Η ζήλια αποτελεί ένα από τα πιο συχνά και παράλληλα παρεξηγημένα συναισθήματα που εμφανίζονται στις ανθρώπινες σχέσεις. Συνδέεται συχνά με ανασφάλεια, φόβο εγκατάλειψης και ανάγκη για επιβεβαίωση, όμως πίσω από αυτή κρύβεται μια βαθύτερη ψυχολογική λειτουργία: η ανάγκη για ασφάλεια και σύνδεση, καθώς και η επιθυμία για επιβεβαίωση.

«Όταν τελειώσει αυτή η περίοδος, θα ηρεμήσω.»

Η μετάβαση από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό σχολείο αποτελεί μία από τις πιο καθοριστικές στιγμές στην παιδική ηλικία. Δεν είναι απλώς μια τυπική αλλαγή κτιρίου ή τάξης, αλλά μια πολυεπίπεδη διαδικασία που αφορά την ανάπτυξη, την κοινωνικοποίηση, την αυτοεικόνα και τη συναισθηματική ωρίμανση του παιδιού.

Η τεχνολογία τα τελευταία χρόνια έχει εισβάλλει στη ζωή όλων μας και δεν θα μπορούσε να έχει αφήσει ανεπηρέαστα τα παιδιά. Μιλώντας λοιπόν για χρόνο οθόνης αναφερόμαστε στον χρόνο που κάποιος αφιερώνει σε τηλεόραση, κινητό, τάμπλετ ή υπολογιστή.

Η ζήλια… Ένα συναίσθημα που όλοι έχουμε νιώσει, αλλά λίγοι παραδεχόμαστε. Μπορεί να ξεκινήσει με μια μικρή ανησυχία, ένα βλέμμα, μια αλλαγή στη συμπεριφορά του άλλου — και να εξελιχθεί σε καταιγίδα που θολώνει το μυαλό και πληγώνει την καρδιά.

Μιλώντας για την αποδοχή του εαυτού, ο Ψυχολόγος Carl Rogers είχε πει: «Το παράδοξο είναι ότι, όταν αποδεχτώ τον εαυτό μου γι’ αυτό που είμαι, τότε ακριβώς μπορώ να αλλάξω».

Όταν ο άνθρωπος γνωρίζει ποιός είναι ο στόχος του, γιατί θέλει να τον υλοποιήσει και είναι έτοιμος να δεσμευτεί σε αυτή του την επιλογή, το Coaching έχει αποτελέσματα.

Ποια είναι η ερμηνεία της φράσης «κρατάς πισινή»; Έχουμε όλοι ακούσει αυτή την φράση, ειδικά όταν αυτή σχετίζεται με ερωτική σχέση. Η ετοιμολογία αυτής της έκφρασης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι περιγραφική.

Συνηθίζουμε να λέμε ότι στις σχέσεις πάντα φταίνε και οι δύο. Το ποσοστό όμως δεν είναι πάντα 50-50. Αν νιώθουμε ότι εμείς έχουμε μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, χρειαζόμαστε δουλειά με τον εαυτό μας.

Αν θέλουμε να καταλάβουμε τον Έρωτα, πρέπει πρώτα να αποδεχτούμε ότι τον έχουμε τοποθετήσει στη λάθος κατηγορία. Τον αντιμετωπίζουμε ως δεσμό, κάτι που δομείται, αξιολογείται, επιτυγχάνει ή αποτυγχάνει.

Ο χαρακτήρας του ανθρώπου φαίνεται στον τρόπο που διορθώνει τα λάθη του και όχι στο εάν κάνει λάθη! 

Κάποιοι από τους νόμους της δύναμης
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν υψώνουν ποτέ τη φωνή τους, δεν επιδεικνύουν την εξυπνάδα τους, δεν νιώθουν την ανάγκη να απολογηθούν. Και όμως, όταν φεύγουν από το δωμάτιο, τους θυμόμαστε.

Χωρίς ηθικούς φραγμούς, ευφυές, αδίστακτο και απολύτως κατατοπιστικό, αυτό το διεισδυτικό έργο συμπυκνώνει τρεις χιλιάδες έτη ιστορίας της δύναμης σε σαράντα οχτώ νόμους.

Δεν θέλω να το πω σε κανέναν, αλλά θα το γράψω στο ChatGPT.

Όταν ένα παιδί αρνείται να ντυθεί, πετάει το φαγητό του, ξεσπά σε κλάματα ή απαντά απότομα, η πρώτη σκέψη του γονιού είναι συνήθως μία: Πώς θα σταματήσω αυτή τη συμπεριφορά;

«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος πάει να πει ότι του μοιάζει. Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.  

Πιθανότατα έχετε αναρωτηθεί πώς θα μπορείτε να απαντάτε στις περίπλοκες ερωτήσεις των παιδιών σας κάθε φορά.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ζήσει, κάποια στιγμή, αυτή την παράδοξη εμπειρία. Δεν χρειάζεται να έχει προηγηθεί ένας μεγάλος καβγάς. Μερικές φορές αρκεί μια φράση. Μια σιωπή. Ένα βλέμμα.

Τρέξιμο, πίεση και όσο τρέχεις να τα προλάβεις όλα, να σβήσεις πράγματα από τη λίστα σου, τόσο περισσότερο κούραση νιώθεις. Λες «δεν πειράζει, θα ξεκουραστώ όταν τελειώσω αυτό που έχω να κάνω, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή»… μα η στιγμή δεν έρχεται ποτέ.

Ο Λέο Μπουσκάλια σε διάλεξή του αναφέρθηκε στη σημασία των στενών σχέσεων και πώς μέσα από αυτές μπορούμε να γνωρίζουμε τον βαθύτερο εαυτό μας και να εξελιχθούμε. Ακολουθεί η διάλεξή του.