Τα κόκκινα φανάρια είναι για να φιλιόμαστε: Επιλέγοντας πώς θα περιμένουμε

Ακρόαση άρθρου......

Πρόσθεσε το Psychology.gr στις προτιμώμενες πηγές σου στη Google
Με αυτό τον τρόπο, θα βλέπεις περισσότερα νέα άρθρα ψυχολογίας και ψυχικής υγείας που δημοσιεύονται στο PSYCHOLOGY.GR

Σήμερα έφαγα αρκετές ώρες στον δρόμο. Η κίνηση στην Αθήνα έχει πάει σε άλλο επίπεδο. Μένεις στα φανάρια περισσότερο απ’ όσο κινείσαι. Και κάπως έτσι, χωρίς να το θέλεις, αρχίζεις να παρατηρείς γύρω σου.

Στα κόκκινα φανάρια βλέπεις μικρούς κόσμους κλεισμένους μέσα σε λαμαρίνες. Σε ένα αυτοκίνητο κάποιος κοιτάζει επίμονα μπροστά. Χέρια σφιγμένα στο τιμόνι. Εκνευρισμός. Το φανάρι δεν έχει προλάβει καλά καλά να γίνει κόκκινο και ήδη το βλέμμα του λέει «άντε, τελείωνε». Στο διπλανό αυτοκίνητο κάποιος έχει βάλει ένα δάχτυλο στη μύτη και κοιτάζει ατάραχος μπροστά, σαν να έχει ξεχάσει εντελώς ότι υπάρχει κόσμος γύρω του. Παρακάτω ένας οδηγός κορνάρει. Κάποιος άλλος κοιτάζει την ώρα για τρίτη φορά μέσα σε ένα λεπτό. Και λίγο πιο πέρα, δύο άνθρωποι φιλιούνται.

Το ίδιο φανάρι. Τα ίδια δευτερόλεπτα. Η ίδια αναμονή. Κι όμως, τέσσερις εντελώς διαφορετικές εμπειρίες. Για τον έναν, αυτά τα σαράντα δευτερόλεπτα είναι χαμένος χρόνος. Για τον άλλον είναι εκνευρισμός. Για κάποιον άλλον είναι μια ευκαιρία να χαζέψει λίγο στο κινητό. Και για τους δύο απέναντι είναι χρόνος για ένα φιλί. Και κάπου εδώ αρχίζει να με ενδιαφέρει περισσότερο το φανάρι από όσο θα περίμενε κανείς. Γιατί το φανάρι δεν άλλαξε. Εμείς αλλάξαμε τον τρόπο που το ζήσαμε.

Η αναμονή που μας βασανίζει

Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται τρομερά να περιμένουν. Η ουρά στο ταμείο τους εκνευρίζει. Η καθυστέρηση μιας πτήσης τους διαλύει. Η κίνηση τους κάνει έξαλλους. Ένα μήνυμα που δεν απαντήθηκε για δύο ώρες γίνεται ολόκληρο σενάριο. Η αναμονή για ένα αποτέλεσμα μοιάζει ατελείωτη. Και υπάρχει κάτι κοινό σε όλα αυτά.

Δεν υποφέρουμε μόνο επειδή περιμένουμε. Υποφέρουμε επειδή έχουμε αποφασίσει ότι αυτός ο χρόνος δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Το μυαλό βρίσκεται ήδη εκεί που θέλει να φτάσει. Το σώμα όμως βρίσκεται εδώ. Και αυτή η απόσταση ανάμεσα στο «θέλω να είμαι εκεί» και στο «είμαι ακόμη εδώ» μπορεί να γίνει βασανιστική. Γι' αυτό και πολλές φορές δεν περιμένουμε πραγματικά. Αντιστεκόμαστε στην αναμονή. Κοιτάμε συνέχεια το ρολόι. Μετράμε τα λεπτά. Εκνευριζόμαστε. Ρωτάμε «πόσο ακόμα;». Σαν να μπορούμε, με αρκετή αγανάκτηση, να κάνουμε τον χρόνο να κινηθεί γρηγορότερα.

Και κάποιοι άλλοι κάνουν κάτι εντελώς διαφορετικό

Δεν μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση. Το φανάρι θα παραμείνει κόκκινο. Το αεροπλάνο θα καθυστερήσει. Η ουρά θα προχωρήσει με τον δικό της ρυθμό. Το αποτέλεσμα θα έρθει όταν έρθει. Δεν έχουν περισσότερο χρόνο από εμάς. Έχουν όμως διαφορετική σχέση μαζί του. Μιλούν. Ακούν μουσική. Κοιτάζουν γύρω τους. Διαβάζουν. Γελούν. Κοιμούνται. Φλερτάρουν. Φιλούν τον άνθρωπο που έχουν δίπλα τους.

Με άλλα λόγια, δεν περιμένουν απλώς να τελειώσει η αναμονή. Ζουν μέσα σε αυτήν. Και αυτή είναι ίσως η μεγάλη διαφορά. Ο ένας αντιμετωπίζει τον χρόνο σαν εμπόδιο. Ο άλλος σαν χώρο.

Το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή

Περιμένουμε να τελειώσει μια δύσκολη περίοδος. «Όταν περάσει αυτό, θα είμαι καλύτερα». Περιμένουμε να έρθει η σωστή σχέση. «Όταν γνωρίσω τον κατάλληλο άνθρωπο, θα αρχίσει η ζωή μου». Περιμένουμε να φτιάξουν τα οικονομικά. «Όταν έχω περισσότερα χρήματα, θα χαρώ». Περιμένουμε να τελειώσει η δουλειά. «Όταν έχω χρόνο, θα κάνω αυτά που θέλω». Περιμένουμε τις διακοπές. Το Σαββατοκύριακο. Τη σύνταξη. Την επόμενη χρονιά. Την κατάλληλη στιγμή.

Και κάπως έτσι μπορεί να περάσει ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μας σε κατάσταση αναμονής. Σαν να έχουμε παρκάρει τη ζωή μας μέχρι να ανάψει το πράσινο.
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Δεν ξέρουμε πόσα φανάρια έχει ακόμη ο δρόμος.

Η αναμονή είναι και μια στάση

Ίσως γι' αυτό έχει ενδιαφέρον να δούμε την αναμονή λίγο διαφορετικά. Δεν επιλέγουμε πάντα αν θα περιμένουμε. Μπορούμε όμως συχνά να επηρεάσουμε πώς θα περιμένουμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αναμονή είναι ευχάριστη. Υπάρχουν αναμονές που πονάνε. Υπάρχουν περίοδοι που πραγματικά εξαντλούν. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να κάνουμε καλύτερα απλώς επειδή «αλλάξαμε mindset». Αλλά μέσα σε πολλές καθημερινές αναμονές υπάρχει ένας μικρός χώρος επιλογής. Μπορώ να περάσω αυτά τα σαράντα δευτερόλεπτα θυμωμένος με το φανάρι. Μπορώ και να γυρίσω προς τον άνθρωπο δίπλα μου. Μπορώ να περιμένω την πτήση κοιτάζοντας το ρολόι κάθε δύο λεπτά. Μπορώ και να διαβάσω δέκα σελίδες από ένα βιβλίο που δεν θα άνοιγα ποτέ μέσα στη βιασύνη της ημέρας. Μπορώ να περιμένω ένα δύσκολο τηλεφώνημα μετρώντας πόσο αργεί να τελειώσει η στιγμή. Μπορώ και να πάρω μια ανάσα.

Η κατάσταση μπορεί να μην είναι επιλογή. Η στάση απέναντί της, πολλές φορές, είναι.

Και ίσως εκεί κρύβεται το φιλί

Οι δύο άνθρωποι στο αυτοκίνητο δεν κατάφεραν να κάνουν το φανάρι πράσινο. Δεν εξαφάνισαν την κίνηση. Δεν κέρδισαν χρόνο. Έκαναν κάτι πιο απλό. Πήραν τον χρόνο που τους δόθηκε και τον χρησιμοποίησαν. Και ίσως αυτό να είναι μια μικρή αλλά σημαντική υπενθύμιση για όλους μας. Ότι η ζωή δεν αποτελείται μόνο από τις στιγμές που επιλέξαμε. Αποτελείται και από εκείνες που μας επιβλήθηκαν. Από καθυστερήσεις. Από ουρές. Από ακυρώσεις. Από αναμονές. Από περιόδους στις οποίες δεν μπορούμε ακόμη να προχωρήσουμε.

Και ίσως η ερώτηση να μην είναι πάντα: «Πότε θα τελειώσει;»
Ίσως κάποιες φορές να αξίζει να ρωτήσουμε: «Τι μπορώ να ζήσω όσο κρατάει;»

Γιατί το φανάρι κάποια στιγμή θα γίνει πράσινο. Η ουρά θα τελειώσει. Το αεροπλάνο θα φύγει. Η απάντηση θα έρθει. Η δύσκολη περίοδος θα περάσει. Αλλά μέχρι τότε, ο χρόνος που έχουμε δεν είναι δοκιμαστική έκδοση της ζωής.

Είναι η ζωή.

Και ίσως τελικά τα κόκκινα φανάρια να μην υπάρχουν μόνο για να μας σταματούν. Ίσως κάποιες φορές να υπάρχουν για να μας θυμίζουν ότι, ακόμη κι όταν δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τον δρόμο μας, μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε. Και ναι. Τα κόκκινα φανάρια είναι για να φιλιόμαστε.

Βιβλιογραφικές Αναφορές

Martarelli, C. S., Weibel, D., Popic, D., & Wolff, W. (2024). Time in suspense: Investigating boredom and related states in a virtual waiting room. Cognition and Emotion, 38(7), 1080–1094. doi.org/10.1080/02699931.2024.2349279

Van Nimwegen, C., & Van Rijn, E. (2023). Time swipes when you’re having fun: Reducing perceived waiting time while making it more enjoyable. Behaviour & Information Technology, 42(3), 307–315.  doi.org/10.1080/0144929X.2022.2155576

Witowska, J., Schmidt, S., & Wittmann, M. (2020). What happens while waiting? How self-regulation affects boredom and subjective time during a real waiting situation. Acta Psychologica, 205, 103061. https://doi.org/10.1016/j.actpsy.2020.103061

Witt, K. M., & Macaskill, A. C. (2022). Choices about whether to wait: Changes in delay discounting without changes in time perception. Behavioural Processes, 200, 104696. doi.org/10.1016/j.beproc.2022.104696

Xu, P., Cheng, J., Shang, X., & Jin, Z. (2024). Ambiguity preference in waiting time: Investigating the desirability effect and the interplay of temporal description, outcome category, and evaluation mode. Journal of Behavioral Decision Making, 37(3), e2389.  doi.org/10.1002/bdm.2389

THERAPY.PSYCHOLOGY - ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ - Online & Διά ζώσης
Βρες τον Θεραπευτή που είναι κατάλληλος για εσένα | Ξεκίνα εδώ το Θεραπευτικό ταξίδι σου με Δωρεάν 1η συνεδρία.