Στο πλαίσιο μεταπτυχιακής έρευνας στην Εκπαιδευτική Ψυχολογία πρόκειται να διενεργηθεί πρωτότυπη παρέμβαση για την ευημερία εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο εργασιακό περιβάλλον τους.

Στόχος της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει τη σύνδεση μεταξύ του τύπου προσωπικότητας και της κόπωσης συμπόνοιας, της επαγγελματικής εξουθένωσης, του δευτερογενούς τραύματος, της ψυχικής ανθεκτικότητας και της σχεσιακής ειρήνης σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας, συγκεκριμένα Ψυχολόγους και Ψυχολόγους Ψυχοθεραπευτές.

Με τον όρο επαγγελματική εξουθένωση εννοούμε την κατάσταση κατά την οποία αισθανόμαστε εξαντλημένοι συναισθηματικά αλλά και σωματικά όσον αφορά την εργασία μας. Αυτή η εξάντληση αυξάνεται σταδιακά και μπορεί να επιφέρει μακροχρόνιες επιπτώσεις όπως το αίσθημα απελπισίας και ανεπάρκειας σχετικά με τις επιδόσεις στον εργασιακό μας χώρο. Κάποιες φορές οι επιπτώσεις μπορεί να επεκταθούν και σε άλλους τομείς της ζωής μας.

Πολύ συχνά οι επαγγελματικοί σύμβουλοι έρχονται αντιμέτωποι με διαφόρων ειδών προκλήσεις. Συχνά χρειάζεται να παλεύουν με τις πεποιθήσεις τους, τους δικούς τους απαιτητικούς κανόνες και πιστεύω και φυσικά με τις προκαταλήψεις τους. Το φάσμα όλων αυτών είναι τεράστιο και εύκολα ενεργοποιήσιμο με έναν απλό συνειρμό. Βοηθός στο προαναφερθέν, εκτός τις προσωπικής επίγνωσης και εποπτείας είναι και η γνώση.

Το άγχος είναι μέρος της καθημερινής ζωής για τους περισσότερους από εμάς, αλλά υπάρχουν μερικά σημάδια εξάντλησης που θα ήταν καλό να μην τα αγνοούμε, καθώς θα μπορούσαν να αποτελούν μια προσπάθεια του σώματός μας να μας πει ότι χρειαζόμαστε ένα διάλειμμα!

Συχνά συναντάμε ανθρώπους γύρω μας που δουλεύουν όλη μέρα ή τρέχουν συνέχεια να βοηθήσουν τους άλλους με αποτέλεσμα να μην τους μένει καθόλου προσωπικός χρόνος.

Burn out, λοιπόν, και κάνουμε μία προσπάθεια σε αυτό το άρθρο να το σκεφτούμε λίγο διαφορετικά, να το συσχετίσουμε με την πανδημία και να σκεφτούμε όχι μόνο πώς μας επηρεάζει αλλά και τον τρόπο που μπορεί να επηρεάσει το μέλλον μας.

Όλοι μας σε ένα σημείο μπορεί να νιώσουμε ότι η ζωή τρέχει ασταμάτητα. Είναι σαν να είμαστε πάντα σε κίνηση, να προσπαθούμε να συντονίσουμε τα πάντα, να πιέζουμε τον εαυτό μας για να καλύψουμε κάθε δυνατή απαίτηση της καθημερινότητάς μας.

Το σύνδρομο του απατεώνα αποτελεί έναν ψυχολογικό όρο, ο οποίος αναφέρεται σε ένα πρότυπο συμπεριφοράς, σύμφωνα με το οποίο, οι άνθρωποι (ακόμη και εκείνοι με επαρκείς εξωτερικές ενδείξεις επιτυχίας) αμφισβητούν τις ικανότητες τους και βιώνουν επίμονο φόβο να εκτεθούν, νιώθοντας πως θα εξαπατήσουν.

Τα τελευταία χρόνια, η κατανόησή μας γύρω από το τραύμα και τις πρώιμες εμπειρίες έχει εξελιχθεί σημαντικά.

Αγαπάς το παιδί σου περισσότερο απ’ όσο μπορείς να περιγράψεις. Η αγάπη αυτή είναι σίγουρη, σταθερή, δεδομένη. Δεν τίθεται σε αμφισβήτηση.

Η ψυχική ανθεκτικότητα σαν έννοια στην αγγλική αναφέρεται ως resilience και προέρχεται από την λατινική λέξη resiliō (re + salire, απαρέμφατο resilire) η οποία σημαίνει «να αναπηδήσει πίσω», «να ανακρούσει».
Η ανθεκτικότητα αναφέρεται στη διαδικασία της αποτελεσματικής προσαρμογής ή στη διαχείριση τραυματικών γεγονότων, ή στην ικανότητα εύκολης και γρήγορης επαναφοράς από μια κατάσταση ή μια ασθένεια.