθεια με κυκλοθυμικές συμπεριφορές, πώς θα είναι η ζωή μου από δω και πέρα
  • Αποδοχή, ότι ο τρόπος της ζωής θα αλλάξει

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς του;

  • Να βοηθήσουν το Νίκο να καταλάβει ότι ο χωρισμός δεν οφείλεται στον ίδιο και ούτε προκλήθηκε από κάποια άσχημη συμπεριφορά του. Πολλές φορές τα παιδιά ρίχνουν το φταίξιμο στους εαυτούς τους βιώνοντας έντονες ενοχές.
  • Να προετοιμάσουν το παιδί και να μην βιάζονται να αλλάξουν σπίτι. Καλό θα ήταν το παιδί να μην αλλάξει σπίτι και παράλληλα να βοηθά τον πατέρα του στη διακόσμηση του νέου του σπιτιού.
  • Να συζητήσουν οι γονείς μαζί με το παιδί βασικά λειτουργικά θέματα της καθημερινότητας. Για παράδειγμα, αν ο πατέρας πήγαινε το παιδί στο ποδόσφαιρο και η μητέρα ασχολιόταν με το καθημερινό διάβασμα, καλό θα ήταν να συνεχιστεί αυτό το πρόγραμμα.
  • Να καταλάβουν οι γονείς ότι το παιδί θα ήταν καλύτερο να επιλέγει τις ημέρες που θα μένει στον πατέρα κατόπιν φυσικά συνεννόησης και όχι τη τελευταία στιγμή.

Με τον καιρό το παιδί θα προσαρμοστεί στη νέα συνθήκη αλλά το ζητούμενο δεν είναι αυτό. Το ζητούμενο είναι το συναίσθημα…ο Νίκος να αισθάνεται ότι έχει μία οικογένεια με δύο σπίτια και όχι μία οικογένεια σε δυο σπίτια.

Συγγραφή Άρθρου

Ασημίνα Αγγελίδου

ashmina angelidouΨυχολόγος (Α.Π.Θ.), Παιδοψυχολόγος (Msc, NL), Ψυχολόγος Υγείας (Msc., NL)
Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT., NL), Συμβουλευτική (ER., UB), Μαθησιακές Δυσκολίες (Co., UK)

Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | Maziboroume.gr

Όλα τα περιεχόμενα της Πύλης Ψυχολογίας - Psychology.gr προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση περιεχομένου είναι αποδεκτή, μόνο εφόσον τηρούνται όλοι ανεξαιρέτως οι παρακάτω κανόνες. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η Πύλη Ψυχολογίας θα προχωράει σε καταγγελία DMCA, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση. Διαβάστε προσεκτικά το σχετικό πλαίσιο: ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ DMCA.com Protection Status

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας των παιδιών
ψυχική ανθεκτικότητα

Η ψυχική ανθεκτικότητα επιτρέπει στο παιδί να ανακάμψει ύστερα από αντίξοα γεγονότα, αγχωτικές καταστάσεις και να συνεχίζει με την εξέλιξή του. «Η ψυχική ανθεκτικότητα αναφέρεται σε μια δυναμική διαδικασία η οποία ενέχει τη θετική προσαρμογή στο πλαίσιο σημαντικών αντιξοοτήτων». Ιδέες για την ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας έχουν προταθεί σε διάφορους τομείς της ζωής και έχει αποδειχθεί ότι η ψυχική ανθεκτικότητα μπορεί να βελτιωθεί αργότερα στη ζωή.

Το άγχος στα παιδιά
άγχος

Μπορεί ένα παιδί να έχει άγχος; Το άγχος έχει περιγραφεί σαν ένας διάχυτος φόβος ή κίνδυνος ο οποίος ξεκινά από μικρή ηλικία και μπορεί να γίνει χρόνιο. Το άγχος με την μορφή του φόβου, είναι μία φυσιολογική αντίδραση του ανθρώπου και αποτελεί μία προσαρμοστική αντίδραση σε μία επικείμενη απειλή.

Ποιοτικός χρόνος με το παιδί μου
Ποιοτικός χρόνος

Πολλοί γονείς αναφέρουν ότι περνούν πολύ χρόνο με το παιδί τους μέσα στην ημέρα και δεν είναι λίγοι οι γονείς που αναφέρουν ότι περνούν όλη την ημέρα με το παιδί τους. Όμως, αυτός ο χρόνος για τον οποίο αναφέρονται είναι ποιοτικός; Από την άλλη, δεν είναι λίγοι οι γονείς που έχουν ελάχιστο χρόνο μέσα στην ημέρα τους, θα μπορούσαν να τον αξιοποιήσουν κατάλληλα για τα παιδιά τους;

Η προσκόλληση και το άγχος του αποχωρισμού
Προσκόλληση

Το βρέφος ήδη από τον 7ο μήνα της ζωής του αναπτύσσει ένα ισχυρό συναισθηματικό δεσμό με την μητέρα του δηλαδή μία έντονη προσκόλληση η οποία είναι σημαντική και φυσιολογική. Αποτέλεσμα αυτής της έντονης προσκόλλησης είναι το άγχος του αποχωρισμού όταν η μητέρα του φεύγει π.χ. για τη δουλειά της και το παιδί φοβάται ότι θα το εγκαταλείψει. Το άγχος του αποχωρισμού κορυφώνεται μεταξύ του 13ου και 18ου μήνα και μετά υποχωρεί σταδιακά.

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :
0
Shares